บททดสอบรัก

คอนโดหรูใจกลางเมือง ยามค่ำคืนในคอนโดหรูใจกลางเมืองเงียบสงบ แสงไฟนวลอ่อนจากโคมตั้งโต๊ะสะท้อนเงาบางเบาบนผนังห้อง กิ่งฟ้า นั่งจรดปลายปากกาอย่างมุ่งมั่น ความเงียบสงัดมีเพียงเสียงปลายปากกาเสียดสีกระดาษบอกเล่าว่าเธอกำลังตั้งใจอย่างเต็มที่ จนลืมเวลาไปว่า เข็มนาฬิกาเลยเที่ยงคืนมานานแล้ว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไม่แม้แต่จะปรือด้วยความง่วง ติ่ง! เสียงแจ้งเตือนจากแอปไลน์ดังขึ้น ทำให้เธอชะงักมือ วางปากกาลง แล้วเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงหน้า LINE CHAT คชินทร์: ทำไรอยู่ กิ่งฟ้า: ยังไม่นอนเลย กำลังเขียนรายงาน แล้วชินทร์ใกล้จะกลับรึยัง พรุ่งนี้มีเรียนเช้านะ คชินทร์: อีกแป๊บเดียวจ้ะ กลับแน่ๆ อย่านอนดึกนะ เป็นห่วง กิ่งฟ้า: ค่า คุณพ่อ เหลืออีกแค่สองหน้าก็เสร็จแล้ว พรุ่งนี้อยากกินอะไรคะ? คชินทร์: อืม... หมูทอดน้ำปลากับกุ้งทอดก็แล้วกัน แต่ต้องทำให้ชินทร์กินคนเดียวนะ ห้ามเผื่อไอ้พวกสามตัวเด็ดขาด ชินทร์หวง! กิ่งฟ้า: รับทราบค่ะ พ่อคนขี้หึง อย่าเมามากนะ ฟ้าเป็นห่วง ไม่อยากให้ดื่มเยอะ คชินทร์: สัญญาครับ ฝันดีนะครับคนสวยของชินทร์ รักนะ กิ่งฟ้า: รักเหมือนกันค่ะ ฝันดีค่ะ เธอวางโทรศัพท์ลงอย่างแผ่วเบา แล้วสายตาก็เผลอเหลือบไปมองกรอบรูปบนโต๊ะ เป็นภาพของเธอกับเขาตอนเที่ยวต่างประเทศด้วยกัน รอยยิ้มในภาพดูสดใสเหมือนความทรงจำที่ยังคงชัดเจน แม้เวลาจะผ่านมาสามปีแล้วก็ตาม ความคิดล่องลอยพาเธอย้อนกลับไปยังวันหนึ่ง... วันที่คชินทร์ขอเธอเป็นแฟน วันนั้นเขาชวนเธอไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะเล็กๆ ในวันหยุด ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ และเสียงนกร้องคลอเบาๆ "รู้มั้ย ทำไมวันนี้ชินทร์ถึงชวนฟ้าออกมา" เขาหันมาถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน "ถ้าตอบว่ารู้ จะดูเป็นผู้หญิงฉลาดเกินไปมั้ยคะ?" ฉันแกล้งพูดหยอก พลางยิ้มให้เขา "ไม่เลย ชินทร์ชอบที่ฟ้าเป็นแบบนี้ ฉลาด ทันคน ดี... ที่จริงชินทร์อยากใช้เวลาอยู่กับฟ้าบ้าง เราเรียนคนละคณะ แทบไม่ได้เจอหน้ากันเลย มีแต่แชตกับวิดีโอคอล" "ฟ้าก็ว่างนะ แต่ชินทร์ไม่เคยชวนเองเลยต่างหาก" "กลัวฟ้าจะเบื่อไง... เอาเถอะ ไปปั่นเรือเป็ดกันดีกว่า!" เขาเปลี่ยนเรื่องทันทีพร้อมฉุดมือฉันให้เดินตาม โดยไม่ถามด้วยซ้ำว่าฉันอยากไปไหม เขาเป็นคนลงมือจ่ายเงินเรียบร้อยก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยอะไรสักคำ ฉันนั่งบนเรือเป็ดตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้เขาเป็นคนปั่นคนเดียวจนกระทั่งเรามาหยุดอยู่กลางสระน้ำ แม้ฝูงปลาเล็กๆ ว่ายวนอยู่รอบตัว แต่ก็ไม่อาจลดความกลัวในใจฉันได้เลย ใช่ค่ะ... ฉันกลัวตกน้ำมาก "ฟ้ากลัวน้ำเหรอ..." เขาถามเมื่อเห็นสีหน้าฉันไม่สู้ดี "เคยตกน้ำตอนเด็ก เลยฝังใจตั้งแต่นั้นมา" ฉันตอบพร้อมชะโงกหน้าเล็กน้อยมองผืนน้ำ เคยได้ยินเพื่อนเล่าว่า บางครั้งมีตัวเหี้ยว่ายน้ำมาข้างเรือ หรือโผล่มาทักทายแบบไม่ทันตั้งตัว แม้จะชินกับเจ้าสัตว์ชนิดนั้นบ้าง... แต่ก็ใช่ว่าจะไม่กลัว "ฟ้า..." เสียงเขาเรียกเบาๆ พร้อมกุมมือฉันไว้ ความรู้สึกบางอย่างแปลกประหลาดแล่นวาบไปทั่วร่าง ฉันไม่กล้าสบตาเขา "หือ..." "เป็นแฟนกับชินทร์นะ" ถ้อยคำที่เปล่งออกมาเนิบช้า แต่น้ำเสียงแน่วแน่ ฉันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่ "อือ... ก็ได้ แต่ฟ้าไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเป็นตัวจริงของชินทร์ หรือแค่คนคั่นเวลา ชินทร์ก็ดูเจ้าชู้ ฟ้ากลัวจะกลายเป็นแค่คนที่ถูกลืมเมื่อเบื่อแล้ว" "ตัวจริงแน่นอน ชินทร์สัญญา... จะเลิกเจ้าชู้ และมีแค่ฟ้าคนเดียว" "จริงนะ?" ฉันถามซ้ำเสียงเบา "ครับผม" เขาตอบหนักแน่น "ฟ้ายอมเชื่อชินทร์ก็ได้... แต่สัญญานะ ว่าจะไม่ทำให้ฟ้าเสียใจ" "ไม่มีวันแน่นอน" แค่คิดย้อนกลับไปถึงวันนั้น ฉันก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ถ้าฉันไม่ตกลงคบกับเขาในวันนั้น... ชีวิตก็คงไม่อบอุ่นและมีความสุขเท่าทุกวันนี้ คชินทร์ยังคงทำตามคำพูดทุกอย่าง เสมอต้นเสมอปลายจนใครๆ ก็พากันอิจฉาในความรักของเรา เราวางแผนไว้แล้วว่า จะใช้เวลาอีกสักสามสี่ปีหลังเรียนจบเพื่อไล่ตามความฝันของแต่ละคน จากนั้นจึงค่อยคิดถึงเรื่องสร้างครอบครัวร่วมกัน ส่วนทางบ้านของคชินทร์... ไม่มีอะไรน่าห่วงเลย พ่อแม่ของเขารักและเอ็นดูฉันเหมือนลูกสาวอีกคน ชวนกินข้าวด้วยกันบ่อยๆ มีของฝากให้เสมอ ถ้ามีใครถามว่ากลัวเรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้ไหม... ฉันคงตอบได้เลยว่า "ไม่เลยสักนิด"