ร่านร้อนสวาท (PWP)

ชายหนุ่มอายุประมาณสี่สิบต้นๆ หน้าตาดูหล่อเหลาคมคายและคุ้นหน้าค่าตาเสียเหลือเกิน แต่ฉันนึกไม่ออกว่าเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน เขากำลังลากกระเป๋าใบใหญ่จะเข้ามาในลิฟต์ที่ฉันยืนอยู่ “รอด้วยครับ!” น้ำเสียงที่รีบร้อนนั้นทำให้ฉันต้องกดประตูลิฟต์ค้างเอาไว้เพื่อรอเขา ทันทีที่เข้าลากกระเป๋าก้าวเข้ามาก็ยิ้มให้อย่างสุภาพ เสื้อผ้าที่ดูสวมใส่ก็ไม่ใช่ของแบรนด์เนมแต่โดยรวมแล้วกลับแต่งตัวดูดีสมวัยและมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก ‘ตัวก็หอมด้วย ...ว่าแต่เขาเป็นใครกันนะ’ ฉันได้แต่แอบคิดในใจ “ไปชั้นไหนคะ” ฉันถามอย่างสุภาพ “ชั้นห้าครับ” เขายิ้มอย่างสุภาพ และจะไปชั้นเดียวกับฉันจึงไม่ต้องกดหมายเลขชั้นซ้ำสองแล้วเราต่างก็ยิ้มให้แก่กันแก่เก้อ “พึ่งย้ายมาอยู่ใหม่เหรอคะ ไม่คุ้นหน้าเลย” ฉันทักทายเขาก่อนแล้วพยายามนึกว่าเคยเห็นเขาที่ไหน “ครับ” เขายังคงยิ้มอย่างสุภาพ แต่เพราะกลัวเขารำคาญฉันเลยไม่ได้ถามอะไรต่อแล้วเราก็ยืนรอในลิฟต์อย่างเงียบๆ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ฉันก็เดินไปที่ห้องของตัวเองในขณะที่ผู้อาศัยรายใหม่ก็ลากกระเป๋าตามมาติดๆ แล้วหยุดอยู่ที่ห้องข้างๆ ฉัน เราจึงมองหน้าแล้วยิ้มให้กันอีกรอบ “คุณอาอยู่ห้องข้างๆ นี่เอง หนูชื่อหวานนะคะมีอะไรเรียกได้ตลอดเลย” ฉันบอกเขาด้วยน้ำเสียงอันสดใสแล้วส่งรอยยิ้มที่เป็นมิตรให้เพื่อนบ้านคนใหม่ “นี่ผมแก่จนต้องเรียกอาแล้วเหรอเนี่ย” เขาพึมพำออกมาแล้วยิ้มให้กับฉันที่ยิ้มแป้น “อาก็อา...อาชื่อเน็ทนะ ยินดีที่ได้รู้จัก” เขายิ้มยอมรับสรรพนามที่ฉันเรียก “หวานถามได้ไหมคะ หวานคุ้นหน้าอาเน็ทมากเลย เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนไหมคะ” ฉันถามแล้วเอียงคออย่างสงสัย อาเน็ทยิ้มแล้วสบสายตาฉันที่รอคำตอบอยู่ ท่าทางที่ดูขบขันมากกว่ากระอักกระอ่วนใจในคำถามของฉัน “ตอนนี้อาเป็นผู้กำกับหนังน่ะ ก่อนหน้านี้อาเป็นนักแสดง ผันตัวมาอยู่เบื้องหลังได้สิบกว่าปีแล้ว ถ้าเคยดูผลงานอาแสดงว่าเรานี่ก็ไม่เบาเลยนะ” เขาถามอย่างอารมณ์ดีแล้วยิ้มแปลกๆ เหมือนจะขำกับเรื่องที่ฉันบอกว่าคุ้นหน้าของเขา “ผลงานแสดงเหรอคะ” ฉันก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าเขาเป็นใครและแสดงละครหรือหนังเรื่องอะไร และยิ่งเป็นเมื่อสิบกว่าปีก่อนตอนฉันอายุสิบขวบด้วยแล้วใครจะจำได้ “สงสัยผ่านตาตอนเอามาฉายใหม่มั้งคะ” ฉันไม่ได้เซ้าซี้เขาต่อ แค่รู้ว่าเขาเคยเป็นนักแสดงคนหนึ่งที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นผู้กำกับแล้วเท่านั้นก็คลายความสงสัย “หวานครับ เย็นนี้มากินข้าวที่ห้องอาไหม ชวนแฟนหรือเพื่อนมาด้วยก็ได้นะ อาจะจัดงานฉลองเล็กๆ กับเพื่อนน่ะ” เขาชวนแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “ขอบคุณที่ชวนค่ะ เดี๋ยวหวานขอถามเพื่อนดูก่อนนะคะ” ฉันตอบเป็นกลางๆ อีกฝ่ายก็คงจะชวนเพื่อเป็นมารยาทเช่นกัน คงไม่ได้อยากให้ฉันไปจริงๆ ************************ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องช่วงหัวค่ำทำให้ฉันต้องไปดูว่าใครมาหา เมื่อเปิดประตูไปก็พบว่าเป็นอาเน็ทที่ด้านหลังมีสาวสวยกับหนุ่มหล่ออีกคนที่หน้าคุ้นๆ ยืนอยู่ด้านหลัง “อาจะมาชวนหวานไปกินข้าวที่ห้องน่ะ” ฉันยิ้ม ที่เขาลงทุนมาเคาะห้องเชิญด้วยตนเอง และเมื่อเห็นว่างานนี้มีผู้หญิงด้วยจึงตัดสินใจพยักหน้ารับ “ค่ะ เดี๋ยวหวานตามไปนะคะขอแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน” “ไปชุดนี้แหละดีแล้ว” หญิงสาวคนนั้นกล่าวขึ้นแล้วยิ้มให้กับฉัน ฉันจึงตามทั้งสามคนเข้าไปที่ห้องของเพื่อนบ้านคนใหม่ด้วยความประหม่าเล็กน้อย กล่องอุปกรณ์ต่างๆ ที่บ่งบอกว่าเขาเป็นคนทำงานเบื้องหลังนั้นวางอยู่อย่างเป็นระเบียบในห้อง ที่ฝาผนังมีกรอบรูปผลงานของเจ้าของห้องติดเรียงกันอยู่หลายรูป ฉันจึงมองดูมันผ่านๆ ก่อนจะชะงักเท้าแล้วหันกลับไปใหม่อีกครั้งด้วยความตกใจ “นี่ผลงานอาเน็ททั้งหมดเลยเหรอคะ” “ใช่แล้ว ทางนี้เป็นหนังที่อาเคยเล่นแค่สี่เรื่องเอง และฝั่งนี้คืองานที่อากำกับหลายเรื่องอยู่” เขาพูดอย่างภูมิใจแล้วเดินมายืนข้างๆ ‘ยั่วสวาทรักลูกสาวเจ้านาย หมอยาล่ารัก เจ้านายสายกระแทก.... เขาแสดงเรื่องเจ้านายสายกระแทกนี่เอง’ ฉันอ่านชื่อหนังเรตอาร์เหล่านั้นกับภาพประกอบที่แสนวาบหวิว พอนึกได้ว่าเคยเห็นเขากับบทบาทเจ้านายที่กระแทกเลขาคาโต๊ะทำงานที่เพื่อนเคยส่งให้ดูก็รู้สึกเขินอายเป็นอย่างมาก ที่บอกว่าเป็นนักแสดงก็คือพระเอกหนังเรตอาร์ และที่ว่าเป็นผู้กำกับก็กำกับหนังแนวนี้นี่เอง โอ๊ย! แล้วฉันก็ดันไปบอกว่าตัวเองคุ้นหน้าเขาเสียด้วยสิ แบบนี้เขาก็ต้องรู้ว่าฉันดูอะไรแบบนี้ด้วย แม้มันจะเป็นเรื่องปกติ แต่ให้เพื่อนบ้านที่พึ่งรู้จักกันรู้เรื่องส่วนตัวก็อับอายไม่น้อย “ที่บอกเคยเห็นอาเรื่องไหนเหรอ” อาเน็ทถามขึ้นมาแล้วเอามือกอดอกมองภาพโปสเตอร์ที่ตนถ่ายใส่กรอบเอาไว้อย่างภูมิใจจนฉันไม่กล้าบอกว่าแค่ดูผ่านๆ ตา “ตายแล้วน้องหวานเป็นแฟนคลับพี่เน็ทเหรอคะ” แขกที่เป็นผู้หญิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เอ็นดูฉันที่เป็นแฟนหนังอีโรติก ฉันจะปฏิเสธก็คงไม่ทันแต่หากจะยอมรับก็ไม่ใช่แฟนคลับอะไรขนาดนั้นจึงได้แต่ยิ้มรับแล้วเงียบไป ก่อนจะหันไปดูผลงานกำกับของเขาที่มีหลายสิบเรื่องจนต้องย่อรูปแล้วเรียงกันเป็นตารางประมาณเก้าเรื่องต่อกรอบรูป “เรื่องนี้อาเน็ทกำกับเหรอคะ” ฉันชี้ไปที่หนังอาร์เรื่อง หลงรักหลานสาวข้างบ้าน ฉันเคยดูเรื่องนี้ตอนที่หัดดูหนังเรตอาร์ใหม่ๆ และชื่นชอบมาก “ใช่ ที่ติดอยู่ตรงนี้เป็นผลงานอาหมดเลย” เขายอมรับอย่างภูมิใจ แล้วยิ้มมองผลงานตัวเองด้วยสายตาที่เป็นประกาย ในตอนนี้ฉันก็ลดความกระดากลงไปบ้าง เพราะทุกอย่างมันคืองาน มองว่ามันคืองานก็เป็นเรื่องปกติไป และสองคนนั้นก็คงเป็นนางเอกพระเอกหนังเรตอาร์พวกนี้สินะ “น้องหวานเรียกพี่เน็ทว่าอา จะว่าไปเวลาก็ผ่านไปเร็วนะครับ แต่ห้ามเรียกพวกเราว่าอาหรือน้าเด็ดขาดนะ ต้องเรียกพี่นะ พี่ชื่อวิน ‘วินเอวดุ’ นั่นพี่เมย์ ‘เมย์เนินกระโทก’ น่าจะพอคุ้นชื่อนะ” พี่วินเอวดุแนะนำตัวเอง “เอ่อ ค่ะ” ฉันตอบไปอย่างนั้น เอาจริงๆ ดูคลิปสั้นๆ ไม่เคยดุเต็มเรื่อง ไม่สนใจชื่อนักแสดงด้วย ดูไปเรื่อยๆ มากกว่า “อาดีใจนะที่มีแฟนคลับอยู่ข้างห้อง” เขาพูดอย่างอบอุ่นตรงข้ามกับงานของตัวเอง ทำให้ฉันรู้สึกวางใจเขาได้อย่างรวดเร็ว “หวานเรียนคณะนิเทศฯ เอกฟิล์ม ถ้ามีอะไรสงสัยคงต้องมาขอคำปรึกษาจากอาเน็ทบ่อยๆ แล้ว” ฉันยิ้มให้กับเพื่อนบ้านคนใหม่ งานที่เน้นศิลปะการโยกย้ายเคลื่อนไหวร่างกายที่ไม่เน้นเห็นจุกซ่อนเร้น มันเป็นงานที่น่าสนใจไม่น้อย ถ้ามองให้ลามกมันก็ลามก ถ้ามองให้มันเป็นศิลปะ มันก็คือศิลปะที่สื่อถึงความเย้ายวนทางเพศ ฉันเริ่มสนใจวงการหนังเรตอาร์นี้เสียแล้วสิ...และสนใจผู้กำกับคนนี้ด้วย เขาเป็นผู้ใหญ่ที่อบอุ่นและหน้าตาดี ลีลาก็คงจะเด็ดดวง ตรงสเปคฉันทุกอย่างจริงๆ ************************