My sugar

ดิลพขับรถพาลูกสาวเพลงมาไร่พยัคฆ์แต่เช้า ถึงในเวลา 8 โมงตรงเข้ามีงานสำคัญต้องบากหน้ามาฝากลูกสาวก่อนเพลงจะเปิดเทอม " ถึงแล้วลงมาลูก " ดิลพเร่งลูกสาวสีหน้างอง้ำอิดออดไม่ยอมลงดิลพรีบขนของลงกระเป๋าลูกสาวลง เพลงถอนหายใจก้าวขาลงจากรถมองไร่กว้างสวยต้นไม้เขียวขจีลมโชยอากาศบริสุทธิ์ให้สูดชุ่มปอด เพลงปิดเปลือกตาลงทำใจให้สงบต้องอยู่ที่นี่แค่สองเดือนเองเพลงอากาศก็ดีทุกอย่างต้องราบรื่นเหมือนเล่นสไลเดอร์ " ไงดิลพ " เสียงเข้มคนโผล่เข้ามาเงียบๆ เพลงหันไปมองขณะช่วยพ่อยกกระเป๋า ร่างสูงใหญ่ดูน่าเกรงขามมันแผ่โดยที่เจ้าของไม่ต้องทำอะไรแค่อยู่นิ่งๆ " ไงพยัคฆ์เพลงไหว้อาพยัคฆ์สิ " ดิลดสะกิดเเขนเพลงให้ยกมือไหว้ชายร่างสูงใหญ่หน้าออกไปทางลูกครึ่งดวงตาสีออกฟ้าหากเส้นผมสีดำผิวออกแทนเนื่องจากคงออกแดดบ่อยเลยคล้ำเเดด หนวดเคราบนหน้าดูรกตาคนมองปากสีชมพูเรียบตึงไร้รอยยิ้ม เพลงยกมือไหว้สบตาของคุณอาพยัคฆ์เป็นเพื่อนพ่อจะเรียกอาหรือลุงก็ได้อายุหวิดน้อยกว่าพ่อลพปีเดียว " เก่ง ชิน มาขนของดิลพฉันขอคุยด้วยหน่อย " พยัคฆ์สั่งคนงานวัยรุ่นที่ตามมาสายตาวัยรุ่นสองคนมองลูกสาวเพื่อนตาเป็นมันพยัคฆ์ส่งสายตาเย็นๆไปให้ทั้งเลยรีบขนของออกไป เพลงเอาแต่จ้องหน้าเพื่อนพ่อพอเขาหันมาสายตาบรรจบกันเธอรีบหันควับไปมองไร่สวยๆ ปล่อยให้คุณอาพยัคฆ์กับพ่อไปคุยกันตามลำพัง ด้วยเพลงยืนเคว้งถูกทิ้งอยู่คนเดียวเธอพาร่างระหงส์ในชุดเดรสลายลูกไม้สีชมพูอ่อนกระโปรงสั้นเหนือเข่าอวดขาเรียวช่วงอกชุดเป็นคอตัดเผยร่องอกขาวอวบร่ำไร ไร่นี้กว้างมากมองไกลออกไปเปิดเนินกว้างมีทั้งชาองุ่นผลไม้หลายชนิด มีสวนรอบๆบ้านไม้สองชั้นใหญ่ เธอมาชมห่างออกมาซึ่งเป็นทางลาดชันลงไปดูไร่ เพลงจับกิ่งไม้แตกยอดเป็นใบเล็กๆอย่างเบามือระบายยิ้มหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเท้าขยับไปด้านหน้านิดเดียวไถลลงไปตัวเอนหงาย ตรงนั่นเป็นเดินดินกรวดพอเหยียบเข้าก็อย่างที่เห็นเพลงหลับตาปี๋ ไม่กล้าสงเสียงร้องเพราะเกร็งตัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม " ระวัง " เสียงดุดังลั่น เพลงไม่กล้าลืมตามองเธอกำลังจะหงายกระแทกพื้นหมดสวยก็คราวนี้ หมับ! " ลืมตาได้แล้ว ! " เพลงลืมตาขึ้นสายตาปะทะสายตาดุๆคุณอาพยัคฆ์หน้าคุณอาแทบจุ่มชิดหน้าเธอลมหายใจพ่นใส่หน้าเพลงจนปรอยผมปรกตาอยู่ปลิวออก ร่างบางอึ่กอักเธออยู่สภาพแขนคุณอาพยัคฆ์โอบเธอไว้โน้มลงมาแขนคุณอารองรับเธอกันล้มได้ทันท่วงที " ขอบคุณค่ะ " เธอขอบคุณขยับตัวดันมือตรงอกคุณอาพยัคฆ์มันนูนผ่านเสื้อใหญ่กว่านมเธออีกมั้ง คุณอาดันหลังให้เธอยืนดีๆ พยัคฆ์จ้องหน้าเพลงมาวันเเรกเล่นเขาหัวใจวายพอจะเข้าใจเพื่อนว่าทำไมไม่กล้าปล่อยลูกสาวอยู่บ้านคนเดียว " ก่อนจะเดินดูทางสะบ้าง " พยัคฆ์ตวัดสายตาใส่ขุ่นๆเขาไม่ภิรมย์นักถ้าเธอจะซุ่มซ่ามพาตัวขาวๆไร้รอยขีดขวดเจ็บตัว " ค่ะเพลงจะระวัง " เพลงก้มหน้างุดคุณอาดุอ่ะจ้องเธอไม่วางตาอีก " อยู่ที่นี่ต้องตื่นเช้าทุกคนต้องทำงาน " " ค...ค่ะ " เพลงเงยหน้าส่งเสียงอุทานหาดังๆในใจร้องไห้กระซิกๆ เธอบอกคุณพ่อแล้วนะว่าอยู่บ้านคนเดียวได้ๆชุดที่เธอเตรียมมามีแต่กางเกงขาสั้นยังดีจะได้เดินทะมัดทะแมง " พ่อเลี้ยงครับช่วยไปดูตรงสวนสตอเบอร์รี่หน่อยครับ " " อืม " พยัคฆ์ส่งเสียงในลำคอตอบรับนิ่งๆ ก้าวขาจะตามคนงานไปเพลงยืนเอ๋อละล้าละลังจะไปทางไหนดี " บอกให้ระวัง " " อ่ะ " เพลงอุทานตกใจหลุบตามองพื้น เเขนกลมกลึงก็โดนกระตุกร่างถลาไปชนร่างใหญ่จนได้กลิ่นหอมเย็นๆ พยัคฆ์ต้องส่งสายตาดุๆ ให้มองก้อนหินเกือบจะสะดุดล้มมือจากกุมเเขนกลมกลึงเล็กเลื่อนไปกุมมือกระตุกให้เดินตามเขามา " คุณอา จะพาเพลงไปไหนคะ " เพลงได้ยินไม่ผิดเมื่อครู่ได้ยินชื่อผลไม้โปรดของเธอตาวาวเป็นประกายโดยไม่ได้ชักมือตัวเองออกจากการเกาะกุมร่างใหญ่ " ไร่สตอเบอร์รี่ " พยัคฆ์ปรายตาหน้าร่างบางริมฝีปากสีชมพูอิ่มเอิบคลี่ยิ้มกว้างต่อด้วยไล่สายตาไปมองฝ่ามือตัวเองกุมมือเล็กไว้คิดเสียว่ากันความซุ่มซ่ามของเธอเเล้วกันเพลง " ว้าววววเพลงชอบสตอเบอร์รี่ " เพลงยิ้มตาของเธอเป็นประกายมองมือใหญ่แล้วยิ้มกริ่มเบาๆเห็นว่าคุณอาพยัคฆ์ดุ พ่อเลี้ยงไร่นี้ดุเธอกลับไม่กลัวเท่าไหร่มั่งดุเธอเมื่อกี้ไปหยกๆอ่ะ " เพลงขอเรียกคุณอาว่าพ่อเลี้ยงนะคะ " " จะเรียกอะไรก็เรียก อย่ากระโดดโลดเต้น ! " พยัคฆ์ปล่อยมือเล็กเดินพรวดๆไปยังไร่สตอรี่ทีนที่เดินมาถึง ไร่สตอเบอรี่สามารถเดินมาได้ลึกไปกว่านี้ต้องใช้รถกอล์ฟ " ผมบอกให้ดูดีๆ บอกให้เช็คตั้งกี่รอบ ! " เสียงตวาดดุดันใส่คนงานยืนก้มหน้ารับโทษ เพลงยืนดูไม่ห่างยังสะดุ้งพ่อเลี้ยงหน้ายักษ์ด่ากราดเขาชี้นิ้วลงบนดินเป็นแปลงๆสตอเบอร์รี่ผลสีแดงสดมีใบเหลืองน้ำตาลอยู่ตีนต้นสตอเบอร์รี่เตี้ยๆ " ผมขอโทษครับผมคิดว่าไอ้เข้มมันทำแล้ว " " ผมไม่อยากฟังข้ออ้างรีบจัดการให้เสร็จเด็ดใบตายและพวกวัชพืชออกให้หมดก่อนเที่ยง ฉีดยาชีวภาพตามด้วยทั้งในส่วนของไฮโดรโปนิกส์ Hydroponicsผมจะเข้าไปกำกับเอง " พ่อเลี้ยงพยัคฆ์ยืนตัวเข้มยืนคุมทั้งลงมือเองคนงานกุลีกุจอเอาถุงปุ๋ยเปล่ามาใส่เศษซากวัชพืชเสียงตะโกนดุน่ากลัวดังมาเรื่อยๆ พอลงมือทำงานคนถูกลืมคือเพลงเธอยืนมองเพลินทั้งใจเต้นพ่อเลี้ยงน่ากลัว " พ่อเลี้ยงเดือดอยู่นะครับ ผมมาเสียเที่ยวเลย " เพลงหันไป ผู้ชายผิวขาวยิ้มเป็นมิตรใส่ชุดราชการเดินเข้ามายืนข้างๆเธอ ร่างอรชรขยับออกห่างนิดขมวดคิ้วๆนิดๆ " ขอโทษนะครับที่เข้ามาคุยเนียนๆ ผมเชนปลัดอำเภอครับ " " ค่ะ เพลงค่ะยินดีที่ได้รู้จัก " เพลงยิ้มตอบให้ยกมือไหว้เมื่อชายตรงหน้าดูอายุไม่เยอะเป็นถึงปลัดอำเภอฉะนั้นอายุมากกว่าเธอ ด้วยเขายังยิ้มมองหน้าเธออยู่จนรู้สึกประหม่า " มีอะไรติดหน้าเพลงรึเปล่าคะ " " ขอโทษครับไม่มีๆ ผมเสียมารยาทจ้องหน้าเอ๋เพลงอายุเท่าไหร่ครับยกมือไหว้ผมเเสดงว่า " ปลัดหนุ่มเลียบเคียงถามโปรยยิ้มอารมณ์ไม่มีคุกคามหากดวงวาววับ " 23 ค่ะ " " น้องเพลงผมเสียมารยาทน้องเพลงสวยมากเลยครับนึกว่านางฟ้าจุติกลางสวนยักษ์ทมึน " " ฮ่าาๆๆ " เพลงหัวเราะกับวาจาช่างเปรียบเปรยของปลัดหนุ่มเพยิดสายาตาไปทางพ่อเลี้ยงกำลังบ้างานดุลุกน้องกลัวจนมือไม้สั่น เธอยืนคุยกับปลัดเพลินรู้อีกทีเงาใหญ่ก็ทาบมาบดบังเเสงแดด " กลับไปรอที่บ้าน " น้ำเสียงเข้มเค้นในลำคอเอ่ยทันทีที่ตัวมาถึงการสนทนาขำจนน้ำตาไหลพี่ปลัดเล่าเรื่องพ่อเลี้ยงพยัคฆ์ให้ฟังต้องหยุดลง " เพลงคุยกับพี่ปลัดก็ได้คะพ่อเลี้ยงไปทำงานตามสบาย " " ฉันบอกให้เธอกลับไปรอที่บ้าน ! " เพลงตกใจต้องถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวร่างใหญ่ก้าวเข้าประชิดตามเข้ามาสายตาเเข็งกร้าวไม่พอใจกวาดไปถึงคนยืนด้านหลังเพลง " ใจเย็นๆครับพ่อเลี้ยงฝากน้องเพลงไว้ที่ผมก็ได้ครับ " " อย่ามายุ่งเพลงกลับไปเดี๋ยวนี้ ส่วนคุณปลัดมีอะไรจะคุยกับผมเชิญทางนี้ " พยัคฆ์เบรคคนหวังจะช่วยห้ามทัพไปแรงๆ ปลัดหนุ่มหน้าเจื่อนเห็นใจร่างบางที่เพิ่งเจอฤทธิ์เขายังไม่คุ้นคิดไม่เข้าใจพ่อเลี้ยงอยู่เหมือนกันว่าระหว่างสองคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรต่อกัน เพลงหน้ามุ่ยเธอหันวิ่งออกทันทีโดนตะคอกใส่หน้าหน้าหวานซีดถนัดเธอไม่เข้าใจเลยเขาโมโหแล้วพาลมาลงที่เธอต้องขึ้นเสียงใส่ทำไมต้องดุต่อหน้าคนเยอะๆด้วยยังไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิด " ขอถอนให้หมดเลยถอนคำพูด ไม่เห็นใจดีเลยไม่มีเห็นผล" คิดเเล้วโมโหเพลงไม่ชอบสายตานั่นเลยหึ เท้ายกเตะตีไปกลางอากาศไม่ห่วงสวยนั่งกระแทกลงม้านั่งกวาดตาขว้างใส่ดอกไม้สวยงามในสวนไม่อยากจะเข้าบ้านนิ " คุณหนูพ่อเลี้ยงให้ป้าพาคุณหนูขึ้นห้องค่ะ " ป้าเข้ามาก้มตัวบอกข้างๆ เพลงส่ายหัว " เพลงไม่อยากเข้าห้องค่ะคุณป้าเพลงหิวเพลงขอทำอาหารทานเองได้ไหมคะ " เพลงกุมมือไว้กลางอกส่งสายตาวิบวับอ่อนวอนขอเข้าครัวทำอาหารที่ตัวเองทำเป็นง่ายๆกินเอง " คือป้าทำให้ดีกว่าค่ะ ไม่ต้องใส่คุณเรียกป้าก็ได้นะคะ " " ไม่เอาค่ะคุณป้าแหละ คุณป้าเพลงอยากทำเองนะคะๆ " แค่เธอขอเข้าครัวสีหน้าของคนรู้จักทั้งเพิ่งเจอหน้าเหตุใดถึงทำหน้าปั้นยากกันจัง " ก็ได้ค่ะ เชิญทางนี้ " เพลงลุกขึ้นยิ้มร่าตามคุณป้าไปทางห้องครัว คิกๆจะได้เข้าครัวสมใจอยากเพลงอยู่บ้านคุณพ่อสั่งห้ามเข้าตั้งแต่ " คุณหนูจะทำอะไรทานคะ " " ทำไข่เจียวหมูสับใส่หอมใหญ่ค่ะเพลงขอหั่นหอมเองนะคะ " เพลงรับหอมใหญ่มาล้างวางบนเขียง สายตาคุณป้ามองท่าจับมีดตอนหั่นหอมใจคนแก่จะวาย " คุณหนูระวังคะ ! " ไม่ทันขาดคำ... " อุ้ย...เลือดดด แฮะๆ " " คุณหนูตายแล้วเลือดป้าเตือนให้ระวังๆ มานี่ค่ะ " นิ้วกลางโดนปลายคมมีดเฉือดนิดเลือดไหลซึมทะลักจากปากแผล คุณป้ารีบจับมือเธอไปล้างน้ำ " เพลงไปเป็นไรค่ะ อุ้ย เเสบๆ " เพลงปิดตาข้างแสบแผลจี๊ดคุณป้าบีบเลือดออกจากบาดแผลจนหมดยังมีซึมมาบ้างนิดหน่อย " เดี๋ยวป้ามานะคะ พ่อเลี้ยงรู้ว่าป้าแน่ค่ะ " เพลงรู้สึกผิดเธอเห็นหน้าคุณป้าเป็นห่วงเธอทั้งตัวเองเกรงใจกลัวพ่อเลี้ยงว่า ป้าไปหยิบกล่องปฐมพยายาลชัวร์ๆแผลก็ยาวอยู่มันไม่ลึกมาก " ใครเป็นอะไรทำไมต้องเอากล่องปฐมพยาบาลออกมา " " คุณหนูมีดบาดค่ะพ่อเลี้ยงป้ารีบเอาไปทำแผลให้ " เพลงตาโตมองซ้ายมองขวาไพ่มือไปด้านหลัง ร่างอรชรกระวนกระวายเสียงเข้มๆดังเขามาในครัวแค่มีดบาดเองมื่อเช้าแค่เกือบลื่นล้มเล็กน้อย พ่อเลี้ยงเดินเข้ามาในครัวสานตามองหาบางอย่างหยุดที่มือเพลงกำลังซ่อนนิ้วโดนมีดบาดไว้เลือดเริ่มไหลซึมออกมาหยดลงพื้น " เอานิ้วมา " " เพลงทำเองได้ค่ะ " " ฉันบอกให้เอานิ้วมา " พ่อเลี้ยงตวาดเสียงพุ่งมาดึงมือเธอไปดูเองรีบเอาสำลีในมือมาซีบเลือดที่ซึมออกมา " โอ้ยๆ เบาๆค่ะเอาเพลงทำเอง " เพลงจะชักมือออกมือใหญ่กุมมือเธอไว้เเน่น " อยู่นิ่งๆมันจะตายไหม " พยัคฆ์หน้าขรึมเขาเอาชุบเเอลกฮอล์ทารอบแผลเอาเบตาดีนซับๆทาเบาๆ " เเสบอ่าพ่อเลี้ยง " เพลงเขย่งมาดูแผลปากยื่นจะเป่าพ่อเลี้ยงเผอิญก้มหน้าลงมาเกือบจะชนกัน ฟู่ๆ ~ " เดี๋ยวก็หาย อย่าให้แผลโดนน้ำ " เขาเป่าแผลให้เธอหน้าเครียดขรึมเหมือนตอนเห็นในไร่ดูมีเสน่ห์เวลาพ่อเลี้ยงทำหน้าซีเรียสเพื่อนพ่อนี่ชายในฝันเพลงที่ใฝ่หา " ยิ้มอะไร หิวทำไมไม่ให้ป้าเพียรทำให้กิน " พยัคฆ์เหลือบตามองใบหน้าใสอยู่ใกล้ๆ ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้ม เขาปล่อยมือถดถอยตัวออกห่างมองดุๆ มองเคาเน์เตอร์ครัวมีไข่วางสองฟอง ถ้วย หมูสับ และหัวหอมใหญ่ว่างบนเขียง เพลงยกมือขึ้นจับปากเธอยิ้มออกไปจริงก็ขายหน้าเอาสิคิดในใจยิ้มออกไปได้ไง " ก็เพลงอยากทำเองไม่อยากรบกวน " " ไปรอที่โต๊ะเดี๋ยวให้ป้าทำให้ " เพลงพยักหน้าลอบมองหน้าพ่อเลี้ยงนิดๆเเล้วรีบจ้ำเท้าออกมาเลย ตาสีฟ้าดุๆสั่นหัวใจเต็มเปา เขามีเมียยังอายุปูนนี้แล้วไม่มีนี่เธอเสียบนะเซอร์ไพรส์พ่อตอนกลับมาไฮแดดดี้พ่อเลี้ยงคือสามีเพลงค่ะ คิดหน้าพ่อตอนโมโหคงตลกเพลงหัวเราะคิดอยู่คนเดียวขณะนั่งรอป้าทอดไข่ให้นั่งลูบนิ้วปิดพลาสเตอร์นึกหน้าคนทำ " คิดอะไรอยู่เป็นบ้ารึไงเดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหัวเราะ " " ก็คิดถึงพ่อละ พ่อเพลงค่ะแค่นั่นเอง " เพลงก้มหน้าซ่อนใบหน้าร้อนผ่าวหัวใจเต้นจะทะลุเกือบปล่อยไก่ พ่อเลี้ยงตามมานั่งด้วยไม่พูดอะไรอีกเขาไม่เข้าไร่หรอ ใช่ๆ สตอเบอรี่ยังไม่ได้กินเลยอ่ะ อยากลองเก็บเองด้วยพี่ปลัดกลับยัง?! ถามได้ไหมอ่ะ " พ่อเลี้ยงคะเพลงอยากกินสตอเบอรี่ " " เดี๋ยวให้คนเอามาให้ " " หมายถึงเพลงอยากเก็บเองลองดูด้วยค่ะ " เพลงยังไม่ลงมือทานอาหารเธอเสหลบตาคนนั่งตรงข้ามหลายต่อหลายครั้ง " ไว้ตอนแดดลมลมตกก่อนตอนนี้แดดมันร้อน " " จริงนะคะเยส " เพลงยิ้มมือกำช้อมเอาศอกเข้าหาตัว ตาเธอเป็นประกายยิ้มให้พ่อเลี้ยงพยัคฆ์ แป่วเขาหน้าขรึมยังอ่านหนังสือพิมพ์ไม่สนใจ " พ่อเลี้ยงคะพี่ปลัดกับไปแล้วหรอคะ " ปึง! เคร้ง ! สะดุ้งส้อม ช้อนหล่นจากมือ พ่อเลี้ยงฟาดหน้าสือพิมพ์ตบโต๊ะอาหารสะเทือนหัวใจของเพลงเพ่นหนีไปโน้น ร่างบางคิ้วขมวดหน้าเจื่อน " กลับไปนานเเล้วถามถึงมันทำไม " " เพลงแค่อยากคุยกับพี่ปลัด " เขาคุยคลายเหงาสนุกแค่นั้นเอง ปึง " สนิทกันถึงขั้นนับญาติอดใจหน่อยเดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็มา " พ่อเลี้ยงกระแทกเสียงสายตาดุดัน ครืน เขาดันตัวลุกจากเก้าอี้ออกเดินจ้ำอ้าวเข้าไร่ พ่อเลี้ยงหงุดหงิดเรื่อง?! คิ้วเพลงงขมวดกันยุ่ง พ่อเลี้ยงเป็นคนอารมณ์ขึ้นง่ายเธอต้องปรับตัวอีกเยอะ แต่ไม่เข้าใจบอกเธอให้อดใจรอเดี๋ยวก็ได้คุยคำพูดมันดูติดประชดแหม่งๆ เพลงอดเก็บสตอเบอรี่อดกินอดทุกอย่างเธอให้ป้าเพียรพาไปที่ห้องคลุกตัวไม่ลงไปทานอาหารเย็น เหอะ พ่อเลี้ยงผิดคำพูดสตอเบอร์รี่ลูกแดงๆอวบๆในไร่ ฮือออ ก็อกๆ เพลงกำลังจะลุกไปเปิดประตูเสียงประตูก็เปิดเข้ามา " ลงไปกินข้าว " " เพลงไม่หิว " " มีสตอเบอรี่อยู่ด้านล่าง " พ่อเลี้ยงบอกยืนกอดอกหน้าประตู พรึบ เพลงลุกนั่งลงจากเตียง " จริงหรอคะ พ่อเลี้ยงน่ารักที่สู้ดด " ฟอด ~ เพลงเขย่งปลายเท้าไปหอมแก้มสากด้วยความลืมตัววิ่งลงบันไดยิ้มดีใจรีบลงไปกินสตอเบอรี่ ปากอิ่มคลี่ยิ้มกว้างค้างกลางอากาศเงยไปมองด้านบนเอามือปิดปาก ตายละเพลงนึกว่าพ่อ! เพลงตื่นมาในตอนเช้ามีเครื่องมือช่วยปลุกนาฬิกาโทรศัพท์เธอตั้งปลุก 5:30 , 5:35 , 5:40 , 5:45 ,5:50 , 5:55 , 6:00 น. ทำลายสถิติตื่นเช้าจดบันทึกลงปฏิทินไว้ว่าตื่นเช้าครั้งเเรกไม่ได้อิดออดอย่างที่คิดไว้ เวลาใกล้จะเจ็ดโมงเช้าเพลงยืนวนอยู่หน้าประตูความอยากน้ำลายสอสตอเบอร์รี่เมื่อวานไม่ได้รับรสเต็มอิ่ม ระหว่างกินเกือบส่ำลักเพราะแค่เหลือบมองหน้าพ่อเลี้ยงก็ชวนให้หน้าเห่อร้อน ฮือออ คิดว่าเป็นพ่อจริงๆไม่ใช่พ่อเป็นไงเป็นกัน แอ๊ด ~ เปิดประตูออกมาความตั้งใจเต็มเปี่ยมชุดพร้อมพลันหายวับวิ่งเข้ากลีบเมฆ พ่อเลี้ยงยกมือค้างลดมือลงข้างลำตัว " ไปกันได้แล้ว " พยัคฆ์กระแอ่มในลำคอเบาๆเขาต้องทำใจ เขาต้องทำใจทำไมเขาแค่มาเคาะประตูตามร่างบางลงไปหมุนตัวออกมาก่อนชุดค่อนข้าง " ค่ะ " เพลงก้าวตามเว้นระยะห่างร่างสูงห้าก้าวไม่ใกล้เกินไป " กางเกงขายาวไม่มีรึไง " " เพลงไม่ได้เตรียมเลยค่ะ " เพลงก้มดูกางเกงลายพรางความยาวอยู่ครึ่งต้นขามันเหมาะแก่การใส่ใน...ทุกสถานณ์นะแหละ หมอกในไร่ยังมีอยู่จางๆ เพลงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายไว้อากาศเย็นสดชื่น อ่าาา ได้กลิ่นแล้วโล่งสมองพ่อเลี้ยงเป็นคนเงียบคนหนึ่งเขาไม่พูดอะไรระหว่างเดินไปไร่ " จะให้เพลงทำอะไรคะพ่อเลี้ยง " เพลงชวนคุยยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายแผ่นหลังแกร่งใส่เสื้อลายสก็อตสีนาวีเข้มสลับดำใบหน้ายังไม่ได้กำจัดเครา " แล้วอยากทำอะไร " " เก็บสตอเบอร์ค่ะกินด้วยเมื่อวานเพลงไม่รับรู้รสชาติเท่าไหร่เลย " มัวเเต่เคอะๆ เขินๆอะไรก็ไม่รู้ " หึ ไม่รับรู้รสแต่กินหมดไปหนึ่งกิโล " พยัคฆ์หลุดขำไปนิด เขาเห็นเธอก้มหน้าหยิบเอาสตอเบอร์รี่ยัดเข้าปากไม่หยุดยิ้มขณะสตอเบอร์รี่เต็มแก้มใสสองข้าง " ง่าาา พ่อเลี้ยงก็ตอนนั้นมัน โอ้ย เพลงขอโทษที่หอมแก้มพ่อเลี้ยงไปค..คือเพลงเคยชินเวลาคุณพ่อให้ของเพลง " น้ำเสียงตะกุกตะกักกับอัตราการเต้นหัวใจสูงขึ้นอย่างยิ่งยวดมือประสานกันบีบแก้อาการ... " ให้เวลาไม่ได้ดั่งใจนะสิ อย่าไปเผลอไปทำแบบนี้กับคนอื่นจำไว้ " " โถ่ เพลงก็ทำแบบนี้กับพ่อเลี้ยงคนเเรกคิดพ่อเป็นพ่อแต่ว่าเพลงไม่คิดว่าพ่อเลี้ยงเป็นพ่อนะคะ " " ก็ดี...มาเดี๋ยวสอนเก็บ " พ่อเลี้ยงพาเดินมาแปลงสตอเบอร์รี่แปลงเเรกนั่งย่อชี้นิ้วไปที่ผลอวบสีแดงสดของมัน เพลงชะงักนิด ' ก็ดี ' ของพ่อเลี้ยงหากผลสตอเบอร์รี่ตรงหน้าเรียงเเน่นขนัดน่าลิ้มลองดึงความสนใจไปนั่งย่อชิดพ่อเลี้ยงยื่นหน้าไปมองตอนพ่อเลี้ยงค่อยๆเด็ดให้ดู " อ๋อแบบนี้นี่เอง " " ระวังผม " เพลงกำลังเงยหน้าขึ้นยืดขึ้นปรอยผมทั้งปลายผมปล่อยให้เป็นอิสระความยาวปลายผมเลยเกลือกดินเปียกชื้นเนื่องจากรดน้ำ เพลงเอามือจับดินเมื่อครู่เอามือจะรวบผม พ่อเลี้ยงจับมือเธอไว้เขารวบผมไปด้านหลังส่งผลให้เพลงต้องขยับตัวหันหลังให้พ่อเลี้ยงจัดการรวบผมให้ปลายนิ้วสากโดนท้ายทอยเพลงย่นคอโดยอัตโนมิติเม้มปากเป็นเส้นตรง " เสร็จแล้วเก็บพอกินนะเข้าใจไหม " คนงานมองพ่อเลี้ยงกับหญิงสาวร่างเล็กกว่าปกติพ่อเลี้ยงไม่ค่อยสุงสิงกับใครทั้งคนงานในไร่ผู้หญิงยิ่งแล้วใหญ่ "ขอบคุณค่ะ พ่อเลี้ยงจะไปไหนคะ " เพลงจ้องผลสตอเบอร์รี่จริงจังเอาแก้มถูหัวไหล่เบาๆ พอเห็นว่าคนนั่งข้างลุกขึ้นยืนก็ถามทันทียังมองหน้าขรึมเข้มเป็นนิดพ่อเลี้ยงรอคำตอบ " ทำงานตรงโน้นแดดเเรงเมื่อไหร่รีบเข้าร่มไม่ก็กลับบ้าน " พ่อเลี้ยงสั่ง เขาปรายตาเข้มมาเสี่ยววิเพลงพยักหน้าก้มลงค่อยๆช้อนผลสตอเบอร์รี่อย่างเบามือเด็ดตามที่พ่อเลี้ยงทำให้ดูเป็นตัวอย่าง " พ่อเลี้ยงเพลงเก็บได้แล้วคะ ใหญ่มากกกก " เพลงเสียงคนอยู่อีกฝั่งไม่ไกลเรียกให้คนงานรอบหันมามองด้วยรอยยิ้มขลับให้เธอยิ่งดูน่ามอง ท่าทางดีใจสดใสดวงตาเป็นประกาย พยัคฆ์ตีมาดเข้มนิ่งๆสายตาคมปราดตรงไปยังร่างบางเธอเสียหลักตอนดีใจจับก้านชูผลให้เขาดู ขาแกร่งเขากระตุกนิดเท้าขยับชะงักไว้เกือบจะก้าวไปหา ร่างบางลุกขึ้นมาเองปัดก้นปัดดินยิ้มชูให้เขาดู เขาจะพะวักพะวงไปทำงานไกลๆก็ต้องคิดแล้วคิดอีก เพลงยิ้มตาเธอลุกวาวรีบก้มเก็บผลสตอเบอร์รี่ต่อ ฮือออ หัวใจเธอมำงานหนักเก็บสตอเบอร์รี่ไป 1 2 3....10ลูกเต้นเเรงใช้เเรงเยอะ แดดก็ส่องหน้าร้อนอบอ้าวเพลงเงยหน้ามองตาตัวเองพรรณาคิดเปรียบเทียบไป แสงอาทิตย์อัสดงส่องแสงอ่อนๆเเสงเหลืองส้มไม่มีฤทธิ์เเรงชวนให้ร้อนหากช่วยให้อุ่นขึ้น ไร้สาระนะเพลงเก็บสักหนึ่งกิโลไปนั่งกินที่สวนดีกว่า ร่างบางเก็บอย่างขมักเขม้นมีสายตาหนึ่งค่อยมองตามตลอด " เอ๋หนึ่งกิโลยังนะ " เพลงดูตะกร้าใบเล็กๆพูนเต็มไปด้วยผลไม้ลูกอวบสีแดงที่ตัวเองตั้งใจคัดสรรอย่างตั้งใจเหงื่อออกตามกรอบหน้าก็ไม่หวั่น " โห้ เยอะมากสองโลได้น้องเพลงเก็บไปทำอะไรครับ อย่าบอกนะว่า " " คิกๆ เพลงชอบค่ะเมื่อวานกินไปโลเดียวเอง " ก่อนนอนด้วย " ห้ะ! " เพลงหัวเราะหน้าเหวอๆของพี่ปลัด อาจเพิ่งมาถึงมาตะลึงเรื่องเธออีกโลเดียวไม่เยอะนะคะ " ไม่ถึงครึ่งโลผมจุกแล้ว ให้ผมช่วยไหมระวังครับเดี๋ยวใบมันหลุดหักได้ " พี่ปลัดยื่นมาซ้อนมือเธอไว้ เพลงตั้งใจฟังโดยไม่รู้ว่าปลัดหนุ่มยิ้มกริ่มเอ็นดูได้จับมือนุ่มเธอ เขาไม่มีเจตนาเเค่สอนเท่านั่นเอง " แบบนี้เองดูสิคะ ใบหักเต็มเลยพ่อเลี้ยงว่าเพลงเเน่เลยค่ะ " ร่างบางหน้าหงอยเธอมองหาคนที่กล่าวถึงตัวกลับไม่อยู่ " ไม่ว่าหรอกครับวันนี้พ่อเลี้ยงมีแขกนิครับตอนนี้อยู่บ้าน " " หรอคะ " เพลงลุกยื่นพรวดหอบหิ้วตะกร้าวิ่งไปไป ทิ้งปลัดหนุ่มให้งวยงง เพลงสับขาเดินเร็วๆ กอดตะกร้าบรรจุสตอเบอร์รี่ไว้จะไปอวดถึงจะต้องโดนว่าเรื่องใบหักร่วงระนาวตามแปลงก็ตาม " พ่อเลี้ยงคะทานแกงเขียวหวานสิคะ นี่ทอดมันรัชตำพริกเเกงปั้นทอดเอง " พยัคฆ์ถอนหายใจอย่างระอาเข้ากลับมาบ้านมาเอาของจะไปให้คนตั้งใจเก็บสตอเบอร์รี่ในสวน " ผมรีบมีธุระขอตัว " พยัคฆ์จะหมดความอดจนเขาไม่ยอมความเซ้าซี้เวียนว่ายมาๆไปๆทุกวันไม่ยอมละความพยายามอันไร้ประโยชน์ " พ่อเลี้ยงคะเพลง อ้าว " ควับ ! เพลงวิ่งหน้าตั้งมาเบรคตัวโก่งริมฝีปากคายิ้มอยู่พลันหุบฉับหมุนตัวเดินกลับไปทางเดิม ...tbc