หลงพยัคฆ์

"ฉันฝากดูแลยัยเปลวด้วยนะพี่" คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคเอ่ยออกมาจากปากของมารดาได้อย่างยากลำบาก วารุณีและธินกรต่างก็น้ำตาคลอ เมื่อต้องมองใบหน้าไร้เดียงสาของบุตรสาววัยสิบขวบในคราวที่ต้องลาจาก เปลวฉัตร รับรู้ชะตากรรมของตนในทันที ว่าต่อจากนี้ตนจะต้องใช้ชีวิตอยู่กับลุงและป้าสะใภ้ไปอีกนาน เด็กน้อยรู้สึกโกรธเกลียดความยากจนที่ทำให้ตนไม่ได้อยู่กับพ่อแม่อย่างคนอื่นเขา แต่ถึงแม้จะเสียใจแค่ไหน เด็กน้อยก็ต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้ ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกโหยหาแล้วโบกมือล่ำลารถโดยสารคันโตที่กำลังพรากไออุ่นของพ่อแม่ไปจากเธอ "พ่อกับแม่ของเอ็งไปทำงานในเมืองกรุง ไม่กี่ปีเดี๋ยวก็กลับมา อยู่กับลุงอย่าดื้ออย่าซน แล้วก็ต้องตั้งใจเรียนหนังสือนะยัยเปลว" ชาติชัยปลอบประโลมหลานสาวพลางลูบศีรษะด้วยความเอ็นดู ตัวเขาเองก็อยู่กินกับภรรยามานานนับสิบปี แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีลูกกับเขาเลยสักคน เห็นทีคงต้องเลี้ยงเปลวฉัตรให้เปรียบเสมือนว่าเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตนเสียแล้ว... หลายเดือนต่อมา... "เอ้านี่! ซักเสื้อผ้าพวกนี้ให้หมด แล้วก็ซักให้มันสะอาด ๆ ด้วยล่ะ" ลำดวน เมียสุดที่รักของชาติชัยซึ่งถือว่ามีศักดิ์เป็นป้าสะใภ้แผดเสียงแหลมเล็ก ชี้นิ้วสั่งหลานสาวตัวจ้อยให้ทำงานแทนหล่อนสารพัดในยามที่สามีออกไปทำงานนอกบ้าน "ป้าลำดวนจ๋า พ่อกับแม่ได้เขียนจดหมายมาหาหนูบ้างไหมจ๊ะ" เปลวฉัตรเอ่ยถามใสซื่อ ในขณะที่กำลังหอบตะกร้าเสื้อผ้ามาอย่างทุลักทุเล เด็กน้อยยืนมองหญิงวัยกลางคนที่กำลังแต่งองค์ทรงเครื่อง ผัดหน้าทาปากจนแดงแจ๋ เตรียมพร้อมที่จะออกไปเล่นการพนันกับเพื่อนฝูงในบ่อน "ไม่มี! แล้วก็ไม่เคยส่งมาด้วย เงินช่วยเลี้ยงซักสตางค์แดงเดียวก็ไม่เคยส่งมา แกเลิกมาถามคำถามเดิม ๆ แล้วรีบไปทำหน้าที่ของแกได้แล้วนังเปลว!" เรียวปากสีแดงสดพ่นแต่คำด่าทอออกมา ซ้ำยังตวาดเสียงดังเสียจนเด็กน้อยตกใจตื่นกลัวรีบหอบตะกร้าใบใหญ่เดินไปซักผ้าหลังบ้านในทันที ชีวิตของเปลวฉัตรก็ดำเนินไปอย่างนี้ ป้าสะใภ้ชอบโขกสับจิกหัวใช้เธอทุกครั้งที่ลุงไม่อยู่ วันนี้เสื้อผ้าของป้าลำดวนมีมากกว่าทุกวัน กว่าที่เด็กน้อยจะซักเสร็จก็นานหลายชั่วโมง... ในขณะเดียวกัน ยายแม้น อดีตนางรำเก่าที่หันมายึดอาชีพทำขนมขายในบั้นปลายชีวิตก็กำลังนั่งบ่นกระปอดกระแปด เนื่องจากลูกค้าเกิดเบี้ยวนัดไม่มารับขนมที่สั่งเอาไว้ "อีสายหยุดนะอีสายหยุด สั่งให้ข้าทำเสียตั้งหลายถาดแต่ไม่มาเอา เงินก็ไม่ได้ให้ไว้ด้วย แล้วนี่ข้าจะทำยังไงดีละเนี่ย" ยายแม้นค่อย ๆ พยุงร่างผอมแห้งเดินมานั่งพักถอนหายใจที่ชานบ้าน พลันกลิ่นควันไฟก็ลอยแตะจมูกจนหญิงชราต้องหันขวับไปมองที่บ้านฝั่งตรงข้ามแทบจะทันที "อ้าวเฮ้ย! ไฟไหม้บ้านไอ้ชัยเหรอวะน่ะ" ยายแม้นอุทานลั่นอย่างตกใจ ในขณะที่สองขาพาร่างกายออกวิ่งไปยังบ้านที่เกิดเหตุ แต่เมื่อไปถึงต้นตอของควันไฟ หญิงชราผมขาวทั้งหัวกลับพบว่าที่แท้เป็นแค่การก่อไฟของเด็กน้อยหน้าตามอมแมมที่กำลังยืนไอโครก ๆ เพราะสำลักควันอยู่ในครัว "หนูเปลว นั่นจะทำอะไรน่ะลูก" ยายแม้นเอ่ยถามพร้อมรีบเข้าไปดับฟืนไฟให้มอด เพราะกลัวว่าจะลุกลามจนเกิดเป็นเหตุเพลิงไหม้เข้าจริง ๆ เด็กน้อยใช้มือป้องปากไอโครก ๆ กว่าจะตอบคำถามได้ก็นานเกือบนาที “หนูหิวข้าวจ้ะยาย ป้าลำดวนรีบออกไปทำธุระข้างนอกเลยไม่ได้ทำอะไรไว้ให้เลยจ้ะ” ได้ฟังก็ยิ่งนึกสงสาร นังลำดวนคงจะรีบออกไปเล่นไพ่อีกละสิท่า ถึงได้ปล่อยให้หลานสาวตาดำ ๆ ต้องมาหุงหาข้าวปลากินเองตามยถากรรมแบบนี้ “นางลำดวนนี่มันน่าโมโหนัก! เอางี้นังหนูเปลว วันนี้มากินข้าวที่บ้านยายมา” ว่าจบหญิงชราก็พาเด็กน้อยไปอาบน้ำอาบท่า จับประแป้งแต่งตัวเสียใหม่จนเนื้อตัวสะอาดสะอ้านน่ามอง ผมเผ้าที่ยาวประบ่าก็ถูกรวบมัดยกสูงเป็นจุก ทัดด้วยดอกมะลิกลิ่นหอมหวาน “ยายอยู่ตัวคนเดียว คงไม่มีอะไรทำให้เอ็งนอกจากไข่เจียวง่าย ๆ แบบนี้นี่แหละ” ยายแม้นกล่าวพลางวางจานไข่เจียวฟูนุ่มหอมกรุ่นตรงหน้า เด็กน้อยมองตามพร้อมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เจ้ากระเพาะน้อย ๆ ก็ส่งเสียงร้องโครกครากบ่งบอกถึงความหิวขึ้นมาในทันที “เป็นไข่เจียวน่ากินที่สุดเลยจ้ะยายจ๋า” เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยพร้อมดวงตากลมโตที่เปล่งประกาย “ปากหวานเสียจริงนังเด็กคนนี้ น่ากินก็กินเยอะ ๆ กินให้อิ่ม ๆ” ยายแม้นเอ่ยด้วยความเอ็นดู ก่อนจะต้องมานั่งคิดไม่ตกกับขนมใส่ไส้ถาดใหญ่ที่วางอยู่ตรงหน้า “วันนี้ขายขนมไม่ได้หรือจ๊ะยาย” เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย ยายแม้นถึงกับถอนหายใจออกมาอีกหน ก่อนจะเอี้ยวตัวหันมาตอบคำถามเด็กน้อยที่กำลังเคี้ยวข้าวไข่เจียวอยู่เต็มปาก “ใช่...เพราะนังสายหยุดดันมาเบี้ยวนัดไม่มารับขนมที่สั่งเอาไว้ ยายคิดไม่ตกเลยว่าจะทำยังไงกับขนมพวกนี้ดี” หญิงชราส่ายหัวนั่งกุมขมับ แต่เด็กน้อยกลับยิ้มออกมาก่อนจะช่วยเก็บจานชามไปล้างให้อย่างเสร็จสรรพ “เร่เข้ามา เร่เข้ามาจ้า” เสียงใส ๆ ร้องเรียกอยู่หน้าบ้านหลังน้อยช่วยเรียกความสนใจของผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาได้เป็นอย่างดี “ลุงจ๋า ป้าจ๋า น้าจ๋า มาช่วยซื้อขนมของหนูกับยายทีสิจ้ะ ขนมของยายหนูอร่อยมากเลยนะจ้ะ” เปลวฉัตรเอ่ยเสียงหวานพร้อมทั้งโบกไม้โบกมือเรียกลูกค้าราวกับวิญญาณนางกวักลงมาประทับร่าง และด้วยความน่ารักบวกกับอุปนิสัยช่างพูดช่างเจรจาของเด็กน้อยก็ทำให้ขนมของยายแม้นขายดีเป็นเทน้ำเทท่า “หนูจ้ะ ขนมใส่ไส้หมดหรือยัง ป้าจะซื้อให้ลูกชายของป้าเสียหน่อย” หญิงสาวหน้าตาสวยคมเอ่ยถามพร้อมพาลูกชายวัยสิบหกปีมาด้วย “โถ่...แม่ยิหวา ฉันโตแล้วนะ เลิกซื้อขนมแบบนี้ให้ฉันสักทีเถอะ” หนุ่มน้อยคนนั้นพูดขึ้นพร้อมชักสีหน้าไม่พอใจใส่ผู้เป็นแม่ เจ้าตัวเอาแต่พร่ำบอกว่าโตเป็นหนุ่มแล้ว ไม่ชอบกินขนมหวานเหมือนครั้งที่ยังเป็นเด็ก “อย่าให้เห็นว่าแอบย่องมาหยิบกินซะล่ะ…ยายจ้ะ ฉันเหมาขนมของยายหมดนี่เลยนะจ๊ะ” หญิงสาวกล่าวหยอกเย้า ไม่สนใจคำทัดทานของลูกชาย ก่อนจะเหมาขนมใส่ไส้ที่เหลือทั้งหมดแล้วพากันเดินจากไป เปลวมองตามสองแม่ลูกคู่นั้นจนกระทั่งพวกเขาเดินไปไกลลับตา “คิดถึงแม่เหรอเปลว” ยายแม้นไม่ยากถามแต่ก็อดไม่ได้จริง ๆ “จ้ะยาย…แต่หนูจะไม่ร้องไห้ หนูเชื่อว่าพ่อกับแม่จะกลับมาแน่นอน” เด็กน้อยพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง และเชื่อมั่นในคำสัญญาของพ่อและแม่ ยายแม้นเห็นเช่นนั้นก็เบาใจ แถมยังรู้สึกรักและเอ็นดูเธอมากเป็นเท่าตัว “จะว่าไปเอ็งนี่ก็หน่วยก้านดีนะ หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา นิ้วมือเรียวสวย ผิวพรรณปานลูกผู้ดี มาเถอะยัยหนู เดี๋ยวยายจะสอนร้องรำเอาไว้เลี้ยงตัวเอง” ยายแม้นพาเด็กน้อยกลับเข้าบ้านพร้อมตัดสินใจสอนร้องรำตลอดจนสอนทำขนมหวานชนิดต่าง ๆ ให้เปลวฉัตรได้ใช้เลี้ยงตัวในภายภาคหน้า โดยที่หญิงชราไม่อาจล่วงรู้เลยว่าเมื่อเปลวฉัตรโตขึ้นแล้ว เธอจะต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้ายเสียยิ่งกว่าตอนนี้…