Daisy เดซี่

'เขาไปแล้ว เขาทิ้งฉันไปแล้วจริงๆ ไหนบอกว่าจะเรียนจบไปด้วยกันไง ไอ้คนเห็นแก่ตัว มาทำให้ฉันชอบแล้วก็หนีไป คนใจร้าย นายมันใจร้ายที่สุด~' ฉันยืนร้องไห้อยู่บนดาดฟ้าของตึกอาคารเรียน รู้สึกถึงสายลมที่พัดเบาๆเข้ามาใส่ใบหน้า ของฉัน เทอมนี้เป็นเทอมสุดท้ายแล้ว ฉันไม่คิดเลยว่าเปิดเทอมมาจะได้ยินข่าวร้ายจากคุณครูที่โรงเรียน ว่าจีโน่ย้ายไปเรียนต่อเมืองนอกแล้ว เขาไปโดยที่ไม่บอกฉันสักคำเลย ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองไม่เหลือใครแล้วจริงๆ ฉันปาดน้ำตาของตัวเองออกแบบลวกๆ "ไม่สิ นายไปแล้วก็ดีจะได้ไม่ต้องมีใครมาคอยกวนฉันทั้งเวลาเรียน กับตอนทำงานพิเศษ" ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ และตัดสินใจว่าจะลืมเขาให้ได้ ต่อไปนี้ฉันจะต้องลืมคนๆนี้ให้ได้ และขอให้ไม่ต้องเจออีกต่อไป ................................................................... 9 ปีต่อมา ฉันชื่อเดซี่ อายุ26ปีแล้ว แต่ว่าฉันยังไม่มีอะไรของตัวเองเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง แต่ฉันมีความฝันนะ ฉันเปิดร้านขายดอกไม้เป็นของตัวเอง ฉันชอบดอกไม้มาก หรืออาจจะเป็นเพราะว่าฉันชื่อเดซี่มั้ง เลยชอบอะไรที่เกี่ยวกับดอกไม้ ตอนนี้ฉันทำงานอยู่ฟาร์มดอกไม้ของจังหวัดหนึ่ง ฉันปลีกตัวออกมาทำงานอยู่ที่นี่ หลังจากที่เรียนจบจากมหาลัยมาตอนนี้ฉันเป็นผู้จัดการอยู่ฟาร์มดอกไม้ที่นี่ ฉันชอบบรรยากาศของที่นี่มาก พูดได้ว่าหลงรักมันเลยแหละ ตอนนี้ฉันกำลังเก็บเงินได้ส่วนหนึ่งแล้ว แต่ก็อีกนานเลยกว่าจะมีเงินมากพอที่จะลงทุนเปิดร้านของตัวเองได้ ส่วนเจ้านายของที่นี่ก็ใจดีมาก พวกท่านให้ที่พักแล้วก็อาหารฟรี สำหรับพนักงานอย่างเราๆ นานๆครั้งที่ฉันจะเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัวของตัวเอง บ่อยครั้งที่ฉันจะนัดเพื่อนๆไปดื่มกัน ชีวิตของฉันตอนนี้ไม่มีอะไรมาก เช้าทำงาน เย็นมาก็นอนพักผ่อน วันหยุดก็ไปดื่มกับเพื่อนๆตามประสาคนโสด แต่เพื่อนๆของฉันชิ่งแต่งงานไปหมดแล้ว ก็นะอายุ26กันหมดแล้วจะรั้งรอเวลาอะไรล่ะ เหลือแค่ฉันสินะที่ยังไม่มีใครเลย ?? ฮ่าๆๆ ตลกละฉันจะไปมีใครได้ยังไงล่ะ ก็เล่นไม่ไปไหนมาไหนเลย วันๆหมกตัวอยู่แต่ในฟาร์มนี่ จะทำไงได้ล่ะก็คนมันชอบนี่นา "คุณเดซี่คะ พอดีว่าท่านประธานมาค่ะ" น้องพนักงานในฟาร์มคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกฉันที่นั่งทำงานเอกสารอยู่ในห้องทำงาน "โอเคจ๊ะ เดี๋ยวเดซี่ไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" พูดจบฉันปิดพับสมุดเอกสาร แล้วลุกออกไปพร้อมกับน้องพนักงานทันที "ว่าแต่ท่านประธานทำไมถึงมาวันนี้กันนะ" ฉันพูดพึมพำระหว่างที่เดินไปที่ในฟาร์ม "ที่จริงแล้วท่านประธานพาลูกชายของท่านมาด้วย หล๊อหล่อค่ะคุณเดซี่" น้องพนักงานพูดไปยิ้มไป สงสัยจะหล่อจริงอย่างที่น้องเขาว่าแหละ ฉันเอ็นดูกับท่าทีของน้องพนักงานมากๆ สงสัยท่านจะพามาแนะนำอย่างที่ท่านเคยพูดไว้จริงๆ ฉันแหละ ว่าท่านมีลูกชายที่ไปเรียนต่อเมืองนอก "อ่า! มาแล้ว เชิญทางนี้ครับคุณเดซี่" ท่านประธานทักทายฉันด้วยท่าทางที่เป็นกันเอง "สวัสดีค่ะ ท่านประธาน" ฉันยกมือไหว้ท่านประธาน ทันทีที่เดินเข้ามาถึง ท่านยิ้มและรับไหว้ฉันด้วยท่าทีอ่อนโอน "วันนี้ผมพาลูกชายของผมมาดูฟาร์มของเรา เพราะตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ลูกชายผมเขาจะเป็นคนบริหารฟาร์มนี้แทนผมแล้ว" ท่านประธานพูดไปก็มองหาใครสักคนไปด้วย "ว่าแต่ทำไมยังไม่ลงมาจากรถอีกนะ ไอ้ลูกคนนี้ โดนตามใจจนเคยตัว" ท่านประธานตำหนิลูกชายของตนเอง อย่างเสียไม่ได้ ฉันยืนยิ้มแห้งๆอยู่ด้านหน้าของท่านประธาน "มาได้สักทีนะ จีโน่" ฉันได้ยินท่านประธานเรียกอีกคนที่มาเยือน ความรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาทันที นานแล้วที่ฉันไม่ได้ยินชื่อนี้เลย ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองเขา และแล้วโชคชะตาก็เล่นตลกกับฉันอีกแล้วสินะ ฉันคาดหวังว่าขอให้ไม่ใช่เขา แต่ทำไม ทำไมถึงเป็นเขา ฉันยืนอึ้งมองหน้าเขา ใบหน้าที่ฉันไม่เคยลืมเลยแม้แต่นิดเดียว เขาดูเปลี่ยนไปเยอะมาก ตัวสูงขึ้น ใบหน้ามีหนวดเคราที่โดนโกนออกอย่างเรียบเนียน ว่าแต่ทำไมเขาดูไม่ตกใจเลยนะที่เห็นฉัน นั่นสินะ เขาเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว สงสัยคงจะลืมฉันไปแล้วจริงๆ ฉันปรับสีหน้าให้ดูปกติ และยิ้มให้เขาพร้อมกับกล่าวทักทายเขา ให้เหมือนกับไม่เคยเจอกันมาก่อน "☺️สวัสดีค่ะ ฉันเดซี่ค่ะ" เขามองหน้าฉัน ใบหน้าและสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เขาไม่ได้ยิ้มรับหรือพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย แถมยังเบนสายตาออกไปอีกทาง เหมือนไม่ไม่ได้ยินที่ฉันพูด "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณจีโน่" ฉันยิ้มหวานให้เขาไปทีนึง ตอนนี้เองที่เขาบะสายตาจากวิวสวยๆข้างนอกและหันมามองหน้าฉัน เขากระตุกยิ้มมุมปากแบะเดินเข้ามาหาฉัน "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะเดซี่" ?? เป็นฉันเองที่ตกใจกับคำพูดของเขา ไม่เพียงแค่ฉันที่ตกใจ ดูเหมือนท่านประธานก็ตกใจไม่ต่างจากฉันเท่าไหร่นัก "พบกันอีกครั้ง.. อย่างงั้นหรอ หมายความว่ายังไงไอ้ลูกชาย พวกเธอสองคนเคยเจอกันอย่างงั้นหรอ" ท่านประธานเอ่ยถามเราทั้งสองคน ฉันที่ยังอึ้งกิมกี่อยู่ ไม่กล้าแม้แต่จะตอบคำถามของท่านประธานได้ จีโน่เองที่เป็นฝ่ายตอบคำถามนั้นเอง "ครับ พวกเราเคยรู้จักกัน และรู้จักดีเลยแหละครับคุณพ่อ" เขาตอบท่านประธานโดยที่ยังมองหน้าฉันอยู่แบบนั้น ฉันกระพริบตาและตั้งสติได้ "ดูเหมือนว่าคุณจะจำคนผิดรึเปล่าคะ ฉันไม่เคยรู้จักคุณนะคะ" ฉันที่ยิ้มกระตุกมุมปากใส่เขาและพูดเน้นเสียงคำว่าไม่เคยรู้จักกันชัดๆ เหมือนจะได้ผล เพราะเขามองฉันตาแข็งยิ่งกว่าเดิม แต่แล้วพวกเราก็ต้องหยุดทำสงครามประสาทกันทันที เพราะเสียงของท่านประธานแทรกเข้ามา "เอาล่ะๆ ดูเหมือนว่าพวกเธอจะเข้ากันได้ดีเลยนะ แบบนี้ฉันค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป จีโน่จะมาเป็นบอสของที่นี่แทนฉัน" ท่านประธานบอกกับฉัน "คะ??!! เอ่อ..แล้วท่านประธานล่ะคะ" ฉันตกใจกับเรื่องที่ได้ยินมาก "ใช่!~ ต่อไปนี้ผมจะมาอยู่ที่นี่ คุณก็เตรียมตัวไว้ให้พร้อม เพราะผมไม่เหมือนพ่อของผมที่จะใจดีกับพนักงานทุกคนแบบเมื่อก่อน" เขาพูดขู่ฉัน แถมยังก้มหน้าลงมาใกล้หน้าฉันมาก ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็พยายามทำสีหน้าให้ปกติที่สุด "เอาเข้าไปไอ้ลูกชายคนนี้" ท่านประธานบ่นจีโน่ เขาได้แต่ส่ายหัวเอือมระอากับนิสัยขี้แกล้งของลูกชายตัวเอง "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่เตือนฉันจะได้ระมัดระวังไว้ แล้วก็ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคะคุณจีโน่" ฉันโค้งศีรษะลงเล็กน้อยแล้วก็ยิ้มให้กับจีโน่และท่านประธาน "โอเค คุณไปทำงานต่อเถอะครับกวนเวลาทำงานของคุณเดซี่ มากแล้ว ยังไงก็ผมฝากอบรมนิสัยลูกชายของผมด้วยนะครับ" ท่านประธานเดินมาตบไหล่ของจีโน่หลังจากพูดจบ "ได้ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" ฉันจึงขอตัวกลับไปทำงานต่อ จีโน่มองตามหลังฉัน เขายิ้มเจ้าเล่ห์ เหมือนมีแผนอะไรในใจ ฉันกำลังออกมาเดินสำรวจความเรียบร้อยในฟาร์มของทุกๆเช้า เหมือนเช่นเคยของทุกวัน ระหว่างเดินสำรวจฉันก็ยกถุงใส่ปุ๋ยสำหรับใส่ดอกไม้ จัดวางให้เข้าที่เข้าทาง "เอาอีกแล้วนะ ทำไมถึงไม่ชอบเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อยกันเลยนะ " ฉันทำไปบ่นไป "บ่นอะไรแต่เช้าเลย" เสียงใครมาพูดอยู่ด้านหลังฉันนะ ฉันที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดของอยู่ก็รีบลุกขึ้นหันหลังไปทันที จนชนกับคนที่อยู่ด้านหลังอย่างจัง จนตัวเองเสียหลัก เกือบหงายหลังลงไปใส่สวนดอกไม้ แต่ยังดีที่คนๆนั้น ดึงแขนของฉันได้ทัน เขาดึงฉันเข้าไปหาตัวอย่างรวดเร็ว ตอนนี้แหละที่ฉันเห็นหน้าเขา "คุณ!!" ฉันตกใจที่เป็นเขา "จีโน่" ฉันเรียกชื่อเขาเสียงเบาลง เพราะ หน้าฉันกับเขาใกล้กันมาก "ไม่เจอกันนาน ยังขี้ตกใจเหมือนเดิมเลยนะเดซี่" จีโน่ก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของฉัน ทำเอาฉันขนลุกซู่ ทำไมถึงชอบทำแบบนี้ตลอดเลย เมื่อวานนี้ก็ก้มหน้าลงมาแทบติดหน้าฉัน มาวันนี้อีก "มันเรื่องของฉันมั้ย แล้วคุณมายุ่งอะไรด้วย แล้วก็ปล่อยฉันได้แล้วค่ะคุณจีโน่" ฉันตอกกลับเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจแบบสุดๆ และพยายามผลักแขนที่เขาโอบเอวฉันอยู่ตอนนี้ออกก่อนที่จะมีใครมาเห็น "...." เขาเงียบและยิ่งกอดฉันแน่นขึ้นมากกว่าเดิม "ปล่อยฉัน...ฉันหายใจไม่ออกค่ะ" ฉันพยายามดิ้นแรงเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของเขา เขาดึงฉันเข้าไปกอด และซุกหน้าลงบ่นไหล่เล็กๆของฉัน ท่าทางของเขาทำเอาฉันต้องชะงักการกระทำทุกอย่างลง "ฉันคิดถึงเธอ...เดซี่" ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก..? นี่มันอะไรกัน ทำไมเขาถึงทำแบบนี้แล้วยังจะมาพูดแบบนี้กับฉันอีก ทั้งที่ตอนนั้นเขาเป็นฝ่ายที่ทิ้งฉันไปก่อนแท้ๆ ทำไมวันนี้ถึงมาบอกว่าคิดถึงฉันล่ะ ฉันตั้งสติได้ ก็ผลักเขาออกสุดแรงจนเขาล้มลงไปกองกับพื้น ฉันตกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าเขาจะล้มลงไปขนาดนั้น เขายันตัวเองลุกขึ้น ฉันเลยช่วยปัดเศษดินเศษหญ้าออกจากตัวให้เขา เขาถอนหายใจและมองหน้าฉัน แต่ฉันเองที่เป็นฝ่ายหลบตาเขา ไม่มองหน้า "ฉันขอโทษ..." เขาพูดออกมาตอนที่ฉันกำลังปัดเศษหญ้าออกจากเสื้อของเขา ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา "ขอโทษฉันหรอคะ เรื่องอะไรคะ ทำไมถึงต้องมาขอโทษฉันด้วยล่ะคะ" ฉันถามเขาไป "ที่ทิ้งเธอไว้แบบนี้" เขาตอบกลับทำเอาฉันน้ำตาคลอ บ้าจริง! ฉันคิดว่าตัวเองจะทำใจและลืมเขาได้แล้วสะอีก "คุณไม่ได้ทำอะไรผิดนี่คะ คุณเลือกทางให้อนาคตของคุณ มันถูกต้องแล้ว และตอนนี้ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณแล้ว เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องกันแค่นี้ก็พอค่ะ... ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ" ฉันพูดจบก็รีบเดินเลี่ยงออกมาทันที โดยที่ไม่รอคำอนุญาตของเขา ทิ้งให้เขายืนอยู่แบบนั้นคนเดียว จะเกลียดฉันไปเลยก็ได้นะ แต่ฉันคงจะไม่กลับไปรู้สึกแบบเดิมกับเขาอีกแล้ว ฉันพอแล้วกับความรู้สึกแบบนี้ "ถึงเธอจะเกลียดฉันก็ตาม ฉันจะทำให้เธอกลับมารักฉันเหมือนเดิมให้ได้" เขาตะโกนออกมาตอนที่ฉันกำลังเดินออกมา "อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ เพราะมันจะไม่มีวันเกิดขึ้น" ฉันพูดตอบกลับเขาออกไปและเดินออกมาอย่างรวดเร็ว ................................................................ "ป้านุชคะ วันนี้จะเริ่มเก็บดอกกุหลาบนะคะ พอดีมีออเดอร์เข้ามา3,000ดอกค่ะ เดี๋ยวฝากป้านุชพาคนเริ่มเก็บได้เลยนะคะ เดี๋ยวสายๆมาจะเก็บไม่ได้ค่ะ☺️" ฉันสั่งงานกับป้านุชหัวหน้าคนงาน ตั้งแต่จีโน่มาบริหารที่นี่ก็มีออเดอร์เข้ามาแบบไม่ขาดสาย หลังจากวันนั้นมาเขาก็ไม่มายุ่งกับฉันเลย ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง เช้าเข้าเช็คในสวน สายมาก็เข้าประชุม บ่ายมาก็ทำงานเอกสารจนหัวหมุน เย็นก็เลิกงาน แบบนี้ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องฝืน "คุณจีโน่มาแล้ว...!!~ อร้ายยย~คนอะไรก็ไม่รู้ขนาดใส่เสื้อผ้าธรรมดาๆ ยังหล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้" บรรดาพนักงานหญิงในฟาร์มพากันกรี๊ดกร้าดเขาใหญ่เลย ฉันกำลังตักกับข้าวใส่จานอยู่ ชำเลืองตามองไปทางเขา ที่กำลังเดินจ้ำอ้าวมาทางฉัน ฉันเลยเขยิบหลีกทางให้เขา และทำเป็นไม่สนใจเขา ตั้งหน้าตั้งตาตักกับข้าวใส่จาน จนล้น "อุ้ย! ล้นแล้วๆ" ??น้ำแกงที่อยู่ในจานข้าวของฉันล้นหกออกมาจนเต็มพื้น หึ๋ยโมโหชะมัดเลยยัยเดซี่น่าโง่เอ้ย ไม่มีสติเอาซะเลย ฉันบ่นให้ตัวเองในใจ "ตักเยอะขนาดนั้น จะกินหมดหรอคุณ หึหึ" เขาเดินเข้ามาหาฉันที่กำลังมองหาผ้ามาเช็ด แกร็ก..~ เขามาแย่งเอาจานข้าวที่อยู่มือของฉันไปหน้าตาเฉยเลย "จานนี้ผมขอละกันนะ ส่วนคุณก็ไปตักเอาใหม่นะ" เขาพูดหน้าตาเฉย แล้วเดินถือจานข้าวของฉันไปที่โต๊ะอาหาร ฉันได้แต่ยืนเอ๋อมองเขาอยู่อย่างนั้น "เฮ้อ~...อยากกินทำไมไม่ตักเองล่ะ " ฉันบ่นตามหลังเขาไป และเดินไปหยิบจานใหม่มาเพื่อตักข้าวและกับข้าว รอบนี้ฉันตักได้พอดี ไม่มีหกเลอะเทอะ พอได้ข้าวแล้วก็มองหาที่ว่าง แต่โต๊ะดันเต็มหมดเลย ไม่มีที่ว่างให้นั่งเลย แต่มีอยู่แค่โต๊ะเดียวที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปนั่งเลย โต๊ะที่จีโน่กำลังนั่งอยู่นั่นเอง ฉันมองบนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะเดินผ่านโต๊ะที่เขานั่งอยู่ไป แต่เขามือเร็วกว่า ดึงแขนของฉันไว้ก่อน "จะไปไหน มานั่งกินด้วยกันนี่สิ ไม่เห็นรึไงว่าโต๊ะอื่นมันเต็มหมด" ฉันก้มลงมองมือที่เขาจับแขนของฉันอยู่ เขาเลยปล่อยมือออก "นั่งกับผมก็ได้ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกครับ" เขาพูดระหว่างที่กำลังตักข้าวในจานใส่ปาก แล้วยักคิ้วให้ฉัน ฉันหันมองไปรอบๆ เห็นคนอื่นๆ กำลังจ้องมองมาที่เราสองคนอยู่ ฉันเลยวางจานลงบนโต๊ะ และยิ้มให้พวกเขาเก้เขิน ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามจีโน่ เขากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย แต่ฉันได้แต่นั่งดูเขากินข้าว ใครจะไปกินลงกันล่ะ ? พอเขากินเสร็จฉันเลยลุกขึ้นเก็บจานของตัวเองและของเขาไปเก็บ และถือโอกาสหลบออกมาทันที "บ้าชะมัดเลย??" ฉันบ่นอุบก่อนจะเดินจ้ำอ้าว กลับไปทำงานต่อ จีโน่รีบลุกขึ้นตามมา เพราะเห็นว่าเดซี่กำลังหาทางหลบเขาอีกแล้ว เขายิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเดินตามเดซี่ไปเรื่อยๆ จนถึงห้องทำงานของพนักงาน เห็นเดซี่กำลังอ่านเอกสารอยู่ในห้อง เขาเลยเปิดประตูเข้าไปหาเธอทันที "เดี๋ยวเย็นนี้คุณออกไปทำธุระในเมืองกับผมหน่อย พอดีมางานด่วนเข้ามา" เดซี่ดำลังจะอ้าปากพูดแต่เขาชิงพูดขึ้นมาก่อน "อย่าปฏิเสธ! เพราะมันก็แค่งาน " จากนั้นเขาเลยเดินออกมาจากห้อง ปล่อยให้เดซี่นั่งเหวออยู่คนเดียว "หึ..น่ารักชะมัด" เขายิ้มอย่างพอใจและเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง "ไอ้คนบ้าอำนาจ ชอบคิดเองตัดสินใจเองคนเดียว อยากไปก็ไป อยากมาก็มา เพราะแบบนี้ไงฉันเลยยังโกรธนายอยู่จีโน่ เมื่อไหร่นายจะโตสักที"