Forgive me ได้ไหม กลับมารักกัน

“คุณชายรองมาถึงแล้วค่ะคุณท่าน” สาวรับใช้สูงวัยในคฤหาสน์หลังใหญ่ กล่าวบอกคุณท่านของตนที่กำลังวุ่นอยู่กับการตรวจดูเอกสารกองพะเนิน และข้างๆกันมีลูกชายคนโตของบ้านช่วยทำงานอยู่ไม่ห่าง “แทนไทกลับมาถึงแล้วเหรอ” จอมทัพ ทัพพ์ภูวิศ สุวรรณเมธากุล ลูกชายคนโตของบ้าน เงยหน้ากล่าวถามหญิงรับใช้ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม เพราะน้องชายสุดที่รักและแสนหัวรั้นของตนเองไปเรียนอยู่อิตาลีตั้งหลายปี ยอมกลับมาบ้านได้สักที “ค่ะคุณทัพ คุณหนูรองตัวสูงขึ้นมากเลยทีเดียว” เธอตอบและยิ้มออกมาด้วยแววตาแห่งความสุข เพราะนายน้อยที่ตนเคยเลี้ยงตั้งแต่อ้อนแต่ออดกลับมาให้เห็นหน้าพอได้ชื่นใจแล้ว “ป้ากำลังนินทาผมอยู่หรอครับ” เสียงของคนที่กำลังโดนกล่าวถึงดังขึ้นแทรกวงสนทนา เขาก้าวขายาวๆเดินมาถึงห้องทำงานของผู้เป็นบิดา แทนไท อธิบดี สุวรรณเมธากุล ลูกชายคนเล็กหรือคุณชายรองของตระกูลสุวรรณเมธากุล เขาเรียนและเติบโตที่ต่างประเทศตั้งแต่เด็กจนโต ย้ายที่อยู่ไปมาอยู่หลายประเทศเพราะดันมีนิสัยเก่งเกินวัยตั้งแต่เด็ก ยิ่งเรื่องต่อยตียิ่งไม่ต้องถามถึง เพราะความเป็นมาเฟียมันอยู่ในสายเลือด ท้าเพื่อนต่อยได้ไม่เว้นวัน และพอเติบโตขึ้นจนอายุสามสิบ ก็จบที่ยอมมาช่วยงานของครอบครัวที่ประเทศอิตาลี แทนที่จะใช้ชีวิตไปวันๆ แต่สุดท้ายชีวิตเขาก็ต้องเปลี่ยนจากเดิม เมื่อมีสายเรียกเข้าจากใครบางคน นั่นก็คือคุณย่าที่ไม่ใช่ย่าแท้ๆ แต่เขาเคารพเหมือนย่าของตัวเอง “พี่กับพ่อนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ หมกมุ่นแต่การทำงาน” เขาเดินลงมานั่งที่โซฟาตัวหนึ่ง ยกขาขึ้นไขว่ห้าง หยิบผลไม้ในจานมากินอย่างอารมณ์ดี แม้เหตุผลในการกลับมาครั้งนี้จะชวนหัวเสียมากก็ตาม แต่ก็นั่นแหละ ผมสนิทสนมและผูกพันกับย่ามากๆ ทำได้ทุกอย่างตามที่ย่าขอ แม้เธอจะไม่ใช่ย่าแท้ๆก็ตาม ส่วนคนในครอบครัวของผมเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรที่ผมบอกว่าจะหมั้น แต่กลับยินดีด้วยที่จะได้ยกระดับความยิ่งใหญ่น่าเกรงขามของทั้งสองตระกูลเข้าด้วยกัน ครอบครัวเราสืบเชื้อสายมาเฟียตั้งแต่รุ่นของทวดของทวด เลยไม่แปลกถ้าผมจะมีนิสัยก้าวร้าว ไม่เกรงกลัวใคร เพราะถ้าใครมันอยากมีปัญหาผมก็จะทำให้มันได้รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของผมเอง และคงเป็นเรื่องแปลกอีกถ้าบอกว่าตัวเองไม่เคยกลัวใครแต่กลับฟังคำสั่งของย่าที่ไม่ใช่ย่าแท้ๆ นั่นก็เป็นปัญหาที่ผมเองไม่สามารถขัดใจท่านได้ ตระกูลของท่านก็ใช่ว่าจะเป็นคนธรรมดา หากแต่เป็นตระกูลมาเฟียเก่าแก่เช่นเดียวกัน ถ้าผมจะหมั้นหมายกับใครสักคนเพื่อความยิ่งใหญ่ของทั้งสองครอบครัว และเพื่อธุรกิจของเรา ผมเองก็ยอมเสียสละทำแบบนั้นได้ แม้จะไม่เคยเจอกับว่าที่คู่หมั้นของตัวเองเลยก็ตาม “เอ็งก็ควรกลับมาช่วยงานพ่อที่นี่ได้แล้ว ที่อิตาลีมันมีอะไรดีนักหนาถึงไม่อยากกลับบ้านกลับช่อง” หัวหน้าตระกูลสุวรรณเมธากุลที่แม้ดูภายนอกจะน่าเกรงขาม เย็นชาและน่ากลัวมากแค่ไหน แต่ต่อหน้าลูกชายทั้งสอง เขาก็แค่พ่อที่รักลูกมากๆคนหนึ่ง และที่เป็นห่วงที่สุดก็คงเป็นลูกชายคนรองที่เอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ ดีที่ยังยอมช่วยงานอยู่บ้าง “พ่อมีพี่ทัพอยู่แล้ว ผมจะไปช่วยอะไรได้” พี่ชายผมทั้งหล่อ หน้าตาดี เป็นที่หมายปองของสาวๆหลายคน ทำงานก็เก่ง อนาคตต้องขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าต่อจากพ่อ การที่ผมเที่ยวเล่นไปวันๆคงไม่ทำให้ธุรกิจเราเดือดร้อนอะไรมากมายนัก “นี่ ไอ้น้องชาย แล้วคิดยังไงถึงได้ยอมกลับมาหมั้นกับน้องเอ็มม่าล่ะ” พี่จอมทัพเอ่ยถึงชื่อที่ยังติดอยู่ในหัวผมอยู่ตั้งแต่วันที่ย่าเอ่ยปากขอ ถึงเราจะไม่เคยเจอหน้ากัน แต่ก็ไม่ใช่ว่าคนแบบผมจะไม่ทำการบ้านมาก่อน ผมให้ลูกน้องคนสนิทไปสืบข้อมูลของยัยนั่นมาแล้วเรียบร้อย ถึงหน้าตาจะดูสวยตรงสเปค แต่เธอยังเป็นเด็กมหาลัยที่อายุห่างกันตั้งหลายปี เธอไม่ใช่คนที่ผมจะตกหลุมรักจากการหมั้นครั้งนี้ได้แน่ๆ ถ้าย่าขอให้แต่งงานกันผมคงไม่ตกลงปลงใจง่ายดายขนาดนี้ แต่นี่มันเป็นเพียงการหมั้นกันเท่านั้น และมันมีข้อดีต่อตระกูลผมมากกว่าข้อเสีย อีกอย่างเราคงไม่จำเป็นต้องเจอหน้ากันบ่อยๆ ไปไหนมาไหนด้วยกัน เพราะแค่มีสถานะเป็นคู่หมั้นกันหรอก “ก็แค่…สนุกๆน่ะพี่ทัพ ผมไม่ได้ชอบอะไรเธอ แค่อยากทำให้ธุรกิจครอบครัวเราเติบโตขึ้นไปอีกก็แค่นั้น คุณย่าเสนอมา ผมก็แค่อยากสนอง” เขาไหวไหล่ตอบแบบไม่ต้องคิดอะไรมากมาย เพราะในใจลึกๆก็คิดแบบนั้นจริงๆ “แกโตจนรู้จักคิดเป็นแล้วสินะลูกพ่อ ดีมากๆที่คิดได้แบบนั้น เพราะคุณหญิงนงเยาว์ท่านยังครองตำแหน่งผู้หญิงที่มีอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในหมู่คนทำธุรกิจแบบเราๆอยู่ แถมแกยังรักและเอ็นดูแกเสมอมา อย่าไปขัดใจท่านน่ะดีแล้ว ไว้คุณหญิงไม่อยู่แล้วค่อยถอนหมั้นทีหลังจะเป็นอะไรไปล่ะ ฮ่าๆๆๆ” พ่อดูชอบใจกับคำตอบของผมมาก ถึงได้หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีแบบนั้น เรื่องถอนหมั้นก็เป็นเรื่องที่ดี แต่ที่บอกว่าให้ย่าเป็นอะไรไปก่อนมันทำให้ผมหงุดหงิด เพราะพ่อยังคงเป็นคนเดิม และมีนิสัยเดิมเสมอต้นเสมอปลาย ตั้งแต่ที่บังคับให้ผมไปเรียนที่ต่างประเทศทั้งที่ไม่ได้อยากไป ท่านยังคงรักตัวเองที่สุด และเห็นแก่ตัวที่สุด คงไม่ต้องถามว่าทำไมผมไม่ยอมกลับบ้าน ก็เพราะกลับมาแล้วต้องทำทุกอย่างให้ถูกใจท่านไปหมดทุกเรื่องน่ะสิ พี่จอมทัพทำให้พ่อภูมิใจได้ทุกเรื่องก็จริง แต่ไม่ใช่คนแบบผมแน่นอน เพราะไม่มีใครบังคับผมได้ ถึงผมจะอยากช่วยงานของท่าน แต่ผมจะทำเฉพาะในสิ่งที่อยากทำเท่านั้น “เชิญทำงานกันไปเถอะครับ ผมไปละ” ร่างสูงลุกจากโซฟา เอามือล้วงกระเป๋า ก้าวขายาวๆ เดินออกมาจากห้องทำงานของพ่อทันที “แกจะไปไหนน่ะแทนไท!” จอมทัพตะโกนไล่หลังน้องชายมา “หาไรทำสนุกๆ” แทนไทโบกมือลาคนในห้องอีกครั้งแบบกวนๆ โดยไม่ได้หันกลับมามอง อีกไม่กี่วันก็ต้องหมั้นกับยัยเด็กไร้เดียงสาคนนั้นแล้ว ถึงตอนนั้นผมจะเป็นคนทำให้เธอขอร้องอ้อนวอนถอนหมั้นกับคุณย่าเองให้ได้ เราคงไปไม่ถึงขั้นแต่งงานกันหรอก อย่าหวังเลย แทนไทเดินกลับมาที่ห้องนอนของตัวเองเพื่อหยิกุญแจรถสปอร์ตคันหรู ก่อนจะเดินไปที่โรงรถ ขึ้นไปนั่งที่เบาะคนขับอย่างรวดเร็ว มือหนายังคว้าแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมสีดำมาสวมใส่อีกด้วย เอี๊ยดดดดด!! เขาเหยียบคันเร่งจนเสียงดังไปทั่วบ้าน รถเคลื่อนตัวออกมาด้วยความเร็ว เจ้าของพวงมาลัยกำลังสนุกกับการดริฟรถวนอยู่รอบๆ น้ำพลุขนาดใหญ่ที่สวนหน้าบ้าน บางคนไม่ได้ตกใจกับการกระทำของคุณชายรองสักเท่าไหร่เพราะต่างก็รู้ดีว่าเขามีฝีมือในการขับรถมากแค่ไหน แต่ก็มีคนรับใช้พึ่งเข้ามาใหม่บางคนที่ตกใจจนต้องวิ่งออกมาดูเสียงล้อรถเบียดกับพื้นถนนจนดังลั่นบ้านแบบนี้ “แผลงฤทธิ์ตั้งแต่วันแรกเลยสินะไอ้น้องชายตัวแสบ”