แม่จ๋านั่นใช่พ่อหนูไหม

แม่จ๋านั่นใช่พ่อหนูไหม Preem 1 " แม่จ๋า น้องพรีมมาแล้ววววว " เสียงเล็กๆดังเรียกอยู่ด้านหลังทำให้ร่างบางต้องหันกลับไปมองก่อนที่จะย่อตัวลงให้ร่างเล็กๆนั้นวิ่งเข้ามาหาเธอ แขนบางกอดลูกสาวตัวน้อยไว้แนบอกก่อนที่จะยกมือบางจะลูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มอย่างรักใคร่เอ็นดู พร้อมทั้งกดจมูกสวยได้รูปลงบนผมนิ่มสีน้ำตาลของลูกสาวสุดที่รัก " ไหนคนเก่งของแม่จ๋า วันนี้ไปเรียนมาวันแรกเป็นยังไงบ้างคะ " " สนุกมากๆเลยค่ะ เพื่อนๆเข้ามาคุยกับน้องพรีมเยอะแยะเลย แล้วก็ๆมีเพื่อนๆแบ่งขนมให้น้องพรีมด้วยนะคะแม่จ๋า " " โห น้องพรีมของแม่จ๋าน่ารักขนาดมีเพื่อนๆแบ่งขนมให้ตั้งแต่วันแรกที่ไปเรียนเลยหรอคะเนี้ย เก่งมากเลยค่ะ แล้วน้องพรีมได้แบ่งขนมให้เพื่อนๆด้วยไหมคะ " " แบ่งค่ะ น้องพรีมแบ่งให้เพื่อนๆจนครบหมดเลยค่ะ " " เก่งมากๆเลยค่ะ น้องพรีมของแม่จ๋า แล้วหิวๆรึเปล่าคะ อยากทานขนมก่อนไหม แม่จ๋าจะได้ให้พี่หยกเอาขนมมาให้ทานก่อน ส่วนแม่จ๋าขอทำงานต่ออีกแค่แปปเดียวนะคะ " " ได้ค่ะ น้องพรีมจะทานขนมรอแม่จ๋าเอง แม่จ๋าตั้งใจทำงานนะคะ " สาวน้อยเอ่ยเสียงใสตอบกลับผู้เป็นแม่ของตัวเองพร้อมยังชูมือป้อมๆทำเป็นกำปั้นส่งให้แม่จ๋าด้วย " ได้ค่ะ แม่จ๋าจะตั้งใจทำงานเดี๋ยวนี้เลยค่ะ หยกพี่ฝากเอาขนมเข้ามาให้น้องพรีมหน่อยนะ " รันยกมือขึ้นมาชูกำปั้นทำท่าทางว่าจะตั้งใจทำงานให้น้องพรีม ก่อนที่จะหันมาคุยกับพี่เลี้ยงของลูกสาว " ได้ค่ะ พี่รัน " พี่เลี้ยงของลูกสาวรับคำเจ้านายก่อนที่จะเดินออกไปนอกห้องทำงาน  รัน หรือ รนิดา รพีวรรธน์ นักธุรกิจหญิงเจ้าของกิจการโรงแรมห้าดาวชื่อดังที่มีอยู่หลายแห่งทั้งในและนอกประเทศ รันเพิ่งจะเข้ามารับช่วงต่อธุรกิจจากพ่อของเธอเมื่อไม่กี่ปีมานี้เองแต่กลับพาให้ธุกิจโรงแรมอยู่ในช่วงรุ่งเรืองได้ภายในเวลาแค่สามปีที่ผ่านมานี้เอง RP GRAND HOTEL ที่เป็นธุรกิจของครอบครัวรพีวรรธน์ส่งต่อกันมาจนถึงรันก็ถือว่าเป็นรุ่นที่สามแล้ว จากที่เป็นแค่โรงแรมเล็กๆตั้งแต่รุ่นของคุณปู่จนมาถึงรุ่นของคุณพ่อที่เริ่มจะขยายสาขาภายในประเทศ แต่ถ้าถามว่ากิจการเติบโตขนาดนี้ได้ยังไงก็คงต้องยกความดีความชอบให้กับตัวของรันที่สามารถทำให้ธุรกิจครอบครัวให้เฟื่องฟูได้มากขนาดนี้ และในช่วงนี้ที่รันต้องกลับมาที่นี่อีกหลังจากที่เกิดเรื่องนั้นขึ้น ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านมานานหลายปีแล้วก็ตาม และรันเองก็ไม่ได้มีเวลาว่างมากพอที่จะสนใจสิ่งอื่นใดนอกซะจากงานที่ต้องรับผิดชอบและลูกสาวตัวน้อยอย่างน้องพรีมเท่านั้น ถึงแม้ว่าการที่เธอนั้นต้องกลับมาที่นี่อีกครั้งจะเสี่ยงที่จะพบเจอกับใครคนนั้นก็เถอะ แต่รันก็พยายามปลอบใจตัวเองตลอดว่าเมืองนี้มันไม่ได้แคบขนาดนั้นซะหน่อย คงไม่โชคร้ายขนาดนั้นได้หรอก นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องกลับมาดูแลงานที่สาขาใหญ่ที่เมืองนี้แล้วล่ะก็ให้ตายยังไงรันคงไม่กลับมาเหยียบที่เมืองๆนี้อีกแน่นอน ความจริงแล้วพ่อให้เธอมาคุมงานที่สาขาใหญ่ที่เมืองนี้แค่ห้าปีเท่านั้น ใจจริงของรันนั้นอยากที่จะอยู่ที่เดิมแล้วอาศัยบินมาดูงานเป็นครั้งคราวไปด้วยซ้ำ แต่ว่าก็กลัวว่าจะทำงานจนไม่มีเวลาให้กับน้องพรีมเลยต้องตัดสินใจย้ายตัวเองและลูกสาวมาอยู่ที่นี่ชั่วคราวจะได้สะดวกทั้งการทำงานของตัวเองและการให้เวลากับลูกสาวตัวน้อยด้วย ตั้งแต่ที่กลับมานี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วที่รันต้องทำงานอย่างต่อเนื่องยังดีที่เมื่อเช้ามีเวลาไปส่งลูกสาวตัวน้อยไปโรงเรียน รันกลัวว่าน้องพรีมจะมีปัญหาเรื่องโรงเรียนใหม่เพราะว่าต้องเข้ามาเรียนช่วงกลางเทอมแต่จากที่ลูกสาวเอ่ยกับตัวเองเมื่อกี้นี้แล้วก็ดูทุกอย่างจะเป็นไปในทางที่ดีไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เป็นโชคดีของรันที่ลูกสาวตัวน้อยของเธอเลี้ยงง่ายและไม่ค่อยดื้อ แต่ถึงแม้จะมีดื้อหรืองอแงบ้างแต่ก็เป็นตามปกติของเด็กๆในวัยนี้ไม่ได้มากมายอะไร และเหมือนว่าตัวน้องพรีมเองก็จะรู้ว่าแม่จ๋าของเธอต้องทำงานเลยทำให้เด็กน้อยไม่ค่อยจะงอแงและพูดรู้เรื่องกว่าเด็กในวัยเดียวกันซะอีก ตอนนี้สองแม่ลูกกำลังพากันเดินเข้าไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังภายในห้างสรรพสินค้าใหญ่ใกล้กับคอนโดของรัน ดีที่เธอไม่ได้ขายคอนโดเก่าที่เคยอยู่ที่นี่ไปไม่งั้นคงต้องได้เสียเวลาหาที่อยู่ใหม่ให้วุ่นวายอีก จริงๆแล้วรันจะพักอยู่ที่ห้องพักของผู้บริหารที่โรงแรมเลยก็ได้ แต่ตัวเธอเองคิดว่าถ้าพักอยู่ที่โรงแรมก็จะให้ความรู้สึกว่าอยู่ที่ทำงานตลอดเวลา รันเลยออกมาอยู่คอนโดดีกว่าจะได้ห่างจากการทำงานบ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี ให้สมองคิดแค่เรื่องของน้องพรีมไม่มีเรื่องงานมากวนใจ " แม่จ๋า น้องพรีมอยากกินข้าวผัดแซลม่อนค่ะ " " ได้เลยค่ะ เดี๋ยวแม่จ๋าสั่งให้นะคะ " สองแม่ลูกนั่งทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารกันจนอิ่มก่อนที่จะพากันเดินมาที่ร้านไอศกรีมชื่อดังตามที่ลูกสาวตัวน้อยเอ่ยปาก หลังจากที่สั่งเมนูที่อยากทานพร้อมทั้งจ่ายเงินเรียบร้อยรันก็พาลูกสาวมานั่งรอที่โต๊ะภายในร้าน หลังจากที่พนักงานยกเมนูไอศกรีมมาให้แล้วเรียบร้อย ลูกสาวตัวน้อยก็จัดการกับของหวานตรงหน้าทันที พอทานจนเสร็จก็ได้เวลาที่ทั้งสองคนแม่ลูกจะกลับคอนโดไปพักผ่อนกันซักที แต่ในระหว่างที่กำลังเดินเพื่อที่จะกลับไปที่คอนโดนั้นก็มีร่างสูงของใครคนหนึ่งเดินเข้ามาขวางทางทำให้รันต้องเงยหน้ามองคนตรงหน้า " ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ รัน " " เพซ!!! " TBC.