รัก ลวง รัก

เช้าที่อากาศอันสดใสของใครหลายๆคนแต่กับร่างบางคงไม่ใช่เพราะเธอไม่เคยสดใสตามอากาศเลย "เนตรจะไปเรียนแล้วหรอลูก" แม่เล้านามว่าแสงถามเด็กที่ตนเจออยู่หน้าซ่องจึงตัดสินใจเลี้ยงมาจนโต "ค่ะแม่ ตอนเย็นจะรีบกลับมาช่วยงาน" เธอตอบกลับ เธอไม่เคยอายที่โตมาในซ่องแบบนี้ถึงจะโดนดูถูกจากเพื่อนๆที่โรงเรียนก็ตามเพราะซ่องแห่งนี้ทำให้เธอมีชีวิตจนถึงทุกวันนี้ เธอมีหน้าที่ทำความสะอาดห้องพักภายในซ่องเพราะแสงไม่ยอมให้เธอทำงานอย่างว่าเพราะเห็นว่ายังเด็ก แต่เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจบม.6เมื่อไหร่จะทำงานอย่างว่านั้นเพื่อตอบแทนบุญคุณที่แม่เลี้ยงเธอมา "ไปดีๆนะลูก อ่ะนี่ข้าวกลางวัน" บอกกับร่างบางพรางยื่นกล่องข้าวอาหารกลางวันให้กับเธอ "ขอบคุณค่ะ ไปนะคะ" เธอยกมือไหว้ขอบคุณก่อนนะเดินไปขึ้นรถเพื่อไปโรงเรียน โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง โรงเรียนเอกชนแห่งนี้โรงเรียนที่มีแต่บรรดาลูกคุณหนูคุณนายมาเรียนกันแต่เป็นโรงเรียนที่เธอได้ทุนมาเรียนตอนเมื่อเธอจบม.3 เธอเป็นเด็กทุนของโรงเรียนตั้งแต่ม.4จนปัจจุบันนี้เธอม.6แล้ว ทุกๆคนในโรงเรียนไม่มีชอบเธอเลยเพราะเธอเป็นเด็กทุนและพอมีคนรู้ว่าเธอโตมาจากซ่องก็ยิ่งทำให้โดนทุกคนดูถูกเธอจึงทำได้แค่เงียบไม่ตอบโต้อะไร เธอเดินเข้ามาในห้องตลอดเส้นทางเธอก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาของทุกคนเธอชินเสียเเล้วกับเรื่องแบบนี้ "เห้อออออ" ร่างบางถอนหายใจแบบนี้ทุกเช้าเธอนั่งหลังห้องคนเดียวเพราะไม่มีใครอยากนั่งกับเธอเวลามีงานกลุ่มก็มักจะอยู่คนเดียวหรือบางทีมีกลุ่มแต่เธอต้องเป็นคนทำคนเดียว ร่างบางนั่งนิ่งๆจนถึงเวลาเรียนคาบแรก "นั่งที่นะจ๊ะเด็กๆ วันนี้จะมีเพื่อนใหม่มาแนะนำเพื่อนพึ่งกลับมาจากอังกฤษ" คุณครูคนสวยประจำชั้นเรียนบอกกับนักเรียนในห้องของตัวเอง ร่างบางได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรผิดกับคนอื่นที่สงสัยกับการมาเรียนของเพื่อนใหม่เพราะม.6แล้วไม่คิดว่าจะมีใครย้ายมาอีก "เข้ามาเลยจ้ะ" คุณครูเรียกนั่งเรียนใหม่เข้ามาทำให้เพื่อนๆในห้องพากันมองแต่ผิดกับร่างบางที่มัวแต่นั่งเหม่อลอย เพราะเธอรู้ดียังไงก็ไม่มีใครสนใจเธออยู่แล้ว "แนะนำตัวเองหน่อยนะจ๊ะ" คุณครูบอกกับนักเรียนใหม่ที่มาจากต่างประเทศ "สวัสดีเราชื่อตมิสา เรียกว่าตองก็ได้ เรียนอังกฤษตั้งแต่5ขวบ ฝากตัวด้วยนะ" เธอแนะนำตัวเองอย่างเป็นกันเอง สีหน้าเธออาจจะดูหยิ่งๆแต่เมื่ออยู่กับพี่ชายจะกลายเป็นแมวน้อยทันที "เอาล่ะหนูเลือกที่นั่งที่ว่างๆเลยนะจ๊ะ" คุณครูบอกกับร่างบางนามว่าตอง เธอมองไปรอบๆห้องมีโต๊ะว่างอยู่4โต๊ะแต่เธอกลับเลือกเดินไปหลังสุด "ขอนั่งด้วยนะ" เธอขออนุญาตก่อนจะนั่งลงตรงโต๊ะที่ว่าง เนตรนรีได้ยินดังนั้นจึงไม่ได้ตอบอะไรได้เพียงแต่มองไปที่เพื่อนๆในห้องทุกคนมองเธอด้วยสายตารังเกียจ "เธอชื่ออะไร ฉันตองนะ" ตมิสาแนะนำตัวเองอีกครั้งที่เธอเลือกนั่งตรงนี้เพราะรู้สึกถูกชะตากับเนตรนรี "เราชื่อเนตร" ร่างบางตอบอย่างเสียงเบาๆ เธอเจียมตัวทุกครั้งเวลาคุยกับคนอื่นและก็ไม่คิดว่าเพื่อนที่นั่งข้างเธอจะอยู่กับเธอไปอีกนานแค่ไหนถ้าหากรู้ความจริงสิ่งที่เธอเป็นเพื่อนคนนี้ก็อาจจะเป็นแบบเพื่อนๆทุกคนก็ได้ "ชื่อเพราะจัง" ตมิสาพูดออกมาตามความจริง เธอเป็นคนพูดตรงจนบางครั้งหลายคนมองว่าเธอเป็นคนแรงๆ " ^^ " เนตรนรีไม่ได้ตอบอะไรได้เพียงแต่ยิ้มให้บางๆ เธอไม่อยากพูดอะไรมากเพราะเชื่อว่าอีกไม่นานเพื่อนคนนี้คงเปลี่ยนที่นั่งไปนั่งที่อื่น ไม่มีใครอยากนั่งกับคนอย่างเธอหรอกเธอรู้ตัวดี พักกลางวัน... เนตรนรีหยิบกล่องข้าวเพื่อไปทานมื้อกลางวันหลังโรงเรียนคนเดียว แรกๆเธอเคยไปทานที่โรงอาหารแต่กลับต้องเจอสายตามองมาที่เธอด้วยความรังเกียจ พวกผู้ชายมักจะขอซื้อเธอด้วยเงินเป็นประจำเธอทำได้แค่เดินหนี ส่วนพวกผู้หญิงเอาแต่นินทาเรื่องของเธอเสียๆหายๆ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย เธอจึงตัดปัญหาด้วยกันหนีมาอยู่คนเดียวเงียบ "เนตรไปกินข้าวกัน" ตมิสาชวนเนตรนรีทันทีเมื่อถึงคาบพักกลางวัน "เอ่อ..." ร่างบางกำลังจะตอบแต่ก็มีเสียงเพื่อนผู้หญิงในห้องแยกมาก่อน "ปล่อยเนตรไปเถอะตองรายนั้นอ่ะเค้าชอบปลีกวิเวก" เพื่อนผู้หญิงในห้องพูดกับตมิสา คำพูดอาจจะธรรมดาแต่คนที่ฟังนั้นกลับรู้สึกเจ็บได้มันเป็นคำพูดที่หมายถึงว่าเธอไม่มีใครคบ ร่างบางหยิบกล่องข้าวแล้วรีบเดินออกไปทันที ตมิสาเห็นอย่างนั้นก็สงสัยเพราะเนตรนรีดูไม่มีพิษมีภัยกับใครแต่เพื่อนๆในห้องดูไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่