คื น ห ม ด ใ จ

2

‘บางทีก็ต้องพักบ้างนะ ไม่งั้นเดี๋ยวระบบในร่างกายของคุณจะล่มเหมือนเครื่องถ่ายเอกสารนี่แหละ’ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือคำทำนาย ที่อีกไม่นานระบบของเขากำลังจะล่มลงจริง ๆ ไม่ใช่ร่างกายแต่เป็นหัวใจของเขาเอง มันล่มเพราะผู้หญิงที่ชื่อน้ำฟ้าคนนั้นแหละ

หลังจากเหตุการณ์เครื่องถ่ายเอกสารในวันนั้น ความถี่ในการ ซ่อมแซมข้าวของเครื่องใช้ในสำนักงาน ระหว่างไม้โทและน้ำฟ้าก็เพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาด

และไม่ใช่แค่เครื่องจักรหรือระบบคอมพิวเตอร์ที่รวน

แต่รวมถึงเรื่องราวในชีวิตส่วนตัวที่เริ่มจะออกนอกลู่นอกทาง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่การคุยงานกลายเป็นข้ออ้างของการแวะมาหา และการปรึกษาเรื่องปัญหากลายเป็นบทสนทนาข้ามคืน

หรือมันเริ่มต้นจากความเหงา ที่น้ำฟ้าเพิ่งเลิกกับแฟนที่คบกันมานานหลายปี ความเปราะบางของเธอถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มสดใสจนไม่มีใครรู้ นอกจากไม้โทที่บังเอิญไปเจอเธอซึมอยู่คนเดียวที่สวนหย่อมหลังโรงพยาบาลในคืนที่เขาต้องอยู่ซ่อมระบบไฟฟ้าฉุกเฉินดึกดื่น

"ไหวไหมคุณ"

เสียงทุ้มนุ่มของเขาในคืนนั้น ไม่ต่างอะไรกับแสงไฟที่ส่องเข้ามาในความมืดมิดของใจเธอ ไม้โทไม่ได้พูดอะไรมาก แค่รับฟังเงียบ ๆ พร้อมยื่นกาแฟกระป๋องเย็น ๆ ให้เธอหนึ่งกระป๋อง

นั่นเป็นครั้งแรกที่น้ำฟ้าได้เห็นความอ่อนโยนภายใต้มาดวิศวกรผู้เย็นชา และเป็นครั้งแรกที่ไม้โทอนุญาตให้ใครสักคนเข้ามาใกล้โลกส่วนตัวของเขามากถึงขนาดนี้

จากวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ถูกหล่อหลอมขึ้นมาด้วยความเข้าใจและความเหงาที่ตรงกัน พวกเขากลายเป็นเพื่อนที่ออกไปหาอะไรกินด้วยกันหลังเลิกงานบ้าง หรือดื่มด้วยกันบ้าง หรือแม้แต่ดูหนังเงียบ ๆ ในห้องนั่งเล่นของไม้โท

และที่สุดแล้ว ในค่ำคืนหนึ่งภายใต้แสงสลัวของห้องนอนในคอนโดที่เงียบสงัดของเขา เส้นแบ่งระหว่างเพื่อนก็ถูกก้าวข้ามไปอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีคำพูดที่ผูกมัด มีเพียงความต้องการที่ตรงกันและข้อตกลงง่าย ๆ

"เราคบกันแบบไม่ผูกมัดดีไหมคุณ...ไม่มีอะไรต้องซีเรียส สบาย ๆ"

นั่นไม่ใช่คำชวนของเขา แต่เป็นน้ำฟ้าที่เป็นคนเอ่ยปากชวนเขาก่อนในตอนเช้าหลังจากใช้ค่ำคืนนั้นด้วยกัน

ไม้โทนิ่งไปเกือบนาที ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ เขาเองก็รู้สึกว่านี่คือความสัมพันธ์ที่ลงตัวที่สุดสำหรับชีวิตที่ไม่มีเวลาให้ใครแบบเขา

แต่มนุษย์ก็มักจะซับซ้อนเกินกว่าข้อตกลงง่าย ๆ แบบนั้น และนั่นก็คือสิ่งที่ไม้โทได้เรียนรู้จากความสัมพันธ์ของเขาและน้ำฟ้า

ช่วงแรกมันคือความสุขแบบไร้เงื่อนไข ไม้โทมีคนให้ระบายความเครียดจากการทำงานที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว เขามีไหล่ให้ซบในคืนที่รู้สึกท้อแท้ และมีรอยยิ้มสดใสของน้ำฟ้าที่ช่วยให้วันอันแสนเหนื่อยล้าของเขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

ส่วนน้ำฟ้าเองก็มีที่พึ่งทางใจ เธอได้ปลดปล่อยความรู้สึกที่เก็บกดไว้ และมีเพื่อนสนิทที่เข้าใจเธอมากที่สุดโดยไม่ต้องกังวลเรื่องการคาดหวังหรือการผูกมัด

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้คำว่าเพื่อน ก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ

ไม้โทได้ยินสาว ๆ ในแผนก Hr คุยกันว่าจะจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ และไม้โทก็ตั้งใจว่าจะแวะไปเพียงครู่เดียว ไปตามมารยาท ก่อนจะกลับไปสะสางงานที่ค้างอยู่

แต่เมื่อเขาเห็น ‘เมธัส’ หัวหน้าแผนกคนใหม่ของ HR กำลังหัวเราะเสียงดังกับน้ำฟ้า มือของเมธัสวางอยู่บนบ่าของน้ำฟ้าอย่างเป็นกันเองจนเกินไป และน้ำฟ้าก็หัวเราะร่าเริงอย่างที่ไม่เคยหัวเราะแบบนั้นกับเขามาก่อนเลยสักครั้ง

หัวใจของไม้โทเหมือนถูกกระตุกเบา ๆ ความรู้สึกบางอย่างที่คล้ายความร้อนแล่นวาบขึ้นมา เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ความสุขที่เคยมี เมื่อเห็นน้ำฟ้าอยู่ตรงหน้า กลับถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

"คุณ...มาแล้วหรือคะ"

เสียงใส ๆ ของน้ำฟ้าดังทักทายขึ้น เธอเดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใสจนไม่อาจซ่อนความรู้สึกภายในได้ เมธัสเดินตามมาติด ๆ

"หัวหน้าคะ คนนี้ไงคะที่บอกน่ะ วิศวกรของโรงพยาบาลเราค่ะ เก่งมาก ๆ เลย ซ่อมได้ทุกอย่างเลยนะ ชื่อไม้โทค่ะ" น้ำฟ้าแนะนำด้วยความชื่นชม เมธัสยื่นมือมาทักทายพร้อมรอยยิ้มกว้าง

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณไม้โท ได้ยินชื่อเสียงมานานเลย เพิ่งได้เจอตัววันนี้เอง"

ไม้โทจับมือกับเมธัส พลางเหลือบมองน้ำฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา หัวใจของไม้โทรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

ค่ำคืนนั้น หลังปาร์ตี้เลิก น้ำฟ้ามาหาเขาที่คอนโดตามปกติ บรรยากาศในห้องเงียบกว่าทุกครั้ง ไม้โทรู้สึกได้ถึงกำแพงบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา

"คุณดู...สนิทกับหัวหน้าคนใหม่จัง"

ไม้โทเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยอะไรบางอย่างที่น้ำฟ้าจับไม่ได้ น้ำฟ้าหันมามองด้วยสีหน้าแปลกใจ ก่อนจะขำขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะดันไปนึกถึงมุกของหัวหน้าแผนกตอนเขาบอกว่าให้ทายชื่อเล่น และเธอดันไปทายว่า ‘พี่ธัส’ แล้วเมธัสพุดหน้าตายว่าคิดแล้วว่าต้องทายสิ้นคิดแบบนั้น

"ใคร พี่ยักษ์น่ะหรือคะ พี่เขาเป็นคนกันเองดีนะคุณ เข้ากับคนอื่น ๆ ก็ง่ายด้วย ไม่เหมือนป้าเจนหรอก ดุมาก ดีแล้วที่แกขอย้ายไปที่ระยองน่ะ"

น้ำฟ้าแอบบ่นถึงหัวหน้าคนเก่าที่ทำเรื่องย้ายกลับไปทำงานที่บ้านเกิด จนทางผู้ใหญ่รับเมธัสเข้ามาทำงานแทน

"อือ...อย่างงั้นหรือ" ไม้โทตอบสั้น ๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอน หันหลังให้เธอ

น้ำฟ้ามองแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกสับสน เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นชาบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ไม้โทที่อบอุ่นและเข้าใจทุกเรื่องและทุกอย่าง อย่างที่เคยเป็นในหลายคืนที่ผ่านมา

"คุณ เป็นอะไรหรือเปล่า" น้ำฟ้าถามอย่างลังเล

และไม่มีคำตอบจากเขา มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้ง ความเงียบที่บ่งบอกว่าข้อตกลงที่เคยชัดเจนกำลังจะถูกท้าทาย และเส้นแบ่งของคำว่าเพื่อน กำลังเบลอลงไปเรื่อย ๆ แล้วตอนนี้