คื น ห ม ด ใ จ

3

บรรยากาศในห้องที่คอนโดของไม้โทหนักอึ้งกว่าทุกครั้ง น้ำฟ้าลืมตาตื่นในตอนที่แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องเผยให้เห็นฝุ่นละอองลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ เธอกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง และไม่เห็นไม้โท

หัวใจของน้ำฟ้าเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ มันไม่ใช่ความตื่นเต้นแบบที่เคยเป็นหลังค่ำคืนที่ผ่านมาเวลาใช้ด้วยกัน แต่มันคือความกระอักกระอ่วนใจจากความเย็นชาที่เขามอบให้เมื่อคืน เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง สัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าข้างกาย เลยยื่นมือไปหยิบเสื้อเชิ้ตของไม้โทที่กองอยู่ข้างเตียงมาคลุมตัว เดินเข้าไปในครัว พบไม้โทกำลังชงกาแฟอยู่เงียบ ๆ แผ่นหลังกว้างยังคงดูห่างเหิน

"คุณ...เมื่อคืนนี้ มัน..." น้ำฟ้าเริ่มคุยอย่างไม่สบายใจนัก

ไม้โทหันมามอง ดวงตาของเขายังคงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก

"กาแฟไหมครับ" เขาถามเสียงเรียบ เปลี่ยนเรื่องอย่างชัดเจน

น้ำฟ้าถอนหายใจ เธอเดินเข้าไปใกล้ หยิบแก้วกาแฟที่เขายื่นให้ มือของพวกเขาแตะกันเพียงครู่เดียว แต่ความรู้สึกที่แล่นผ่านนั้นกลับซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดใด ๆ ได้

"คุณไม่ชอบพี่ยักษ์หรือ" น้ำฟ้าตัดสินใจถามตรง ๆ เธอรู้สึกว่านี่คือต้นตอของความอึดอัดนี้ ไม้โทชะงักเล็กน้อย เขาวางช้อนคนกาแฟลงในอ่างล้างจานช้า ๆ

"ไม่หรอก ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น" เขาตอบ พยายามทำให้เสียงของตัวเองเป็นปกติที่สุด "ผมแค่...ไม่สบายใจ"

ไม่สบายใจเรื่องอะไร น้ำฟ้าอยากถามออกไป แต่เธอก็กลืนคำพูดนั้นลงไปในลำคอ เธอรู้ดีว่าข้อตกลงของพวกเขาคือไม่มีการผูกมัด ไม่มีสิทธิ์ไปรู้สึกไม่สบายใจกับเรื่องแบบนี้ แต่แล้วทำไมหัวใจของเธอถึงได้เจ็บแปลบขึ้นมาเมื่อเห็นเขาแสดงอาการห่างเหิน

ความสัมพันธ์ของเธอกับเขายังคงดำเนินต่อไปแบบ friends with benefits แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ

ไม้โทเริ่มรู้สึกบางอย่างกับน้ำฟ้ามากขึ้นกว่าเดิม หรืออาจตั้งแต่แรกแล้วมั้ง ที่มันไม่ใช่แค่ในสถานะเพื่อนร่วมเตียง แต่เป็นน้ำฟ้าคนที่ร่าเริง และยิ้มเก่ง และเป็นที่รักของทุกคน และเขาจะหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นเธอหัวเราะกับใคร ๆ และที่เพิ่งเห็นเมื่อวานนี้ บอกตามตรงเลยว่าโคตรหงุดหงิด หรือกับหมอคนที่อยู่แผนกอายุรกรรมที่มักจะแวะมาทักทายเธอเสมอ ความรู้สึกหวงมันกัดกินหัวใจของไม้โทอยู่เงียบ ๆ และมันทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง

ส่วนน้ำฟ้าก็เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวไม้โท เขามักจะมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม บางครั้งก็จับมือเธอแน่นกว่าปกติ หรือแสดงความเป็นห่วงในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอไม่เคยได้รับจากใคร การกระทำเหล่านี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกหวาดกลัว เธอกลัวว่าถ้าเธอเปิดใจให้เขามากกว่านี้ เธออาจจะสูญเสียทุกอย่างไป

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา น้ำฟ้าได้รับมอบหมายให้จัดการประชุมใหญ่เรื่องการปรับโครงสร้างองค์กร และเมธัส ผู้จัดการแผนกคนใหม่เข้ามามีบทบาทสำคัญในการประสานงาน แน่นอนว่าเมธัสมักจะใช้โอกาสนี้ในการเข้าหาและแสดงความสนิทสนมกับน้ำฟ้าเสมอ

"ฟ้าครับ เอกสารตรงนี้ พอจะช่วยตรวจให้พี่อีกทีได้ไหม พี่ไม่ค่อยมั่นใจเรื่องการใช้คำศัพท์ทางการแพทย์เท่าไหร่"

เมธัสพูดพร้อมยื่นเอกสารปึกใหญ่ให้น้ำฟ้าในห้องประชุมที่มีไม้โทกำลังตรวจสอบระบบโปรเจคเตอร์อยู่พอดี

น้ำฟ้ารับเอกสารมาดูแล้วตอบรับอย่างว่าง่าย "ได้เลยค่ะหัวหน้า ไม่มีปัญหา" แล้วส่งยิ้มให้เมธัสด้วย

ไม้โทที่กำลังก้มหน้าก้มตาต่อสายไฟ เงยหน้าขึ้นมามองแวบหนึ่ง เขาเห็นเมธัสยิ้มกรุ่มกริ่ม และเห็นน้ำฟ้าที่ยังคงเป็นน้ำฟ้าที่ใจดีกับทุกคนยิ้มให้เมธัสพอดี

"ถ้าเสร็จงานไว เดี๋ยวพี่เลี้ยงชาบูเย็นนี้" เมธัสเสนอ น้ำฟ้ายิ้มแห้ง ๆ กำลังจะปฏิเสธ แต่เมธัสก็พูดต่อ "ถือว่าเป็นการฉลองที่โปรเจกต์นี้เริ่มไปได้สวยด้วยไงฟ้า ห้ามปฏิเสธ"

"งานเล็กน้อยแค่นั้น ต้องถึงกับเลี้ยงชาบูเลย"

เสียงทุ้มต่ำของไม้โทดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาคมกริบจ้องตรงไปที่เมธัส

เมธัสหันมามองไม้โท สีหน้าของเขามีแววไม่พอใจเล็กน้อย "ผมก็แค่อยากเลี้ยงน้องในแผนก คุณวิดวะมีปัญหาอะไรหรือ"

"ผมไม่มี แต่ผมยังต้องให้น้ำฟ้าช่วยทดสอบระบบเสียงก่อน คงไม่เสร็จงานง่าย ๆ แล้วไปกินชาบูเย็นนี้ได้หรอก"

ไม้โทพูดสวนขึ้นมาทันทีโดยไม่ให้เมธัสได้พูดต่อ ใบหน้าของเขาตอนนี้ไม่เหลือร่องรอยของความใจเย็นอีกต่อไป

น้ำฟ้ามองทั้งสองคนสลับไปมาด้วยความอึดอัด เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากไม้โทอย่างชัดเจน

"เอ่อ คืองี้ค่ะหัวหน้าคะ ฟ้าคงต้องขอตัวจริง ๆ นะคะ คุณไม้โทเขาต้องให้ฟ้าช่วยทดสอบระบบก่อนจริง ๆ ค่ะ แล้วก็คงไม่เสร็จง่าย ๆ ด้วย"

น้ำฟ้าตัดสินใจพูดตัดบท เธอเดินไปยืนข้างไม้โทราวกับเป็นแนวร่วม

เมธัสยิ้มเจื่อน ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย "ครับ งั้นไว้โอกาสหน้านะฟ้า" เขากล่าวก่อนจะเดินออกไปจากห้องประชุม

ทันทีที่เมธัสพ้นประตูไป น้ำฟ้าก็หันไปมองไม้โทด้วยสายตาจับผิด "เป็นอะไรคะคุณ ทำไมถึงพูดกับหัวหน้าของฟ้าแบบนั้นล่ะ"

น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งขึ้น

ไม้โทวางสายไฟลงบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่น้ำฟ้า "ผมก็แค่พูดความจริง"

"ความจริงอะไรคะ คุณหาเรื่องเขา"

น้ำฟ้าเริ่มเสียงดังขึ้น เธอไม่เคยเห็นไม้โทเป็นแบบนี้มาก่อน เขาดูอารมณ์เสียอย่างไม่เคยเป็น