คื น ห ม ด ใ จ

4

น้ำฟ้าเริ่มเสียงดังขึ้น เธอไม่เคยเห็นไม้โทเป็นแบบนี้มาก่อน เขาดูอารมณ์เสียอย่างไม่เคยเป็น

"แล้วคุณล่ะ คุณดูสนิทกับเขาดีนะ จะไปกินชาบูกับเขาก็ได้นะเย็นนี้น่ะ ที่เหลือผมทำเองได้หมดแหละ" ไม้โทสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขากัดกร่อนไปด้วยความหงุดหงิด

"ก็เขาเป็นหัวหน้าของฟ้านี่ เรื่องอะไรพวกนี้มันก็ปกติไหมล่ะ"

"ปกติอะไรคุณ ปกติมากมั้ง ปกติจนถึงขั้นต้องไปกินชาบูกันสองคนน่ะหรือ ทำงานกันเป็นทีม พอชวนไปกินข้าว แอบชวนตอนคนอื่นไม่อยู่ ปกติมากมั้ง"

น้ำฟ้าอึ้งไปกับคำพูดของเขา เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดเรื่องส่วนตัวของเธอออกมาแบบนี้

"คุณไม้โทคะ! เราตกลงกันแล้วนี่นาว่าเราจะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวกันของกันและกัน"

ประโยคนั้นเหมือนใบมีดที่กรีดลงกลางใจของไม้โท เขาเงียบไปทันที ความโกรธที่เคยพลุ่งพล่านกลับกลายเป็นความเจ็บปวด

"ก็ใช่ไง เราตกลงกันแล้ว" ไม้โทพูดเสียงแผ่วลง แววตาของเขาฉายความเจ็บปวดอย่างชัดเจน "ผมขอโทษละกัน"

น้ำฟ้ามองเขา ใบหน้าของเธอเริ่มสับสน เธอเห็นความเสียใจในแววตาของเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ความเงียบที่เข้ามาปกคลุมนั้นหนักอึ้งกว่าครั้งไหน ๆ

สายตาที่สื่อความหมายเกินกว่าคำว่าเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวของไม้โท ทำให้หัวใจของน้ำฟ้าสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอรู้แล้วว่าข้อตกลงที่เคยชัดเจนเมื่อวันนั้น ตอนนี้มันเบลอจนแทบจะมองไม่เห็นเส้นแบ่งอีกต่อไปแล้ว

‘เราตกลงกันแล้วนี่คะว่าเราจะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของกันและกัน’

คำพูดของน้ำฟ้าในตอนนั้นและคำขอโทษของเขาที่พูดตามหลังออกไป บาดลึกเข้าในเนื้อของหัวใจลึกกว่าการทะเลาะกันเสียอีก

มันไม่ใช่แค่ความเงียบ แต่เป็นความรู้สึกที่แตกร้าวนิด ๆ

ไม้โทมองใบหน้าน่ารักของน้ำฟ้าด้วยแววตาคล้ายคนเจ็บปวด ส่วนน้ำฟ้าเองก็รู้สึกผิดที่ไปตอกย้ำข้อตกลงที่ตอนนี้มันผุกร่อนไปหมดแล้วด้วยอะไร ๆ หลาย ๆ อย่าง

หลังจากวันนั้น ทั้งคู่ต่างเว้นระยะห่างออกจากกันอย่างเห็นได้ชัด โทร. คุยงานลดลง การแวะเวียนมาที่แผนกบุคคลของไม้โทก็น้อยลงไปถนัดตา ส่วนน้ำฟ้าเองก็ไม่กล้าโทร. หาเขาเหมือนเคย

ความสัมพันธ์แบบที่เคยเป็นเหมือนเซฟโซนที่เข้าใจกันและกันเป็นอย่างดี วินาทีนี้กลับกลายเป็นกับดักที่เต็มไปด้วยความอึดอัด และความคาดหวังที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมา

ไม้โทกลับไปจมอยู่กับงานซ่อมบำรุงที่ไม่มีวันจบสิ้น

เขากดดันตัวเองหนักกว่าเดิม พยายามใช้การทำงานเป็นเครื่องมือในการระงับความรู้สึกสับสนในใจ แต่ภาพรอยยิ้มของน้ำฟ้าที่หัวเราะกับเมธัสก็ยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่หยุดหย่อน

ไม้โทพยายามปฏิเสธตัวเขาเองว่าเขาอาการคล้ายหึงหวงอะไรนั่นเป็นเพียงความหงุดหงิดจากการที่คนในความสัมพันธ์ของเขาดันไปถูกคนอื่นแสดงสนใจ แต่ลึก ๆ แล้ว เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่นั้น

น้ำฟ้าเองก็ไม่ได้ต่างกันเลย ทุกครั้งที่เมธัสเข้ามาคุยด้วย หรือแสดงความสนใจอย่างเปิดเผย เธอจะพยายามมองหาเงาของไม้โทอยู่เสมอ และรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด เมื่อไม่มีไม้โทคอยเป็นที่ปรึกษาเหมือนอย่างเคย ไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเหมือนเมื่อก่อนที่รู้ว่าเขาจะอยู่ตรงนั้นเสมอที่เธอมองไปหา หัวใจของเธอโหยหาความอบอุ่นที่เคยได้รับจากเขา ความสัมพันธ์แบบที่ไม่มีสถานะทำให้เธอทรมานกว่าที่คิด

จนกระทั่งคืนหนึ่ง...

เสียงโทรศัพท์มือถือของไม้โทดังขึ้นในเวลาเกือบตีสอง เบอร์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แต่เมื่อเขากดรับ เสียงสะอื้นไห้ที่คุ้นเคยก็ดังลอดออกมา

"คุณ...ฮึก ฮึก ฟ้า...ฟ้าไม่ไหวแล้วนะ..." เสียงของน้ำฟ้าสั่นเครือ เธอร้องไห้หนักมากจนไม้โทใจหายวาบ

"คุณ! มีอะไรหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น คุณอยู่ไหน"

ไม้โทรีบลุกพรวดขึ้นจากเตียง ความง่วงงันหายไปเป็นปลิดทิ้ง

น้ำฟ้าเล่าเรื่องราวที่เธอเพิ่งทะเลาะกับเมธัสอย่างรุนแรง เขาพยายามรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเธอมากเกินไป และเธอก็เริ่มหวาดกลัว ไม้โทฟังโดยไม่พูดอะไรมากไปกว่านั้น ใบหน้าของเขาตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ ทันทีที่น้ำฟ้าบอกว่าเธออยู่ที่คอนโดคนเดียว เขาก็รีบคว้ากุญแจรถและออกไปทันที

ไม่ถึงยี่สิบนาที ไม้โทก็มาถึงคอนโดของน้ำฟ้า ประตูไม่ได้ล็อก เขาเปิดเข้าไป เห็นน้ำฟ้านั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา ตัวสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้

ไม้โทเดินตรงเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ดึงเธอเข้ามากอดอย่างแน่น น้ำฟ้าซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเขา ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ไม้โทลูบผมเธอเบา ๆ ปล่อยให้เธอร้องไห้จนพอใจ โดยไม่ถามอะไร ไม่ตำหนิอะไรเลย มีเพียงความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่เธอโหยหามาตลอด

เมื่อน้ำฟ้าสงบลง เธอดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขา มองใบหน้าของไม้โทที่เต็มไปด้วยความกังวล

"ฟ้าขอโทษนะที่โทร. ไปรบกวนคุณตอนดึก" น้ำฟ้าพูดเสียงแผ่ว ไม้โทส่ายหน้าบอกอย่างไม่คิดอะไร "คุณไม่ได้รบกวนอะไรหรอกอย่าคิดมาก ผม..." เขาหยุดไปครู่หนึ่ง หายใจเข้าลึก ๆ แล้วบอกออกไปด้วยเสียงแผ่วเบาแต่เนื้อหาในนั้นจริงจังและจริงใจจนคนฟังน้ำตาคลอเบ้า "ผมเป็นห่วงคุณนะ"

คำพูดนั้นเหมือนกุญแจที่ปลดล็อกหัวใจของน้ำฟ้า เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกแล้ว ความรู้สึกที่เคยซ่อนไว้พรั่งพรูออกมาผ่านแววตา