คื น ห ม ด ใ จ

5

คำพูดนั้นเหมือนกุญแจที่ปลดล็อกหัวใจของน้ำฟ้า เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกแล้ว ความรู้สึกที่เคยซ่อนไว้พรั่งพรูออกมาผ่านแววตา

"คุณ..." น้ำฟ้าเริ่มขึ้นอีกครั้ง "เรา...ฟ้าหมายถึงพวกเรายัง พวกเรายังเป็นแบบเดิมกันอยู่ใช่ไหม"

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ คำว่าเพื่อนแบบที่เคยเป็นข้อตกลงกัน นาทีนี้กลับเป็นคำถามที่แสนเจ็บปวด ที่ต่างคน ต่างไม่กล้าทวงถามอีกฝ่าย

ไม้โทมองเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำของเธอ สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เขาตอบว่าใช่ เพื่อรักษาข้อตกลงที่เคยมีไว้ร่วมกัน แต่เมื่อมองเห็นความเจ็บปวดและความสับสนในดวงตาคู่นั้น เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถพูดออกไปได้

มือหนายื่นออกไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้มของน้ำฟ้าอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วสร้างความอบอุ่นไปทั่วใบหน้าของเธอ

"ผมไม่รู้..." ไม้โทตอบด้วยเสียงอ่อนโยน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "ผมไม่รู้ว่าคำว่า ‘เพื่อน’ ของเราสองคน มันยังพอจะใช้อธิบายสิ่งที่เราเป็นได้อยู่หรือเปล่า"

คำสารภาพที่คลุมเครือนั้นกลับชัดเจนในความหมายสำหรับน้ำฟ้ามากกว่าคำว่า ‘รัก’ เสียอีก น้ำตาเธอไหลลงมาอีกครั้ง แต่มันคือน้ำตาแห่งความโล่งใจ ปมในใจที่ผูกมัดเธอมานานกำลังจะถูกคลี่คลาย

และในคืนนั้นเอง ที่เส้นแบ่งอันพร่าเลือนของความสัมพันธ์แบบเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวและเพื่อนนอนก็ถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ เพื่อเริ่มต้นบทใหม่ที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่ามันจะนำพาพวกเขาไปในทิศทางใด

คำสารภาพที่คลุมเครือของไม้โทในคืนนั้น ไม่ได้มีเพียงความเจ็บปวด หากแต่ยังเป็นประตูที่เปิดออกสู่ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานาน

น้ำฟ้าเงยหน้ามองเขา ดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ฉายแววสับสน ปนเปื้อนด้วยความหวังบางอย่างที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ

ไม้โทยังคงประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยฝ่ามืออันอ่อนโยน แววตาคมกริบที่เคยเก็บงำความรู้สึกไว้มิดชิด ตอนนี้กลับเผยความอ่อนโยนและความปรารถนาออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงช้า ๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเรื่อย ๆ จนน้ำฟ้าสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา

"ผมไม่รู้แล้วนะฟ้า..." เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้เสียจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ริมฝีปาก "ว่าคำว่า 'เพื่อน' ระหว่างพวกเรา มันยังพอจะใช้อธิบายสิ่งที่เราเป็นได้อยู่หรือเปล่า"

และก่อนที่น้ำฟ้าจะได้เอ่ยคำใดตอบโต้กลับมา

ริมฝีปากของไม้โทก็ประกบลงมาบนกลีบปากนุ่มและเย็นชืดของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสแรกนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ลังเลและต้องการสำรวจ ไม่ใช่จูบที่ร้อนแรงแบบที่เคยเป็นในความสัมพันธ์แบบที่เคย ๆ เป็นมา แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานานแสนนาน

น้ำฟ้าหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความกลัว ความอึดอัด และความเจ็บปวดที่สะสมมาทั้งหมดราวกับมลายหายไปกับจูบนั้น เธอตอบรับจูบของเขาอย่างเชื่องช้า

แรกเริ่มอาจจะด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่นานมันก็กลายเป็นความโหยหา ริมฝีปากของไม้โทบดเบียดลงมาหนักแน่นขึ้น ลิ้นอุ่นชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเธออย่างนุ่มนวล น้ำฟ้าตอบรับด้วยความเต็มใจ เธอเกี่ยวแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา ดึงเขาเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง

จูบนั้นเร่งเร้าขึ้นเรื่อย ๆ จากความอ่อนโยนกลายเป็นความปรารถนาที่ไม่อาจเก็บงำ ไม้โทบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างร้อนแรงยิ่งขึ้น มือหนาเลื่อนลงจากใบหน้า ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนบางของน้ำฟ้า ไล่ลงไปจนถึงสะโพก ก่อนจะรวบตัวเธอให้เข้ามาแนบชิดกับกายของเขา ความใกล้ชิดที่บัดนี้ไร้ซึ่งกำแพงใด ๆ ไม้โทผลักดันร่างบางของน้ำฟ้าให้เอนลงกับโซฟาช้า ๆ โดยที่ริมฝีปากยังคงไม่ผละออกจากกัน

เสื้อคลุมตัวบางของน้ำฟ้าถูกปลดออกจากไหล่อย่างแผ่วเบา ร่างกายของทั้งคู่สัมผัสกันโดยตรง ความร้อนที่แลกเปลี่ยนกันไม่ได้มีเพียงอุณหภูมิของร่างกาย แต่เป็นไฟแห่งความรู้สึกที่กำลังโหมกระหน่ำ ไม้โทเลื่อนจูบลงมาตามลำคอระหง ขบเม้มเบา ๆ จนน้ำฟ้าครางออกมาในลำคอ มือของเขาเริ่มสำรวจไปทั่วร่างกายของเธออย่างช้า ๆ ราวกับต้องการจะจดจำทุกรายละเอียดของความรู้สึกนี้

มันไม่ใช่แค่เรื่องของร่างกายอีกต่อไป แต่มันคือการปลดปล่อยความรู้สึกที่ถูกกักขังมานานแสนนาน น้ำตาร้อนผ่าวไหลรินจากหางตาของน้ำฟ้า เธอไม่รู้ว่ามันคือน้ำตาของความสุข ความโล่งใจ หรือความกลัวในสิ่งที่จะตามมาหลังจากนี้

ไม้โทผละริมฝีปากออกมาเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เกินกว่าคำว่าเพื่อนของพวกเขาจะอธิบายออกมาได้

"ฟ้า..." เสียงทุ้มของเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยอารมณ์ "ผมไม่อยากให้เราสองคนเป็นแค่เพื่อนกันต่อไปแล้วนะ..."

คำพูดนั้นชัดเจนและหนักแน่นกว่าจูบใด ๆ มันคือการประกาศสถานะที่เหนือกว่าข้อตกลงใด ๆ ที่เคยมี น้ำฟ้ามองเขา ดวงตาพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา เธอพยักหน้าช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตา

และในค่ำคืนนั้น ที่ไม่ใช่แค่ร่างกายของพวกเขาที่หลอมรวมกัน แต่เป็นหัวใจที่ได้ปลดปล่อยพันธนาการทั้งหมด เพื่อก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์ที่ไม่มีนิยาม แต่เต็มไปด้วยความจริงใจที่ไม่อาจปฏิเสธได้