ปฏิบัติการรักร้ายของนายมาเฟียจอมโหด

ตระกูลฮอฟแมน เป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบต่อกันมาอย่างยาวนานจนถึงรุ่นปัจจุบัน เป็นที่รู้จักเลื่องลือในด้านการทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ครอบคลุมในหลายพื้นที่และหลายประเทศทั่วโลก มีทรัพย์สินมากเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ อาณาจักรใหญ่ของตระกูลอยู่ที่ประเทศนิวซีเเลนด์ ใจกลางเมืองหลวงเวลลิงตัล ซึ่งนายใหญ่ของตระกูลนี้คือ เวเนี่ยน ฮอฟแมน เป็นทายาทคนเดียวของตระกูล ด้วยความที่เป็นลูกคนเดียวจึงเป็นที่น่าจับตามองว่าจะสามารถดูแลกิจการที่กว้างขวางขนาดนี้ได้ไหม บ้างก็สบประมาท บ้างก็ว่าไปไม่รอด แต่เปล่าเลยกลับกลายเป็นว่าเวเนี่ยนสามารถทำธุรกิจไปได้ดีกว่ารุ่นที่ผ่านมาด้วยความที่เก่ง ฉลาด สามารถเอาชนะศัตรูได้ทุกรูปแบบ จนกลายเป็นที่น่ายำเกรงในหมู่ที่ทำธุรกิจด้วยกัน แม้จะเป็นธุรกิจด้านมืด คาสิโน บ่อน คลับบาร์ต่างๆ ที่ตำรวจเฝ้าจับตามองก็สามารถเปิดได้อย่างถูกกฎหมาย ตระกูลนี้ไม่เคยเกรงกลัวใครถูกหล่อหลอมเลี้ยงดูมาให้แพ้ไม่เป็น บ่อยครั้งที่มีศัตรูมาท้าทายอำนาจมืดต่างก็แพ้กลับไปอย่างราบคาบ ตั้งแต่เล็กจนโตผู้นำของตระกูลรวมถึงลูกน้องล้วนแต่ต้องฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ การป้องกันตัว การเอาตัวรอดเพราะว่าธุรกิจด้านนี้จะมีศัตรูอยู่รอบตัวต้องพร้อมรับมือตลอดเวลา จนในยุคปัจจุบันด้วยชื่อเสียงอันเรื่องลือด้านความโหดในหมู่ศัตรู ทำให้ตระกูลมาเฟียอื่นต่างยอมศิโรราบ ไม่มีใครกล้าเข้ามาก้าวก่าย เพราะถ้าล้ำเส้นเข้ามาแค่เพียงนิดเดียวคนพวกนั้นคงจะเหลือแค่ชื่อ.... “ไปตามเจ้า 3 ตัวกลับมาบ้านเดี๋ยวนี้!” เสียงแหบแห้งแบบคนมีอายุ หนุ่มใหญ่วัย 56 ตวาดลูกน้องคนสนิทเสียงดัง เหตุเกิดจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาไม่ยอมกลับบ้านมานานนับปีแล้ว “ครับนายใหญ่” ปีเตอร์ ลูกน้องคนสนิทตอบแล้วเดินออกนอกประตู ปีเตอร์ยืนครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ สั่งให้เขาไปวิ่งไล่จับหมาป่ายังง่ายกว่าไปตามตัวนายน้อยทั้ง 3ให้กลับมาบ้านซะอีก เห้อออ!!! ปีเตอร์ลูกน้องคนสนิทของเวเนี่ยน เขาทำงานกับตระกูลนี้มาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้อายุ 35 ปีแล้ว ด้วยความที่เวเนี่ยนเอ็นดูเห็นความกระตือรือร้นในการทำงานของเด็กคนนี้จึงฝึกฝนให้เรียนรู้งานต่างๆ กับเขา จนได้มาเป็นเลขาและดูแลสายงานของเวเนี่ยนทั้งหมด เรียกได้ว่าสนิทและไว้ใจจนเวเนี่ยนเห็นปีเตอร์เป็นน้องในครอบครัวเลยก็ว่าได้ ระหว่างที่ปีเตอร์ยืนคิดไปสักพักแววตาก็ฉายความเจ้าเล่ห์ออกมา หวังว่าวิธีนี้น่าจะได้ผลนะ... เขานึกแผนการออกแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาปลายสาย “ว่าไงปีเตอร์” เสียงนุ่มแหบมีเสน่ห์เอ่ยขึ้นมาแบบนิ่งๆ ทำให้เขาประหม่าเล็กน้อย ถ้าเจ้าตัวรู้ว่านี่เป็นแผนการหลอกให้เขากลับบ้านละก็ ระเบิดลงแน่ๆ เพราะนี่คือลูกชายคนโตของเวเนี่ยน ติณณ์ หรือณติณณ์ ฮอฟแมน นั่นเอง ด้วยความที่เจ้าตัวทำงานกับตระกูลนี้มานาน จากรุ่นพ่อสู่รุ่นลูก ทำให้เขารู้นิสัยของ 3 หนุ่มเป็นอย่างดี ติณณ์ เป็นลูกชายคนโตของตระกูลเขามีอายุ 29 ปี ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับรูปปั้น มีรูปร่างที่สันทัดและสมส่วน ผิวสีแทนของเขาบวกกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ปกครุมด้วยขนตาและคิ้วเรียวคมไร้ที่ติรวมไปถึงผมสีดำยาวที่ถูกเซตไว้เป็นอย่างดี ยิ่งขับให้ใบหน้าของเขาหล่อคมเข้มมีเสน่ห์ขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนที่เห็นก็แทบจะสยบแทบเท้ากันทุกราย ด้วยความที่เป็นลูกชายคนโตต้องทำหน้าที่สืบต่อตระกูล ความรับผิดชอบเลยต้องเยอะกว่าน้องทั้ง 2 อยู่แล้ว ตั้งแต่วัยเด็กติณณ์ต้องเรียนรู้การเป็นผู้นำการทำงานธุรกิจต่างๆ แน่นอนได้ดีเอ็นเอพ่อมาเต็มๆ ติณณ์ทั้งเก่ง ฉลาด เป็นที่น่าเกรงขามของผู้คน สายตาเรียวคมของเขาเหมือนเสือที่จ้องจะตะครุบเหยื่อตลอดเวลา สามารถมองคนทะลุปรุโปร่ง ไม่ว่าจะมีเล่ห์เหลี่ยมกับเขาแค่ไหนก็ไม่อาจต่อกรกับผู้ชายคนนี้ได้เลย นักธุรกิจขยาดกันเป็นแถวๆ และไม่ใช่ว่าเก่งแต่เรื่องธุรกิจอย่างเดียว เรื่องศิลปะการต่อสู้และการป้องกันตัวก็ล้วนแต่ถูกฝึกมาอย่างดี แน่นอนเขาพร้อมที่จะเป็นนายใหญ่คนต่อไปแล้ว แต่...!!!? ทว่าเจ้าตัวยังไม่ยอมรับตำแหน่งอย่างเป็นทางการนี่สิ เหตุผลเพราะอะไรไม่มีใครหยั่งรู้ แม้แต่ตัวปีเตอร์เองก็ไม่สามารถอ่านใจเจ้านายคนนี้ได้เลย “นายใหญ่ล้มตกบันไดหัวฟาดพื้นครับ!!” พลันทำเสียงตกอกตกใจให้ปลายสายเชื่อ แล้วไขว้นิ้วชี้กับนิ้วกลางไว้เหนือหัว “นายว่าไงนะ!!?” ติณณ์ถามด้วยความสงสัย วางไขควงลง ละมือจากการซ่อมรถคู่ใจของเขา ใช่แล้วลูกชายคนโตของตระกูลฮอฟแมนกำลังแต่งรถของเขาอยู่ นอกเหนือเวลางานธุรกิจต่างๆ เจ้าตัวก็จะมาขลุกอยู่ที่สนามแข่งรถนี่แหละ ตั้งแต่มาเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกาบวกกับมีธุรกิจหลายธุรกิจที่ต้องบริหารจัดการที่นี่ด้วย ติณณ์เลยปรักหลักอยู่ที่นี่เป็นซะส่วนใหญ่ ถ้าจะตามตัวได้ไม่ที่บริษัทก็สนามแข่งรถซึ่งเขาเป็นหุ้นส่วนกันกับเพื่อนตั้งอยู่ที่รัฐฟลอริดา และได้สร้างคฤหาสน์สุดหรูเเบบเป็นส่วนตัวไว้ที่เมืองนี้ด้วย เอาไว้เป็นการพักผ่อนโดยเฉพาะ “นายใหญ่ตกบันไดครับ ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัว” ปีเตอร์ย้ำอีกรอบ หนุ่มหล่อในวัย 29 ปี ยืนครุ่นคริด พลางจะคิดว่าปีเตอร์โกหกก็คิดไม่ลงเพราะนิสัยปีเตอร์ไม่ใช่คนที่จะโกหกสร้างเรื่องหลอกลวงอะไร แต่มันก็อดคิดไม่ได้... เพราะที่ผ่านมาคุณพ่อของเขาก็หาเรื่องจะให้เขากลับบ้านอยู่ตลอด “นายรู้ว่าฉันไว้ใจนายนะปีเตอร์” เสียงนิ่งขลึมเยือกเย็นจนสัมผัสได้ ทำให้ปีเตอร์ถึงกับขนลุก ด้วยความที่ทั้งคู่โตมาไล่เลี่ยกันและสนิทกันมาตั้งแต่เด็กติณณ์เลยพูดเป็นกันเองกับปีเตอร์เป็นซะส่วนใหญ่ “ผมเคยโกหกนายน้อยหรอครับ” พูดไปเหงื่อแตกไป เพราะรู้ว่าเวลาโกรธแล้วนายน้อยจะเป็นยังไง “โอเค ฉันจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้” สิ้นเสียงปลายสายก็กดตัดลง เห้ออออไอ้ปีเตอร์เอ๊ย! หัวจะหลุดไหมเนี่ย? แต่เอาวะ มาถึงขนาดนี้แล้วยังไงก็ต้องเดินหน้าต่อ หลังจากติณณ์วางสายไป ก็กดโทรหาลูกชายคนกลางทันที ตู๊ดดด ตู๊ดด ตู๊ดดดดดด “ผมไม่กลับครับ” ลูกชายคนกลางของตระกูลตอบกลับมาทันทีที่กดรับสาย ทำเอาปีเตอร์ถึงกับยืนกุมขมับ เควิน ฮอฟแมน หนุ่มหล่อในวัย 27 ปี โดยเควินจะมีทรงผมสีน้ำตาลเข้ม มีนัยน์ตาสีฟ้าคราม (เหมือนแม่ของเขา) คิ้วเข้มเรียวยาวรับกับใบหน้าทำให้ดูดึงดูดและน่าค้นหา สีผิวของเขาจะขาวดูสุขภาพดี มีรูปร่างสูงโปร่งเหมือนนายแบบ ปัจจุบันเควินกำลังเรียนต่อปริญญาเอกที่สิงคโปร์ (เรียนจบแล้วแต่ไม่ยอมกลับบ้าน) เป็นที่รู้จักกันในวงการศิลปะเพราะเจ้าตัวชอบวาดรูปเป็นงานอดิเรก และมีพรสวรรค์มาตั้งแต่ยังเด็ก ผลงานแต่ละชิ้นของเควินล้วนแต่เป็นที่น่าจับตามองเป็นอย่างมาก แต่ละภาพที่วาดมีผู้คนประมูลแข่งกันไม่ต่ำกว่า 10 ล้านบาท แม้แต่จิตรกรระดับโลกยังเอ่ยปากชม ถึงการวาดรูปจะเป็นงานที่เขาถนัดและชอบเพียงใด เควินก็วาดเป็นงานอดิเรกเพียงเท่านั้น เพราะส่วนมากหนุ่มหล่อคนนี้จะช่วยงานตระกูลเสียมากกว่า เห็นหล่อเหลานิ่งเงียบชอบวาดรูปใช่ว่าจะไม่โหดนะ ถ้าลองได้โกรธก็ไม่ต่างอะไรกับคนพี่เลย และถึงจะไม่โหดเหี้ยมเท่าคนเป็นพี่ แต่ก็ไม่ทิ้งดีเอ็นเอความเป็นมาเฟียไปแน่นอน “เอิ่ม นายน้อยครับนายใหญ่ตกบันไดหัวฟาดพื้น ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัวเลยครับ” ปีเตอร์บอกปลายสายพร้อมทั้งไขว้นิ้วเป็นครั้งที่สอง “…..” แน่นอนเควินกำลังคิดเหมือนที่ติณณ์คิดนั่นแหละ “ติณณ์รู้หรือยัง” หลังจากเงียบไปเควินก็เอ่ยถาม “รู้แล้วครับ นายน้อยกำลังเดินทางมาครับ” “โอเค ผมจะกลับเดี๋ยวนี้แหละ” สิ้นเสียงปลายสายก็กดวาง ปีเตอร์ถอนหายใจ ผ่านไปอีกหนึ่ง เหลือคนสุดท้าย ตู๊ดดด รอสายไม่นานปลายสายก็กดรับ “ว่ายังไงปีเตอร์เเพลนนนน” เสียงงัวเงียของชายหนุ่มวัย 25 ปี พูดขึ้นมา บอสตัน ฮอฟแมน น้องชายคนสุดท้องของตระกูลนั่นเอง บอสตันจะมีผมสีบลอนด์เงิน ดวงตาเรียวเข้มสีน้ำตาลอ่อน คิ้วดกรับกับใบหน้า ริมฝีปากเรียวสวยมีลักยิ้มทั้งสองข้าง ทำใบหน้าของเขาหวานแพรวพราวมีเสน่ห์เป็นที่น่าหลงใหลของสาวน้อยสาวใหญ่ หลังจากเรียนจบบอสตันก็มาดูแลธุรกิจกลางคืนของตระกูล เพราะเจ้าตัวมีความชอบการสังสรรค์ ชอบเที่ยว ปาร์ตี้ พบเจอตัวได้ตามคลับ คาสิโนต่างๆ ส่วนเรื่องความเจ้าชู้นี่ยกให้เป็นที่หนึ่งเลยก็ว่าได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่คิดที่จะจริงจังกับใคร ใช้ชีวิตเป็นคาสโนว่าตัวพ่อในคราบมาเฟียไปวันๆ และตอนนี้เจ้าตัวก็มาขลุกอยู่ที่ประเทศไทย “นายใหญ่ล้มหมดสติ ยังไม่รู้สึกตัวเลยครับ” ปีเตอร์กล่าว “จะมาไม้ไหนอีกฮะ ผมจะนอน” พูดไป พลันหลับตาพร้อมจะนอนต่อ “ตอนนี้นายน้อยทั้งสองกำลังเดินทางมาครับ” ปีเตอร์พูดพลางคิดไปด้วย บอสตันนี่นายไม่ห่วงพ่อนายเลยสินะ? "ว่าไงนะ? เฮียกำลังกลับบ้านกันหรอ” บอสตันตาตื่นขึ้นมาทันที ถ้าพี่ชายของเขาทั้งสองคนยอมกลับบ้าน แสดงว่าเรื่องจริง “ใช่ครับ” หึๆ เชื่อแล้วสินะ ไอ้ตัวแสบ “โอเค ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” พูดจบก็รีบวางสาย ปีเตอร์ยืนแคร่นหัวเราะให้กับความสำเร็จของตนเอง ทว่าพลันไปนึกถึงตอนที่นายน้อยทั้งสามรู้ว่าโดนหลอก เขาก็รีบหุบยิ้มลง ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องทำงานของเวเนี่ยนดังขึ้น “เข้ามา” เวเนี่ยนที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานโดยมีภรรยาของเขานั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องด้วย นาตาชา ภรรยาของเวเนี่ยน สาวสวยที่เป็นที่น่าอิจฉาของผู้หญิงทั่วโลก เพราะเธอได้หัวใจของลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลฮอฟแมนไปครอบครอง เธอมีอายุ 50 ปี แต่ยังคงความสวยเหมือนสาววัย 30 ไม่มีเปลี่ยน ด้วยความที่มีสัญชาติไทย อังกฤษ ทำให้เธอมีใบหน้าที่สวยคม ความเก่งและความฉลาดของเธอ ทำให้เธอเป็นที่ยอมรับของตระกูล นาตาชาทำหน้าที่ภรรยาได้โดยไม่ขาดตกบกพร่อง แถมยังมีลูกชายตัวแสบให้เค้าอีกตั้งสามคน เรียกได้ว่าเวเนี่ยนทั้งรักและหลงเมียขนาดหนัก อายุไม่สามารถทำลายความหวานของทั้งคู่ลงไปได้เลย “ผมตามตัวนายน้อยทั้งสามกลับมาบ้านได้แล้วครับ” ปีเตอร์รายงานคนเป็นเจ้านาย “หึๆ แกไปทำอีท่าไหน เจ้าพวกนั้นถึงยอมกลับมาได้ละ” เวเนี่ยนแค่นหัวเราะ ละสายตาออกจากเอกสารกองโตแล้วลุกเดินมานั่งข้างภรรยาของเขา “ผมบอกนายน้อยไปว่า.. นายท่านตกบันได ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัวเลยครับ” ปีเตอร์กล่าว พรางยิ้มแหยๆ ให้กับคนเป็นนาย “ฮ่าๆ ปีเตอร์นายทำได้ดีมาก” นาตาชาระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง พร้อมกับเอ่ยชมลูกน้องยกใหญ่ แต่ทว่าเจ้าตัวที่ถูกอ้างชื่อกลับไม่ขำ พร้อมทำหน้ายักษ์ใส่ลูกน้องของตัวเอง “นี่นายเเช่งฉันเรอะปีเตอร์” เวเนี่ยนขึ้นเสียงใส่ลูกน้องเล็กน้อย แหม... จะคิดแผนการทั้งทีเอาเรื่องที่มันดีๆ กว่านี้ไม่ได้เลยรึไง นี่กลับมาแต่งเรื่องแช่งเขา มันน่าตบกะโหลกจริงๆ “ผมไม่ได้จะแช่งนายใหญ่นะครับ แต่….ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยลองใช้วิธีนี้ดู แล้วก็ได้ผลครับ” ปีเตอร์บอกเวเนี่ยนเสียงอ่อยๆ พร้อมกับก้มหน้าสำนึกผิด “เอาน่าคุณ ถ้าไม่ทำแบบนี้ เจ้า 3 แสบไม่มีทางยอมกลับมาบ้านหรอก” คนเป็นเมียช่วยพูดพลางยื่นมือไปลูบหลังปลอบใจสามีของตนเอง แต่ก็มิวายหัวเราะไปด้วย ดูชอบใจกับความคิดของปีเตอร์ซะเหลือเกิน -.- “โอเค ถ้ามันจะทำให้เจ้าพวกนั้นกลับมา ฉันไม่โกรธแกก็ได้” เวเนี่ยนพูดพลางทำหน้าครุ่นคิด “ว่าแต่ คุณจะบอกลูกเรื่องข้อตกลงกับคุณอดัมไหมคะ” คนเป็นภรรยาหยุดหัวเราะลงเมื่อนึกถึงเรื่องข้อตกลงระหว่างตระกูล และถ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนรู้เข้า คงไม่ยอมเป็นแน่ โดยเฉพาะลูกชายคนโต... เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง “คงถึงเวลาต้องบอกแล้วแหละ เพราะถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ หนูอิงกฤตคง…..” ปีเตอร์ถอยออกมานอกห้องปล่อยให้คนเป็นนายได้ปรึกษาหารือกัน ส่วนเขาก็ต้องเตรียมตัวเตรียมใจเตรียมรับมือกับนายน้องทั้งสาม เห้ออออออ! เตรียมรับศึกหนักอีกแล้วเรา.... ........