สามีบอดี้การ์ด

ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น อุณหภูมิภายในเมืองหลวง.. 18°C “คุณฮารุ!?” “ฮื้ม เอ่อ ว..ว่าไง” “นี่คุณเหม่ออีกแล้วนะครับ” “…..” เสียงทุ้มของชายในชุดสูทเนี้ยบหัวจรดเท้าเริ่มทำให้สีหน้าของสาวสวยเปลี่ยนไป ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ใบหน้ากุมความลับซ่อนเร้น ภายในใจมันเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น ฮารุ อิชิฮาระ สาวสวยในชุดกิโมโนนั่งอยู่บนแคร่ไม้ตรงสวนหลังบ้าน เธออยู่ในวัยยี่สิบเจ็ดปี เป็นหญิงสาวเรียบร้อยและอ่อนหวาน ว่าที่ลูกสาวในนามของ เจ้าสัวเกียรติเกื้อ จากตระกูล อัครโภคิน ตระกูลของสามีใหม่แม่เธอนั่นเอง.. “ฉันก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ นายอย่าใส่ใจเลยโฮชิ” เธอพูดภาษาญี่ปุ่นออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะหันไปมองทางชายหนุ่มที่เพิ่งส่งยิ้มบางให้ โดยผู้ชายคนนี้ก็คือบอดี้การ์ดส่วนตัวที่พ่อใหม่เธอจ้างมาดูแล และสิ่งที่ฮารุกลัวมากที่สุดก็คือเรื่องนี้ บอดี้การ์ดของเธอถูกสั่งฆ่าแทบทุกคน ด้วยฝีมือของผู้ชายที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในฐานะพี่ชาย เหตุผลเพราะ.. ‘เขาหึงหวงเธอ’ “จะไม่ให้ผมใส่ใจได้ยังไงครับคุณฮารุ ผม..เป็นห่วงคุณหนูมากนะครับ หลายวันแล้วที่ผมเห็นว่าคุณหนูเหม่อลอย เหมือนกับว่ามีเรื่องอะไรอยู่ในหัว” “ค..คือ..” จะทำยังไงดี.. ช่วงนี้เหมเห็นเธอกับโฮชิออกไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยครั้ง แถมเขายังเคยส่งคนมาเตือนบอดี้การ์ดส่วนตัวเธออีก ถ้าอยู่ใกล้กันอีกครั้งพี่ชายของเธอต้องไม่เอาเขาไว้แน่ “เรื่องของคุณเหมเหรอครับ?” กึก บอดี้การ์ดหนุ่มหล่อที่นั่งอยู่ข้างกายเอ่ยถามขึ้นเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลานั้นเหมือนจะรับรู้ความจริงได้ทีละนิด เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็เห็นการกระทำกับสายตาของพี่ชายเธอ มันมากกว่าคำว่าพี่น้อง.. “ไม่มีอะไรหรอกโฮชิ! นาย..อย่าเข้ามายุ่งเลยจะดีกว่า ช่วยอยู่ห่างฉันไว้เถอะนะ ฉันขอร้อง..” “คุณหนู” “ฉันไม่อยากให้นายเป็นอะไรไปอีกคน ฉันอยากจะจบเรื่องนี้สักที” “น..นี่คุณหนูหมายความว่ายังไงกันแน่ครับ!?” แอ๊ดดดดดดด.. ปึ้งงงงง!!!! “ไปเอาตัวไอ้เหี้ยนั่นมา” “ม..ไม่นะคะ!!! โอนี่ซัง!!!” *โอนี่ซัง [お*さん] = พี่ชาย ก่อนภาพที่เธอเห็นจะทำให้ร่างกายอันอ่อนแรงทรุดลงอย่างรวดเร็ว ฮารุถูกลูกน้องของพี่ชายตัวเองเข้ามาจับตัวไว้แน่น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เหมก็เดินเข้ามาใกล้กับบอดี้การ์ดคนใหม่ ซึ่งโฮชิอยู่รับใช้ฮารุมาได้หลายเดือนแล้ว เธอเองก็คิดว่าเขาจะปลอดภัยจากพี่ชายโรคจิต แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย.. “โอนี่ซัง!!! ได้โปรดเถอะค่ะ!! หนูขอร้อง” ฮารุยังคงอ้อนวอนต่อพี่ชายของเธอเหมือนอย่างเคย แม้จะรู้ว่ามันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาฆ่าใครอีก โดยเฉพาะผู้ชายที่คอยปกป้องเธออย่างโฮชิ แต่เหมเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างโรคจิตเกินมนุษย์มนา เขามีความสุขที่ได้อยู่เหนือคนอื่น และเกลียดนักที่เห็นว่ามีใครล้ำเส้นของรักของหวง “มันสนิทกับเธอมากเกินไปฮารุ” “ฮะฮึก.. ก็เขาเป็นบอดี้การ์ดของหนูนะคะ เขาก็ต้องคอยอยู่ข้างกายหนูสิ! โอนี่ซังจะทำแบบนี้อีกไม่ได้นะคะ!! หนูไม่ยอม!!” “ชู่วววววว.. คนสวยของพี่..” ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของเหมจะเดินตรงเข้ามาหาน้องสาวต่างสายเลือด มือหนานั้นเอื้อมไปประคองใบหน้าเล็กเรียวอย่างทะนุถนอม แต่สายตาของเขานั้นแฝงไปด้วยความโรคจิตวิตถาร ปลายนิ้วโป้งจัดการเช็ดรอยน้ำตาให้ฮารุอย่างเบามือ ก่อนหน้าหล่อร้ายจะโน้มลงมาใกล้เพื่อจ้องมองสิ่งสวยงาม เพียงสิ่งนี้..ที่เขาต้องการเห็นอยู่เพียงแค่คนเดียว “ที่พี่ต้องจัดการมันก็เพราะ.. พี่รู้ไงว่ามันหลงรักเธอ” กึก เสียงทุ้มใหญ่ที่แฝงไปด้วยความโกรธแค้นนั้นจ้องมองมา ก่อนคำอธิบายจะทำให้ฮารุเบิกตากลมโต ใบหน้าขาวซีดของเธอนั้นแปรเปลี่ยนไป แววตาตกใจก็หันไปมองผู้ชายด้านหลัง โดยตอนนี้โฮชิที่ถูกลูกน้องเหมจับไว้อยู่ เขาก็ถูกกดลงไปกองกับพื้นอย่างแรง เธอได้ยินเสียงร้องด้วยความตกใจดังออกมาเป็นระยะ “ว..ว่าไงนะคะ” “ถ้าปล่อยเอาไว้มันคงไม่ดีแน่ หึ.. ความสัมพันธ์ของเจ้านายกับลูกน้องมันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกฮารุ ให้พี่จัดการเถอะ” “โอนี่ซัง!!! ม..ไม่ค่ะ ไม่นะคะ!!” “หึ..” ก่อนรอยยิ้มอันเยือกเย็นจะหลุดออกมาจากใบหน้าหล่อ นัยน์ตาคม จมูกโด่งเป็นสัน หน้าเรียวได้รูป เขาหันกลับไปส่งสัญญาณบางอย่างให้กับลูกน้องที่ควบคุมตัวโฮชิไว้ แค่เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น.. มีดแหลมคมก็ได้เฉือนเข้าไปตรงกลางคอของโฮชิอย่างรวดเร็ว สิ่งนี้จึงทำให้ฮารุถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ความเจ็บปวดที่เธอได้รับส่งผ่านจากแววตา เมื่อเลือดสีแดงฉานพุ่งทะยานออกมาราวกับเขื่อนแตก เธอได้ยินเพียงเสียงน้ำบางอย่างตกกระทบกับพื้นปูน พร้อมกับเสียงหายใจเฮือกสุดท้ายของคนที่ใกล้จะขาดใจ.. จังหวะนี้เองที่เหมกระตุกยิ้มให้กับสถานการณ์นี้ เขาก้าวขาเข้ามาประชิดตัวน้องสาว และก็เอาแผงอกแกร่งบังภาพอันน่าสยดสยองของอดีตบอดี้การ์ดคนนั้น ก่อนแววตาสะใจจะก้มลงมองน้องสาวที่ยืนแน่นิ่ง “ฮึก..” ฮารุยังคงเบิกตาโพลงกับเรื่องราวที่เธอไม่คาดคิด แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่ชายโรคจิตลงมือ แต่ทุกครั้งมันก็ทำให้เธอใจสลายแทบบ้า “พี่เคยเตือนแล้วใช่ไหมฮารุ เธอน่ะเป็นของๆพี่” “…..” “เธอเป็นผู้หญิงของพี่คนเดียว” “…..” เหมเลิกคิ้วขึ้นด้วยรอยยิ้มอันแสนบ้าคลั่ง ก่อนมือหนาจะเอื้อมมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าหวานให้น้องสาว แววตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความพึงพอใจจนถึงขีดสุด ทั้งความโสมม วิตถาร และความเลวระยำ “ฮะฮึกๆๆๆๆ ม..ไม่..” ไม่จริง.. นี่ฉันจะต้องสูญเสียคนรอบตัวไปอีกแล้วใช่ไหม.. “อย่าคิดที่จะขัดคำสั่งพี่อีก เพราะถ้าพี่ไม่ชอบขี้หน้าบอดี้การ์ดคนไหนที่มาดูแลเธอเนี่ย เธอก็ต้องยอมให้พี่จัดการมันนะ”