LOVE CONTRACTสัญญา(หนี้)รัก

“คุณพ่อคุณแม่มันไม่จริงใช่ไหมคะ พายต้องฝันไปแน่ ๆ มันไม่จริงใช่ไหม แล้วแบบนี้พายกับเพลิงจะอยู่ได้ยังไง” เธอนั่งร้องไห้สะอื้นหน้างานศพของพ่อแม่ตัวเอง หลังจากที่ทราบข่าวว่าพวกท่านประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตอย่างกะทันหัน เธอนั่งมองศพของพวกท่านถูกเผาพร้อมกอดน้องชายตัวเองเอาไว้ เธอต้องเข้มแข็งเพื่อน้องชายตัวเองเธอจะทำตัวอ่อนแอไม่ได้ เพราะเธอยังมีน้องชายที่ต้องดูแลอยู่ ครอบครัวของเธอเป็นครอบครัวที่ฐานะระดับกลาง ไม่รวยไม่จนเอาง่าย ๆ คือหาเช้ากินค่ำประทังชีวิตไปวัน ๆ พ่อแม่ไม่มีทรัพย์สมบัติอะไรไว้ให้เธอกับน้องชายเลยแต่มีหนี้สิน ต่อไปจากนี้เธอต้องเป็นคนหาเงินมาใช้หนี้แทนพ่อแม่ที่เสียไปเอง “พี่พายครับแล้วแบบนี้เราจะทำยังไงกันดี” “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันเลยเพลิง” เธอตอบน้องชายตัวเองไปตามตรง เพราะเธอก็ไม่รู้เลยว่าจะเอายังไงต่อ “แล้วแบบนี้บ้านของเราจะไม่ถูกยึดเหรอครับ เพราะว่าคุณพ่อคุณแม่เสียแล้วเราไม่มีเงินไปจ่ายเขาเลย” “ไม่ต้องห่วงนะพี่จะหาเงินมาจ่ายค่าบ้านเราให้ได้” “ผมขอโทษนะครับที่เป็นภาระของครอบครัว ถ้าผมไม่ป่วยแบบนี้พ่อแม่ก็คงไม่ต้องหาเงินมาจ่ายค่าโรงพยาบาลให้ผม จนตัวเองต้องรถคว่ำเสียชีวิตแบบนี้” “อย่าโทษตัวเองสิ เพลิงไม่ใช่สาเหตุของอุบัติเหตุนี้ เรารีบกลับบ้านดีกว่าจะได้ไปพักผ่อนเราไม่ได้นอนมาหลายวันแล้วนะพี่เป็นห่วง” “พี่พายบอกแต่ผมแต่ตัวเองก็ไม่ยอมพักผ่อนเหมือนกัน” “เรายังเด็กนะนอนดึกมันไม่ดี” “เด็กอะไรผมสิบแปดแล้วนะปีหน้าก็เข้ามหา’ ลัยแล้ว แต่ผมก็คงไม่เรียนต่อหรอกเพราะไม่มีเงินเรียนต่อ” “ต้องเรียนสิเดี๋ยวพี่จะหาเงินส่งเพลิงเรียนเอง เรียนคณะที่ตัวเองอยากเรียน” “ไม่เอาหรอกพี่ต้องหาเงินจ่ายค่าบ้าน ยังจะมาหาเงินจ่ายค่าเทอมให้เพลิงเรียนอีก เพลิงจะออกมาทำงานหาเงินจ่ายค่าบ้านช่วยพี่พายเอง” “เราไม่พูดเรื่องนี้กันดีกว่า กลับบ้านกัน” หนึ่งเดือนต่อมา... เธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยร่างกาย หลังจากที่นอนหลับไม่สนิทมาติดต่อกันหลายวันเพราะทำงานหนัก วันนี้เธอต้องรีบลุกแต่เช้าเพราะว่าเธอมีเรียนเช้า หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินลงมาเห็นพระเพลิงที่กำลังทำอาหารเช้าให้เธออยู่ “พี่พายลงมาพอดีเลยเพลิงทำข้าวต้มกุ้งไว้ให้ มารีบกินสิวันนี้พี่มีเรียนเช้านะ” “ได้ ๆ” เธอก็เดินมายังโต๊ะอาหาร มาทานข้าวต้มกุ้งที่พระเพลิงน้องชายตัวเองทำไว้ให้ “บอกแค่พี่ว่ารีบทานตัวเองก็รีบทานเหมือนกัน แล้วรีบไปโรงเรียน อย่าเกเร เข้าใจที่พี่พูดไหมแล้วก็ตั้งใจเรียนด้วย ส่วนเรื่องค่าเทอมไม่ต้องเป็นห่วง พี่จะหาเงินมาจ่ายให้เราเอง” “ครับ” หลังจากที่เธอลงมือทานข้าวต้มจนเสร็จ เธอก็รีบออกมาจากบ้านเพื่อไปนั่งรอรถเมล์ เพื่อนั่งไปลงที่มหาลัย @มหาวิทยาลัยJL เธอรีบวิ่งเข้ามาในห้องเรียนของตัวเอง หลังจากที่เธอรีบมาแต่รถติดเอามาก ๆ ทำให้วันนี้เธอมาสาย พอเธอเดินเข้าไปเห็นอาจารย์กำลังยืนสอนอยู่ “พรพระพายวันนี้เธอมาสายอีกแล้วนะ” “ขอโทษค่ะอาจารย์พอดีรถติด” “มันไม่ใช่ข้ออ้าง เธอก็รู้ว่าทุกวันรถก็ติดหัดมาเช้า ๆ บ้างกะเวลาเอาไว้ ไปนั่งที่ได้แล้ว” “ขอบคุณค่ะอาจารย์” พอเธอขอบคุณอาจารย์เรียบร้อยแล้ว ก็รีบวิ่งไปหาเพื่อนตัวเองที่นั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะ “ตื่นสายใช่ไหม ฉันจดงานที่อาจารย์สอนก่อนหน้านี้เอาไว้ให้ด้วยเอาไปลอกสิ” “ขอบคุณมากนะพอดีว่ากว่าจะเคลียร์ธุระทุกอย่างเสร็จ กว่าจะได้นอนมันก็ดึกเลยตื่นสาย” เธอตอบเฟื่องฟ้าเพื่อนสนิทของเธอไป พร้อมกับรับสมุดที่เพื่อนของเธอยื่นให้มาจด “พักบ้างนะร่างกายจะทรุดหนักเอา แกมีเงินพอไหม ยืมฉันก่อนก็ได้” “ไม่เป็นไรทางบ้านแกก็ลำบากเหมือนกัน ฉันก็คงจะหางานทำเพิ่มเพราะต้องจ่ายค่าบ้านแล้วก็ค่ายาของพระเพลิงด้วย” “ฉันล่ะเหนื่อยกับแกจริง ๆ” “แล้ววันนี้ยัยซาร่าไม่มาเหรอ” “ยัยซาร่าไม่สบายเลยมาไม่ได้” “มันไปทำอะไรมาถึงไม่สบาย” “ไม่รู้เหมือนกันสงสัยจะตากฝนวันก่อน” เธอนั่งคุยเม้าท์มอยกับเพื่อนไปสักพักก็รีบลงมือทำงานที่อาจารย์สั่ง หลายชั่วโมงต่อมา... เธอรีบกลับบ้านหลังจากเลิกเรียน เพื่อเตรียมตัวไปทำงานตอนหกโมงเย็น พอเธอกลับมาถึงบ้านเห็นพระเพลิงกำลังนั่งทำงานอยู่ “ทำอะไรเหรอ” “การบ้านครับพี่พายพอดีอาจารย์สั่ง แล้ววันนี้พี่ไปทำงานไหม” “ไปเหมือนเดิมแต่พี่ว่าจะเปลี่ยนงานทำ เพราะงานที่พี่ทำอยู่ตอนนี้เงินมันไม่ค่อยดีเลย” “ครับ” “พี่ขอตัวก่อนนะ” เธอรีบเข้าห้องไปเพื่ออาบน้ำจะเตรียมตัวไปทำงาน งานที่เธอทำเป็นงานเสิร์ฟในร้านอาหาร ทำตั้งแต่หนึ่งทุ่มถึงเที่ยงคืนของทุกวัน ถ้าถามว่าเธอเหนื่อยไหมขอตอบตรง ๆ ว่าเหนื่อยมากแต่ถ้าไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะตอนนี้ที่บ้านเหลือแค่เธอที่สามารถหาเงินได้