ระบบทะลุมิติเป็นมารดาเลี้ยงผู้จืดจาง

บทที่ 1 ระบบภารกิจ

"..พี่ ไหนบอกว่าจะไม่ทิ้งฉันไปไหนไง"

หลายสายตาต่างก็แอบมองร่างบางที่เหม่อลอยราวกับคิดเรื่องราวมากมายในหัว แต่ไม่มีใครคิดในแง่ดีสักนิดเพราะการกระทำของเจ้าตัว

เพียงวัยยี่สิบแปดแต่หลายคนก็เรียกขานว่าเจ๊ปิ่น

แต่ก่อนยังมีคนเรียกว่าปิ่นแก้ว แต่เมื่อนานไปเพราะครอบครัวตกอับเลยผันตัวเองมาเป็นเจ้าแม่เงินกู้

ถึงจะพูดกันว่าเจ๊ปิ่นตกอับ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องกัดก้อนเกลือกิน เพราะพ่อถูกฟ้องล้มละลายและสูญเสียทุกอย่าง แต่พ่อกลับฆ่าตัวตายเพราะคิดว่าแค่ตัวเองตายหนี้ถึงจบ

พี่ชายเจ๊ปิ่นก็จากไปก่อนเพราะโรคร้าย คงเพราะลูกสาวไม่ได้เซ็นรับสภาพหนี้ คนเป็นพ่อจึงตัดสินใจตัดช่องน้อยแต่พอตัวด้วยความเครียด

ทั้งที่เจ้าหนี้ทั้งหลายต่างก็อยากได้เงินคืน บางอย่างขายทอดตลาดแล้วก็ยังไม่ถึงกับใช้ชีวิตยากลำบากเกินไป แต่เพราะด้วยความถือดีว่าตัวเองเป็นคนเก่งแต่กลับบริหารทุกอย่างผิดพลาดจึงได้ทำให้ครอบครัวต้องลำบาก

ทั้งที่ความจริงปิ่นแก้วสืบรู้ว่าที่บริษัทขาดทุนไม่ใช่เพราะการบริหาร แต่เพราะคนที่ไว้ใจอย่างผู้ร่วมถือหุ้นคนสำคัญต้องการที่จะทำให้พ่อตกต่ำแล้วช้อนซื้อหุ้นในราคาต่ำลง จากนั้นก็เข้าฮุบกิจการแล้วแสดงต่อหน้าคนอื่นว่าเป็นฮีโร่ที่มากอบกู้วิกฤตของบริษัท แต่ความจริงแล้วเป็นแผนการโกงอย่างหน้าด้านๆ

ถอนหายใจไปหลายเฮือก แต่เมื่อเห็นว่ามีคนคุ้นเคยยืนอยู่หน้าแผงผัก จึงได้ชันเข่าขึ้นมาข้างหนึ่งราวกับคนแก่เข้าทรงก็ไม่ปาน แววตาคมกริบจับจ้องแล้วเอ่ย "วันนี้ต้องจ่ายต้นรวมดอก อย่าบอกนะว่าไม่มีอีกแล้ว?"

"เจ๊คนสวย ยังไงก็ช่วยฉันหน่อยนะ ขายของยากลำบากมากเลยช่วงนี้ จ่ายแค่ดอกก่อนได้ไหม?"

"ตอนกู้รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะจ่ายทั้งต้นทั้งดอก แต่ถึงวันต้องให้ทวงแล้วทวงอีก จะให้กราบเลยไหมถึงจะจ่าย"

"โถ่เจ๊ปิ่น สงสารฉันเถอะนะ"

"ให้เวลาสามวัน ไม่งั้นที่ดินที่จำนองเอาไว้ถูกขายแน่นอน"

หลายคนที่เป็นทั้งสักขีพยานการพูดคุยการกู้ยืมและเป็นสักขีพยานดูฉากลูกหนี้ร้องห่มร้องไห้มาทวง ต่างก็กระซิบกระซาบกับความหน้าเลือดของเจ้าตัว แต่ถ้าเป็นตัวเองที่ให้คนอื่นยืมเงินแล้วผลัดแล้วผลัดอีก ก็ต้องกลัวว่าจะไม่ได้เงินคืนเหมือนกัน

แต่กับยายป้าแผงขายไก่ใครต่อใครก็รู้ว่าแกต้องหาเงินเพื่อรักษาลูก ดังนั้นจึงมีความเห็นแตกเป็นสองเสียง

ปิ่นแก้วชี้ไปทางแผงฝั่งตลาดที่ขายเนื้อสัตว์

"ออกไปจากแผงผักฉันได้แล้ว เป็นเพราะป้าเลยเนี่ย ลูกค้าถึงไม่เข้า ไปๆ เกะกะ"

เมื่อฉากลูกหนี้ขอร้องเจ้าหนี้จบลง ต่างก็แยกย้ายทำเหมือนกับว่าเรื่องน่าสนใจจบลงแล้ว

มีใครไม่รู้บ้างว่า การปล่อยเงินดอกเป็นเรื่องผิดกฎหมาย

แต่ในตอนที่ไม่มีทางเลือก การกู้เจ๊ปิ่นจึงง่ายและเร็วที่สุด ถึงต้องจ่ายร้อยละยี่สิบต่อเดือนก็ยังพอกลั้นใจส่งได้

ปิ่นแก้วนั่งวางแขนกับเข่าข้างหนึ่งที่ชันขึ้นมา อีกมือยกขวดสเปรย์ฉีดน้ำเพื่อไม่ให้ผักเหี่ยวเฉา ในใจครุ่นคิดเรื่องเมื่อสามปีก่อนคล้ายว่าพึ่งเกิดแค่ไม่นานมานี้

ด้วยเพราะไม่เหลือใครและไม่เหลืออะไรมากมาย จึงได้ผันตัวเองมาขายผักที่ตลาดสด อะไรที่ไม่เคยได้จับได้ทำก็ต้องทำเองทุกอย่าง ถึงไม่ได้เป็นมหาเศรษฐีอย่างแต่ก่อน แต่ก็ถือว่าพอมีเงินเก็บเอาไว้ใช้หนี้ญาติๆ ของพ่อ ที่ทักมาทวงอยู่ตลอด

เวลาไม่มีเงินจ่ายดอกทำไมจะไม่เข้าใจ ด้วยเพราะเรียนไม่จบและต้องหาเงินจำนวนมาก เลยเลือกที่จะปล่อยเงินกู้แล้วเปิดร้านผักบังหน้า เรียกได้ว่าทวงทุกบาททุกสตางค์ กระทั่งขายผักก็ไม่เคยลดราคาสักครั้ง ต่อให้รับผักราคาต่ำก็ยังคงขายราคาเท่าเดิม

บางครั้งมีครอบครัวที่ต้องลำบากเพราะต้องหาเงินจ่ายดอกตัวเอง แล้วยังตามมาด้วยคำสาปแช่งมากมาย ก็ยังเลือกที่จะเมินเฉยเพราะตนเองก็ต้องการเงินเช่นกัน

เด็กหนุ่มอายุสิบห้าคนหนึ่งมายืนหน้าร้าน เห็นว่าเจ๊ปิ่นเงียบกว่าทุกครั้งที่เจอกัน จึงได้ทักขึ้น "เจ๊เป็นอะไร? หน้าซีดๆ แบบนี้ไม่ใช่โดนของลูกหนี้ทำใส่นา"

"ปากเสีย ฉันแค่..อึก"

"เฮ้ยเจ๊!" เด็กหนุ่มตะโกนเรียกเสียงหลง เพราะไม่คิดว่าเจ้าตัวจะกุมหัวใจตัวเองแล้วล้มแน่นิ่งลงไปเลย

ปิ่นแก้วกลับรู้สึกว่าทุกอย่างไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ เสียงสาปแช่งมากมายกลับดังขึ้นในหัวไม่หยุด คำพวกนั้นมาจากลูกหนี้ที่กู้เงินไปแล้วจ่ายไม่ไหวจึงถูกยึดของมีค่าหรือที่ดิน

จากนั้นก็มีคำขอบคุณจากหลายๆ ครอบครัวที่สามารถผ่านพ้นเคราะห์ได้ เพราะเงินที่ปล่อยกู้นั้นได้ช่วยคนป่วยที่เข้าโรงพยาบาลกะทันหันและหาเงินก้อนไปจ่ายไม่ทัน เมื่อได้เงินส่วนนี้จากปิ่นแก้วคนที่รักของพวกเขาจึงรอดมาได้

รู้สึกราวกับว่าไม่ได้อยู่บนโลกแล้ว พลันเสียงหนึ่งดังขึ้น

[ติดตั้งระบบภารกิจช่วยตัวเอกสำเร็จ สวัสดีครับโฮส!]

อะไรนะ?

[ระดับความดันต่ำเกินไป ถ้ายังไม่เลิกตกใจตอนนี้คุณอาจตายซ้ำสองได้]

"ฉันตายเหรอ? ตายได้ไงก็ในเมื่อ.."

[ด้วยเพราะแรงสาปแช่งกรรมก็เลยทำงานทันตาเห็น แต่ด้วยความดีส่วนหนึ่ง เงินที่ปล่อยกู้ทำให้หลายครอบครัวพ้นทุกข์ โฮสจึงถูกระบบประเมินแล้วว่าเหมาะที่จะดึงมาโลกใหม่มากที่สุด ดังนั้นเพื่อไม่ให้พลังงานของระบบต้องเสียเปล่า จะต้องรับภารกิจเพื่อช่วยตัวเอกในนิยายไม่ให้ตายก่อนที่จะกลับคืนฐานะเดิม]

"วันๆ คิดแต่เรื่องทวงหนี้กับคิดกำไรค่าผัก นิยายอะไรนั่นทำไมไม่ให้นักเขียนมาแก้เอง ฉันไม่ทำหรอก"

พูดมาได้ว่ากรรมทันตาเห็น ทีคนที่โกงพ่อจนต้องถูกฟ้องล้มละลายทำไมไม่ไปตามทันบ้าง นี่เรียกว่าสวรรค์ตาถั่วชัดๆ

[ไม่ทำก็ตาย แต่จะได้เกิดเป็นไส้เดือนที่ตายเพราะเป็นอาหารปลาอีกที]

"จองเวรจองกรรมสุดๆ ระบบภารกิจบ้าอะไรเนี่ย?"