ร่านสวาทคนงาน(หลายP)

​⚠️ คำเตือนจากนักเขียน ⚠️ ​นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ตัวละคร สถานที่ และเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคลหรือเรื่องจริงใดๆ ​โปรดทราบ: เนื้อหาในเรื่องนี้ "ไม่มีสาระ" เน้นปรนเปรอ "อารมณ์ด้านมืดและกิเลสตัณหา" แบบล้วนๆ มีการใช้ภาษาดิบเถื่อน หยาบโลน และภาษาปากตามวิถีชาวบ้านเพื่อให้ได้อรรถรสความเสียวซ่านถึงใจ ​หากท่านไม่ใช่สายหื่น หรือไม่ชอบแนวอีโรติกที่รุนแรงและตรงไปตรงมา เชิญกดผ่านไปหาเรื่องที่ถูกใจได้เลยค่ะ เพราะเตือนแล้วนะว่าเรื่องนี้... ร่านร้อนและดุเดือดจริง! . . . บทที่1 ร่านสวาทคนงาน(หลายP) "ฮึก... ม๊าคะ หลิวเลิกกับเฮียซันแล้วนะคะ" ​เสียงสั่นเครือของหญิงสาววัย 35 ปี พยายามกลั่นออกมาผ่านโทรศัพท์มือถือ หลิวสะอื้นไห้จนตัวโยน ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างมาตลอดหลายเดือนพังทลายลงทันทีที่ได้ยินเสียงปลายสาย สิบปีของชีวิตแต่งงานจบลงด้วยใบหย่าเพียงแผ่นเดียว ​ต้นเหตุของรอยร้าวมันเริ่มขึ้นจากวันที่เธอต้องเข้ารับการผ่าตัดด่วนเพื่อรักษาอาการป่วย ​"คุณหลิวครับ ผลข้างเคียงจากการตัดมดลูกทิ้ง อาจจะทำให้คุณไม่สามารถมีบุตรได้ และที่สำคัญ... ความต้องการทางเพศของคุณอาจจะลดน้อยลงไปมากนะครับ" ​คำเตือนของหมอในวันนั้นคือสิ่งที่เธอและเฮียซันรับรู้ร่วมกัน ทั้งคู่กอดกันร้องไห้ และสัญญาว่าจะก้าวผ่านมันไปให้ได้ แต่ความเป็นจริงกลับไม่ใช่ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเธอมัน "สวนทาง" กับคำบอกของหมออย่างสิ้นเชิง ​จากคนที่ควรจะเฉยชา หลิวกลับกลายเป็นคนที่มีความต้องการพลุ่งพล่านมากกว่าเดิมหลายเท่า ในขณะที่สามีเริ่มถอยห่าง เพราะนอกจากจะตอบสนองเธอไม่ได้แล้ว ปมเรื่อง "การไม่มีทายาท" ยังถูกแม่สามีเอามาตอกย้ำทุกวันเพราะครอบครัวสามีต้องการทายาทไว้สืบสกุล ​"ทำหน้าที่เมียก็บกพร่อง ลูกก็ให้ไม่ได้ แล้วจะรั้งลูกชายฉันไว้ทำไมหย่ากับลูกชายฉันซะ!" ​ประโยคใจร้ายของแม่สามีบวกกับการที่สามีเริ่มพยายามพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในชีวิตเพื่อหวังมีลูก ทำให้ความอดทนของหลิวขาดผึง เธอเลือกที่จะจบชีวิตคู่ที่ไม่มีความสุขนี้ลง ​"อาหลิว... ไม่ต้องร้องนะลูก หย่าแล้วก็กลับมาอยู่บ้านเรา ป๊ากับม๊าเลี้ยงลื้อได้ ลื้อเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านนะ" เสียงปลอบโยนที่แสนอบอุ่นจากคนเป็นแม่ทำให้หลิวปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ​"ฮึก... ม๊า... หลิวจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้ค่ะ" ​หลิวใช้เวลาไม่นานในการเก็บข้าวของที่จำเป็น รถยนต์ส่วนตัวถูกอัดแน่นไปด้วยกระเป๋าเดินทางและของใช้ส่วนตัว ทรัพย์สินที่ได้จากการหย่าร้างมากพอที่จะทำให้เธอใช้ชีวิตอยู่อย่างสบายไปทั้งชาติ แต่มันกลับไม่ได้ช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าในอกซ้ายได้เลย ​เธอก้าวเดินออกจากบ้านที่เคยเรียกว่า 'เรือนหอ' โดยมีสายตาของอดีตสามียืนมองอยู่ไกลๆ หลิวไม่รู้ว่าเขากำลังเสียใจหรือกำลังดีใจที่จะได้เริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงที่สมบูรณ์กว่าเธอ ​"ลาก่อนนะ... ชีวิตคู่" ​หลิวพึมพำกับตัวเองก่อนจะตบเกียร์และเหยียบคันเร่งทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง มุ่งหน้าสู่เส้นทางบ้านเกิดที่เธอเติมโตมาตั้งแต่เด็กและโรงสีข้าวที่เธอไม่เคยเข้าไปดูแลช่วยครอบครัวเลย รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าบ้านไม้กึ่งปูนหลังใหญ่ บรรยากาศรอบกายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของข้าวเปลือกและลมที่พัดผ่าน ผสมกับเสียงเครื่องจักรจากโรงสีที่ตั้งอยู่ไกลๆ ทำให้หัวใจที่เคยหนักอึ้งของหลิวเริ่มคลายตัวลง ​“ป๊า! ม๊า!” ​หลิวตะโกนเรียกเสียงดังทันทีที่ก้าวลงจากรถ สองร่างที่เริ่มขยับเขยื้อนช้าลงตามกาลเวลาหันกลับมามองตามเสียงเรียก เมื่อเห็นชัดว่าเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวที่เฝ้าคิดถึง ทั้งป๊าและม๊าก็เผยรอยยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความรักออกมาทันที ​วินาทีนั้นหลิวถึงกับน้ำตาซึม เธอเคยกลัว... กลัวว่าการหอบชีวิตคู่ที่ล้มเหลวกลับมาจะทำให้ป๊าผิดหวังจนดุด่า แต่ภาพที่เห็นกลับตรงกันข้าม ความใจดีและอ้อมกอดที่เปิดกว้างของพวกท่านคือยารักษาแผลใจที่ดีที่สุด ​“คิดถึงป๊ากับม๊าจังเลยค่ะ... ต่อไปนี้หลิวจะกลับมาอยู่ดูแลป๊ากับม๊าที่บ้านเรานะคะ” หลิวโผเข้ากอดทั้งคู่แน่น ซึมซับไออุ่นที่โหยหามาตลอดสิบปี ​“ดีเลยอาหลิว... กลับมาก็ดีแล้ว อั๊วจะได้ยกโรงสีให้ลื้อดูแลสักที ป๊าเองก็เริ่มทำไม่ไหว สุขภาพมันประท้วงทุกวัน” ป๊าพูดพ่วงเสียงหัวเราะพลางตบไหล่ลูกสาวเบาๆ ​“ได้สิคะป๊า โรงสีที่ป๊าสร้างมากับมือ หลิวจะดูแลมันต่อให้ดีที่สุดเองค่ะ” หญิงสาวตอบรับด้วยความมุ่งมั่น นี่อาจจะเป็นโอกาสดีที่เธอจะได้ใช้การทำงานหนักดับความฟุ้งซ่านในใจ ​“หมดทุกข์หมดโศกนะลูก... กลับมาอยู่บ้านเราก็เริ่มต้นใหม่ เสียอะไรไปก็ช่างมัน หลังจากนี้ขอให้ลื้อใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอแล้วอาหลิว” ม๊าลูบหัวลูกสาวเบาๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู ​หลิวยิ้มรับด้วยความสุขใจที่แท้จริงในรอบหลายปี เพียงแค่พ่อแม่ไม่ซ้ำเติมและพร้อมจะอยู่เคียงข้าง เธอก็รู้สึกเหมือนมีพลังจะสู้กับทุกอย่าง ไม่มีใครอยากมีชีวิตคู่ที่ล้มเหลวแต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเธอก็คงต้องยอมรับกับมันและก้าวเดินไปข้างหน้า เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับเสียงเครื่องจักรสีข้าวที่ดังกระหึ่มมาแต่ไกล ณ โรงสีต้าเฉิง กิจการหลักของครอบครัวที่ตั้งอยู่ห่างจากตัวบ้านพอสมควรเพื่อป้องกันเสียงและฝุ่นควัน หลิวไม่คิดจะหยุดพักให้ตัวเองหายจากความเสียใจเธอขอเริ่มทำงานทันที เอาจริงๆ​เมื่อก่อนเธอแทบจะไม่เฉียดกรายมาที่นี่เลย เธอรังเกียจทั้งฝุ่นรำข้าวที่ชวนคันยิบยิบ และภาพของเหล่าชายฉกรรจ์ตัวใหญ่กำยำ ผิวดำแดงที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อไคลจากการแบกกระสอบข้าวหนักอึ้ง แต่ทว่าวันนี้... ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิม ​หลิวเดินตามหลังเฮียเฉิงเข้ามาในพื้นที่โรงสี ในชุดที่สุภาพแต่กลับเน้นสัดส่วนอวบอั๋นตามวัย ผิวขาวจัดของเธอตัดกับบรรยากาศขมุกขมัวของโรงสีอย่างสิ้นเชิง สายตาของคนงานชายเกือบ 20 ชีวิต ทั้งคนไทยและคนต่างด้าวที่กำลังพักยก ต่างหันมาจับจ้องที่ร่างของนายสาวคนใหม่เป็นตาเดียว ​“เอาล่ะ! ที่อั๊วเรียกทุกคนมาวันนี้ เพราะจะแนะนำให้รู้จักลูกสาวอั๊ว ต่อไปอาหลิวจะมาดูแลงานที่นี่แทนอั๊ว อยากให้ทุกคนเชื่อฟังและทำตามที่อาหลิวสั่งเหมือนที่ทำกับอั๊ว เข้าใจไหม!” เฮียเฉิงประกาศเสียงก้อง ​หลิวก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจคนงานหนุ่มๆ ถึงกับเต้นผิดจังหวะ “สวัสดีค่ะทุกคน ต่อไปเรียกฉ้นว่า ‘เจ๊หลิว’ ก็ได้นะคะ ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย หวังว่าเราจะทำงานด้วยกันอย่างราบรื่นค่ะ” ​เธอกล่าวพร้อมกับโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย จังหวะนั้นเองที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า