เจ้าสาวลวงชู้ [ แนวโลกไม่สวย ]

บทนำ อดีตที่ไม่เคยลืม เด็กหญิงวัยแปดขวบปิดปากตัวเองเพื่อกันเสียง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจขณะจ้องเข้าไปในห้องนอนผ่านช่องประตูที่เปิดแง้ม เธอตั้งใจจะเข้าไปหาแม่เพราะฝันร้าย แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตู และไม่รู้ว่าระหว่างความฝันกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า อะไรคือฝันร้ายของเธอกันแน่ บนเตียงกลางห้อง แม่ของเธอในสภาพเปลือยเปล่ากำลังนอนหงาย ขาของแม่ถูกจับยกขึ้นจนปลายเท้าชี้ฟ้า ชายคนหนึ่งในสภาพเปลือยไม่ต่างกันคร่อมอยู่บนร่างแม่ เขาขยับสะโพกเข้า ๆ ออก ๆ ตรงกลางลำตัวของแม่ และทุกครั้งที่เขาดันตัวเข้าหา แม่ก็จะร้องเสียงดังเหมือนจะขาดใจ ขณะเดียวกันก็เร่งเร้าให้เขาแรงขึ้น หนักขึ้น เด็กหญิงรู้ว่าแม่กำลังเจ็บและรู้ว่าแม่ก็ชอบให้เขาทำให้เจ็บ เพราะสีหน้าแม่เต็มไปด้วยความสุข แม่กอดเขาแน่นก่อนเป็นฝ่ายพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างชายคนนั้นไว้ ทำให้เด็กหญิงเห็นใบหน้าของชายคนนั้นชัดขึ้น เขาไม่ใช่คนที่ชอบทำแม่เจ็บ! เธอจำได้เพราะเคยเห็นใครคนนั้นหลายครั้งแล้ว แม่บอกว่าเขาเป็นรุ่นน้องที่บริษัท แต่ก็น่าแปลกที่แม่กับรุ่นน้องมักเปลือยกายอยู่บนเตียงด้วยกัน แถมรุ่นน้องแม่ยังสอดกายเข้าไปในตัวแม่อีกด้วย และทุกครั้งแม่ก็จะร้องเสียงดัง เป็นเสียงที่เธอฟังแล้วอดใจสั่นไม่ได้ทุกที แต่ผู้ชายบนเตียงที่กำลังสอดกายใส่แม่ในตอนนี้ไม่ใช่รุ่นน้องของแม่...เขาเป็นใครกันนะ “โอ๊ะ โอยย คุณใหญ่ขา เร็วหน่อยค่ะ เร็วหน่อย แพรไม่ไหวแล้ว เร็ว ๆ เลย โอยย” เสียงแม่ร่ำร้องแล้วกอดเขาแน่น ชื่อของชายคนนั้นทำให้เด็กหญิงมั่นใจว่าเขาไม่ใช่รุ่นน้องของแม่ เพราะรุ่นน้องแม่ชื่อเล็ก “เร็วแล้วแพร อีกนิด โอววว โอววว ใกล้แล้ว กะ ใกล้ โอ๊ะ โอยย โอยยย” “ซี๊ดดด อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา อาาา โอ๊ะ อาาาา อากก” เสียงแม่ครางยาวจนเด็กหญิงอยากผลักประตูเข้าไปช่วยแล้วบอกให้ชายคนนั้นหยุดกระแทกกระทั้นใส่แม่เสียที แต่สีหน้าของแม่ทำให้เธอต้องหยุดความคิด เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แม่มีความสุขบนความเจ็บปวด ใช่ เด็กหญิงเห็นบ่อย ๆ เวลาตื่นขึ้นมากลางดึก เธออยากเข้าไปนอนกับแม่เหมือนเมื่อก่อน แม่แต่บอกว่าเธอโตแล้ว ควรแยกไปนอนคนเดียวได้แล้ว ถึงเธอจะยังเด็กแต่ก็รู้ว่าเหตุผลจริง ๆ ของแม่คืออะไร เพราะแม่ต้องการให้รุ่นน้องมานอนด้วยต่างหาก “โอ๊ะ เยี่ยม เยี่ยมมากแพร โอยยย โอยยยย” เสียงของชายคนนั้นคำรามก่อนจะฟุบตัวกับอกของแม่ ทุกอย่างนิ่งสงบมีเพียงลมหายใจหอบของคนบนเตียง เด็กหญิงค่อย ๆ ถอยตัวออกจากประตูบานนั้นแล้วกลับเข้าห้องตัวเองอย่างแผ่วเบา หลายวันต่อมา เด็กหญิงก็เห็นเขาคนนั้นมาที่บ้านบ่อย ๆ แต่บางครั้งรุ่นน้องแม่ก็มา และเหตุการณ์เดิม ๆ บนเตียงก็จะเกิดขึ้น ผู้ชายสองคนผลัดกันมาทำให้แม่มีความสุขปนเจ็บ แต่ทั้งสองไม่เคยมาพร้อมกัน แม่บอกให้เธอเงียบ ห้ามพูดถึงใครคนใดคนหนึ่งให้อีกคนได้ยินเด็ดขาด ไม่งั้นเธอต้องออกจากโรงเรียนและแม่ก็จะตกงาน “เขาเป็นใครหรือแม่” เด็กหญิงตัดสินใจถาม หลังจากชายหนุ่มร่างสูงท่าทางภูมิฐานคนนั้นกลับไป “เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่เกี่ยว อย่าพูดเรื่องนี้ให้คุณเล็กได้ยินแล้วกัน” แม่บอกสั้น ๆ “ช่วงนี้หนูไม่ค่อยเห็นคุณเล็กมาเลยนะแม่ เขาไม่ได้ทำงานที่เดียวกับแม่แล้วหรือ” เธอยังสงสัย “ห่าง ๆ กันแล้ว เพราะเขาต้องกลับไปเรียน” “อ้าว เขาทำงานแล้วไม่ใช่หรือแม่” เด็กน้อยงง “เขามาฝึกงาน เด็กอย่างเราไม่เข้าใจหรอก เอาเป็นว่า บริษัทที่เขามาทำก็เป็นของครอบครัวเขานั่นแหละ อีกหน่อยเรียนจบ เขาก็จะกลับมาทำเหมือนเดิม” “มิน่าผู้ชายคนนี้ถึงมาบ่อยกว่าทุกครั้ง” เด็กหญิงเปรย “เขาชื่อคุณใหญ่ เป็นเจ้านายของแม่ เราอย่าพูดถึงเขาให้คุณเล็กได้ยินนะ ไม่งั้นโดนเขาดุใส่แน่ ๆ” แม่ขู่แบบยิ้ม ๆ ทำเอาหญิงสาวห่อไหล่ “หนูไม่กล้าคุยกับเขาหรอกค่ะ” “ดีแล้ว แต่จริง ๆ คุณเล็กใจดีมากเลยนะ แต่เวลาไม่พอใจก็น่ากลัวมากเชียวล่ะ หนูอย่าไปทำให้เขาโมโหแล้วกัน” “ค่ะ หนูไม่ทำให้เขาโมโห เวลาเขามา หนูจะอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกมาค่ะ” “ดีมากจ้ะลูกรัก ทำตัวดี ๆ นะลูก แล้วเราจะได้สบาย ๆ หนูอยากได้การ์ตูนเรื่องไหนอีกบ้างจ๊ะ แม่จะได้ไปซื้อให้ เรื่องเก่า ๆ ดูจนเบื่อแล้วมั้ง” แม่ถามอย่างใจดี “หนูอยากได้บาร์บี้ตัวใหม่ค่ะ จะได้เป็นเพื่อนกับจีจี้ หนูกลัวจีจี้เหงา” “ได้จ้ะ แล้วแม่จะซื้อให้นะ” แม่รับปาก .............................................................. แต่แล้ว เด็กหญิงก็ไม่ได้บาร์บี้ตัวใหม่ สิ่งที่เธอได้รับคือความพลิกผันครั้งใหญ่ที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปตลอดกาล เมื่อชายสองคนของแม่เกิดมาเจอกันในคืนวันหนึ่ง! เสียงเอะอะโวยวายและเสียงร้องไห้ทำให้เด็กหญิงผวาตื่น เธอรีบเปิดประตูออกไปดู และเห็นแม่ในชุดผ้าขนหนูกำลังนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น ผมเผ้าของแม่ยุ่งเหยิง ผู้ชายที่ชื่อใหญ่นุ่งผ้าหนูครึ่งตัวยืนอยู่ข้างประตู สีหน้าของเขาสลดเหมือนคนทำความผิด โดยมีรุ่นน้องของแม่ยืนเท้าสะเอวอยู่ไม่ไกล สีหน้าของเขาน่ากลัวมากและยังยกมือขึ้นกดศีรษะหลายครั้ง ภาพพวกนั้นทำให้เด็กหญิงรู้สึกกลัวจนต้องถอยตัวกลับเข้าห้อง แต่เพราะความอยากรู้ทำให้เธอแอบมองเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ “ผมอยากรู้ว่านี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น คุณกับพี่ใหญ่น่ะเหรอ อะไรกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่” รุ่นน้องของแม่ตะโกนถาม แม่ปล่อยโฮเสียงดังมากขึ้น “นี่มันอะไรกันครับพี่ใหญ่ พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง” รุ่นน้องแม่หันไปถามชายอีกคน ทำให้เด็กหญิงรู้ว่าทั้งสองรู้จักกัน และหากมองให้ดีผู้ชายสองคนนี้มีใบหน้าที่คล้ายกันมาก ใหญ่...เล็ก...เขาสองคนเป็นพี่น้องกัน! เด็กหญิงไม่อยากคิด แต่ใจเชื่อแบบนั้นไปกว่าครึ่งแล้ว “ตอบมาว่านี่มันอะไรกัน” รุ่นน้องแม่ตะโกนเสียงก้องจนเด็กหญิงสะดุ้ง ขณะที่แม่ร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม “แพรผิดไปแล้วค่ะคุณเล็ก ยกโทษให้แพรด้วย แพรผิดไปแล้ว” แม่ของเธอบอกเสียงสะอื้น “พี่ทำแบบนี้ได้ยังไงครับ พี่ก็รู้ว่าผมกับแพรคบกันอยู่ แล้วพี่...พี่ยังจะ” เขาพูดเสียงสั่นแล้วกำมือแน่น เด็กหญิงพอจะเดาได้ว่าเขาเห็นภาพอะไรระหว่างแม่กับชายอีกคน “พี่ชอบแพร” คนชื่อใหญ่บอก พร้อมกันนั้นรุ่นน้องแม่ก็พุ่งตัวเข้าหาก่อนประเคนหมัดใส่จนอีกฝ่ายล้มลง “ว้ายย คุณเล็ก อย่าค่ะ อย่าทำคุณใหญ่” “ปกป้องเขาทำไม คุณชอบพี่ใหญ่ใช่ไหม ใช่สิ เขาเก่งกว่าผม ท่าทางสง่ากว่าผม เขาทำงานแล้ว ขณะที่ผมยังเรียนไม่จบ คุณทรยศผมได้ยังไง และนอกจากพี่ใหญ่แล้วยังมีใครอีก คุณยังไปนอนกับใครอีก ผู้หญิงแพศยา ไม่รักดี” “คุณเล็ก” แม่อุทานด้วยน้ำเสียงตกใจเพราะไม่เคยคิดเขาจะด่าแรงขนาดนี้ “แล้วพี่อีก รู้ทั้งรู้ว่าแพรเป็นของผม พี่ยังจะมายุ่งอีก ลอบเป็นชู้ ลอบแทงข้างหลังผมได้ยังไง ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นน้องของพี่” เขาตะโกนถาม “พี่ขอโทษ แต่พี่รักแพรจริง ๆ” “ได้ งั้นก็รักกันให้พอ และอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีก ทั้งสองคนเลย ไม่ต้องมานับญาติกันแล้ว พี่เหนือกว่าผมทุกอย่าง แต่ก็ยังแย่งทุกอย่างจากผมไปอีก ผมจะบอกแม่ให้ไล่พี่ออกจากบ้าน ไล่ออกจากงาน ดูสิว่าคนอย่างพี่จะเลี้ยงใครได้ และผู้หญิงที่ไหนจะเอาถ้ามีแต่ตัว” พูดจบเขาก็เดินออกจากบ้าน “คุณเล็ก ฮื่อ ๆ คุณเล็ก เดี๋ยวก่อนค่ะ กลับมาก่อน” แม่ร้องเรียกแต่ก็ไร้ผล ก่อนแม่จะผวาเข้ากอดคุณใหญ่อย่างหาที่พึ่ง “ทำใจดี ๆ ไว้แพร ทุกอย่างมันไม่เลวร้ายแบบนั้นหรอก” เขาปลอบ “แพรไม่เหลือใครแล้ว คุณใหญ่อย่าทิ้งแพรไปนะคะ อยู่เป็นหลักให้แพรนะคะ” “ผมไม่ทิ้งแพรหรอก แต่ตอนนี้ผมกลับก่อนดีกว่า” เขาบอกแล้วเดินเข้าห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ................................................................ หลังจากวันนั้น เด็กหญิงก็ไม่เคยเห็นสองหนุ่มมาที่บ้านอีกเลย คนที่บอกว่าจะไม่ทิ้งแม่ก็ไม่เคยโผล่มาให้เห็น คุณเล็กที่เคยบอกว่ารักแม่หนักหนาก็ตัดคนที่รักได้แบบง่าย ๆ อย่างไม่ใยดี อย่างไม่เห็นแก่ความรักที่เคยมี เด็กหญิงเห็นแม่ร้องไห้ทุกวันและโทรศัพท์หาใครบ่อยครั้งและหลังวางสายก็จะร้องไห้โฮออกมา “คุณทำกับคนที่คุณบอกว่ารักได้ยังไง คุณเคยบอกว่าไม่ถือที่ฉันเคยผ่านคนอื่นมาก่อน แต่ทำไมครั้งนี้ถึงรับไม่ได้ ฉันสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับพี่ชายคุณอีก ทำไมคุณถึงไม่ฟังบ้าง” แม่ตะโกนใส่โทรศัพท์ จากนั้นก็โทรหาใครอีกคนและเหมือนเดิมคือการโวยวายหลังจากวางสาย “คนเห็นแก่ตัว ไหนบอกว่าจะรับผิดชอบ ไหนบอกว่ารักฉันไง ทำไมถึงทิ้งกันไปแบบนี้ คุณบอกเองว่าไม่ต้องกลัว เรื่องนี้จัดการได้ ฉันโง่เองที่เชื่อคุณ คนโกหก ไม่จริงใจ สองพี่น้องนิสัยเหมือนกันไม่มีผิด หลักลอย เชื่อถือไม่ได้ ฉันไม่น่าเผลอใจให้คุณเลย ฮื่อ ๆๆ” แม่ด่าทอและปาโทรศัพท์ทิ้ง แม่ไม่ได้ออกไปไหนเลย เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้อง เด็กหญิงหิวก็ไม่กล้าบอกแม่ กลัวจะโดนตวาดกลับ ยังดีที่เธอพอจะช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง เช่นการชงเครื่องดื่มและต้มข้าวต้มแบบซอง เรื่องการไปและกลับจากโรงเรียนก็ได้คนข้างบ้านเป็นธุระให้เพราะต้องไปรับไปส่งลูกตัวเองเหมือนกัน วันหนึ่ง เด็กหญิงกลับจากโรงเรียนและพบว่าบ้านเงียบผิดปกติ ตอนแรกเธอคิดว่าแม่ไม่อยู่ แต่ประตูหน้าบ้านไม่ได้ล็อก และรองเท้าของแม่ก็ยังอยู่ “แม่จ๋า แม่นอนอยู่หรือเปล่า” เด็กหญิงเรียกแต่ก็ไร้เสียงตอบ เธอเดินไปที่ห้องนอนของแม่อย่างแผ่วเบา ประตูห้องเปิดแง้มเล็กน้อย เธอมองลอดเข้าไปด้านในก่อนดวงตากลมโตจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ เท้าของใครบางคนลอยเหนือจากพื้น ใกล้ ๆ กันมีเก้าอี้ล้มอยู่ เด็กสาวไล่สายตาขึ้นไป และเห็นแม่ของเธอห้อยตัวอยู่ด้านบน “แม่!!!” ............................................................. พลอยนภัสสะดุ้งผวาตื่นจากความฝันที่คอยหลอกหลอนมาตลอดสิบห้าปี เธอหายใจหอบแล้วยันตัวขึ้นพิงหัวเตียง มือเล็กเสยผมยาวรุงรังให้เข้าที่ ใบหน้าหวานซีดเผือก เธอรู้สึกใจเต้นแรงและหอบเล็กน้อย ภาพแม่ผูกคอตายยังฝังอยู่ในความทรงจำและยังติดตาจนถึงวันนี้ ดวงตาใสเริ่มมีน้ำตารื้นออกมา เธอกอดเข่าเหมือนต้องการหาไออุ่นก่อนซุกหน้าร้องไห้ “แม่จ๋า พลอยคิดถึงแม่จังเลย แม่คิดถึงพลอยบ้างไหม ทำไมถึงทิ้งพลอยไป” เธอสะอื้น แม่ของเธอจากไปโดยทิ้งจดหมายตัดพ้อไว้หนึ่งฉบับ ในตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าข้อความในจดหมายพูดถึงอะไร เพราะป้าภา ซึ่งเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของแม่เก็บไว้ กระทั่งเมื่อห้าปีก่อน ป้าของเธอก็เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ เธอจึงขอสมบัติทั้งหมดของแม่มาเก็บไว้แทน และนั่นทำให้เธอได้รู้ข้อความในจดหมาย แม่ตัดพ้อคุณเล็กที่เคยสัญญาว่าจะรักแม่และจะแต่งงานกับแม่ โดยไม่สนเรื่องที่แม่อายุมากกว่าและไม่สนเรื่องที่แม่เคยมีลูกมาก่อน แม่ตัดพ้อที่เขาไร้เยื่อใยได้ถึงขนาดนี้ พร้อมทั้งต่อว่าคุณใหญ่ด้วยถ้อยคำรุนแรง หาว่าเขาเป็นพวกหลอกขายฝัน เป็นพวกเอาความน่าเชื่อ ถือ ความภูมิฐานเข้าหลอกล่อเพื่อหวังกินฟรี แม่ด่าตัวเองที่ปล่อยใจไปกับความต้องการด้านมืด แต่ทั้งหมดก็เพราะคำป้อหวานของเขา และสุดท้าย สองพี่น้องก็ยังรักกันดี ไม่ได้มีการตัดพี่ตัดน้อง ไล่ออกหรือให้ออกจากบ้านแต่อย่างใด และเรื่องของแม่ก็กลายเป็นอดีตของคนทั้งสอง ท้ายของจดหมาย แม่ขอชดใช้ทุกอย่างด้วยชีวิตและขอฝากลูกสาวคนเดียวไว้กับพี่สาวให้ช่วยเลี้ยงดู เพราะแม่ไม่อาจทนอยู่กับความละอายได้อีกต่อไปแล้ว แม่ของเธอได้รับผลจากความไม่รู้จักพอไปแล้ว แต่สองพี่น้องนั่นละ ได้รับผลอะไรบ้าง พวกเขามีหน้าที่การงานดี มีคนนับหน้าถือตา มีเงินทองและผู้หญิงเข้ามาไม่ขาด ผิดกับเธอที่ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า ไม่ยุติธรรมเลย! และเธอ...จะทำให้สองพี่น้องนั่นได้รู้สึกเหมือนที่แม่ของเธอรู้สึก เธอขอสัญญา! ...............................................................................