PLAN 3

1920 คำ

“มึง…มึง…” พีทถึงกับสั่นเป็นเจ้าเข้าที่โดนกวนประสาทกลับมา บอกตามตรงว่าโคตรจะเกลียดการดัดเสียง หรือที่รู้จักกันว่าเสียงสองของไอ้โดมที่สุด “โทษทีว่ะมึง กูสาย” และก่อนที่ทั้งคู่จะได้ลับฝีปากฟาดฟันใส่กันมากไปกว่าที่เป็น น้ำเสียงหวานๆ ที่ฟังแล้วก้ำกึ่งระหว่างจะเป็นชายหรือหญิงก็ดังขึ้นขัดจังหวะซะก่อน พร้อมกับการปรากฏตัวที่เรียกสายตาจากคนหมู่มากให้ละจากโดมไปหาตัวเองได้ในทันที “อะไรอ่ะ” รอยยิ้มหวานที่โปรยมาแต่ไกลของเลิฟถึงกับต้องหุบลง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจเมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองกำลังจ้องเขม็งมาที่ตัวเองไม่วางตา ทำเอารู้สึกขัดเขินอยู่ไม่น้อยจนต้องก้มลงสำรวจตัวเองเพื่อหาสิ่งผิดปกติ แต่จนแล้วจนรอดมองยังไงก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไร เลยต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตาเพื่อนอีกครั้งพร้อมกับทำหน้าฉงนใส่ “หว่านเสน่ห์อีกแล้ว กูเบื่อ” พีทพึมพำออกมาเบาๆ เบะปากจนแทบจะเป็นสระอิ พร้อมกับกลอกตาไปมาเซ็งๆ มีโดมพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับคำพูดนั้น “มึงทะเลาะกับพี่อาร์ตมาใช่ไหม หาเรื่องกูเนี่ย” เลิฟว่ากลับพร้อมกับทำหน้ามุ่ยแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ พีท ก่อนจะหันไปส่งยิ้มตอบให้กลุ่มรุ่นน้องผู้ชายที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอีกตัวตามประสาคนอัธยาศัยดี ที่บางทีก็ดีเกินแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่ดูหน้าเจ้าของตัวเอง ด้านไอ้พวกรุ่นน้องที่พอได้ยิ้มหวานๆ ซึ่งเจ้าตัวเขาก็ยิ้มให้ตามมารยาทเท่านั้น ต่างก็พากันนั่งเคลิ้มทำตาเยิ้มหวานฉ่ำ จนโดมที่นั่งมองอยู่ต้องส่ายหัวเบาๆ อย่างระอา แต่ก็พอจะเข้าใจสภาวะบ้าๆ บอๆ ของไอ้เด็กพวกนี้อยู่เหมือนกัน ใช่ว่าจะมีไอ้เด็กกลุ่มนี้กลุ่มเดียวซะเมื่อไหร่ที่เป็นแบบนี้ มันเป็นกันเยอะ เป็นจนเห็นชินตามาตลอดนั่นแหละ ถ้าหากจะเอ่ยถึงผู้ชายในมหา’ลัยที่ผู้ชายด้วยกันอยากจะได้อยากจะโดนสักครั้งเป็นอันดับต้นๆ หนึ่งในนั้นคงไม่พ้นเพื่อนหน้าหวานของเขาคนนี้ ที่นับวันจะยิ่งปล่อยฟีโรโมนเรียกหาเพศเดียวกันไม่หยุด และในบางครั้งก็เรียกผู้หญิงประเภทนักล่าเข้าหาด้วยเหมือนกัน มันอาจจะไม่ใช่ทุกคนหรอกที่เข้าหาไอ้เลิฟในเชิงชู้สาว ก็ไอ้นี่มันไม่ได้ดูเหมือนผู้หญิงอะไรขนาดนั้น มีคล้ายๆ บ้างบางมุมเท่านั้น แต่เพราะมันเป็นผู้ชายประเภทที่น่าเอ็นดู น่ารักน่าชัง เห็นแล้วชวนให้เข้าไปปกป้อง ชวนให้ทะนุถนอมเหมือนสัตว์ตัวเล็กๆ ต่างหาก หลายคนถึงเข้าหามันกัน เพราะอยากแทะโลม อยากหยอกมันเล่น ขนาดเขายังอดไม่ไหวเลยบางที แต่ก็นั่นแหละ สมองน่ะคิดได้ ตาก็มองไปเถอะ อย่าได้เผลอเอามือไปสัมผัสหรือจริงจังขึ้นมาเชียว โดนเก็บเงียบๆ ไปกี่รายแล้วก็ไม่รู้ ตอนนี้เลยรู้กันแบบเงียบๆ แต่ทั่วถึงว่าเจ้าที่แรง พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา...มาแบบแผ่รังสีคุกคามอย่างทั่วถึงซะด้วยสิ การปรากฏตัวของผู้มาใหม่ทำเอาทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง พวกที่กำลังนั่งตาเยิ้มมองเลิฟอยู่ก็รีบก้มหลบเป็นทิวแถว ส่วนพวกที่นั่งส่งสายตาให้โดมก็เปลี่ยนเป้าหมายไปหาร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาแทน “กะเทยควาย เก็บอาการหน่อยมึง” พีทว่าเข้าให้ด้วยความหมั่นไส้ เมื่อหันมาเจอโดมกำลังทำตาปรือปรอยมองปอไม่ต่างจากสาวๆ คนอื่นในคณะ “จิ๊…หวัดดีครับพี่” โดมเดาะลิ้นเบาๆ ใส่พีทอย่างขัดใจก่อนจะหันไปยกมือไหว้ทักทายแฟนเพื่อน ที่เดินมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะได้สักพักแล้ว “ทำไมช้าอ่ะ” เลิฟถามพร้อมกับยื่นมือไปรับโทรศัพท์จากคนรักมาถือไว้ “คราวหลังก็อย่าลืม” ปอว่าดุๆ แล้วหันมาหาโดม “ฝากด้วยนะ” คำฝากฝังที่เหมือนคำสั่งกลายๆ ที่ได้ยินจนท่องจำขึ้นใจจากปอ ทำให้โดมหลุดยิ้มขำก่อนจะพยักหน้ารับคำ “เลิกเรียนโทรมา เดี๋ยวกูมารับ” ปอละสายตาจากโดมแล้วหันไปคุยกับเลิฟ ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบแก้มคนรักเบาๆ ดังเช่นทุกครั้งที่เคยทำก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป “นี่ผัวมึงเขารีบไปไหน” พีทมองตามแผ่นหลังกว้างของปอที่เดินจากไปจนลับสายตา แล้วหันกลับมาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมองเลิฟ “กลับไปนอน” เลิฟเองก็ตอบตรงๆ ก่อนจะคว้าเอาสมุดการบ้านของโดมมาเปิดดูคำตอบว่าตรงกับที่ตัวเองทำมาไหม “เมื่อคืนไม่ได้นอน? ไม่กลับบ้านเหรอวะ แล้วไปไหน?” พีทถามต่อพร้อมกับจ้องเลิฟเขม็งอย่างคาดคั้น จนเลิฟต้องหยุดชะงักมือที่เปิดสมุดลงก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วหันมาตอบคำถามพีท “เพิ่งกลับมาเมื่อเช้า น้ำก็ยังไม่ได้อาบแต่แวะมาส่งกูก่อน พอใจมึงหรือยัง” เลิฟตอบกลับเนือยๆ รู้สึกเหนื่อยใจพิลึกกับความช่างอยากรู้อยากเห็นไปซะหมดทุกเรื่องของพีท พีทพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจในสิ่งที่เลิฟบอก ถึงว่าสิพี่ปอมันถึงได้มาในสภาพนั้น แถมตายังลอยๆ แปลกๆ แต่เพิ่งกลับมาตอนเช้า แสดงว่าเมื่อคืนก็ไม่ได้กลับบ้านน่ะสิ คิดแล้วก็เริ่มมีความข้องใจสงสัยเพิ่มขึ้นจนหัวคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม “ทำไมเพิ่งกลับ กูว่ามันแปลกๆ นะ” คิดแล้วก็โพล่งถามออกไปตามประสาคนปากไว “แปลกยังไง” คราวนี้เป็นโดมบ้างที่สงสัย แค่กลับบ้านเช้ามันมีอะไรให้แปลก เขาเองยังเคยกลับเช้าเลย เลิฟเองก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่พีทคิดเหมือนกัน กลับบ้านเช้านี่มันแปลกยังไง ปอกลับบ้านเช้าบ่อยจะตาย บ่อยจนเขาเองยังชิน แล้วมันมีอะไรให้แปลก พูดเหมือนตัวเองไม่เคยกลับบ้านเช้าไปได้ “เอ้า! มึงคิดดู ปล่อยให้เมียอยู่บ้านคนเดียวทั้งคืนแล้วโผล่หัวกลับมาบ้านตอนเช้าแบบนี้ ไม่แปลกแล้วมึงจะเรียกว่าอะไร กูว่านะ...ผัวมึงแม่งซุกกิ๊ก กูฟันธง” พีทพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา ก่อนจะหันไปบอกเลิฟด้วยสีหน้าจริงจัง “ประสาท!!” โดมกับเลิฟพร้อมใจกันว่าให้พีทเสียงดัง ก่อนจะพากันส่ายหัวด้วยความระอาใจในความช่างคิดช่างเพ้อเจ้อไปไกลของพีท “เอ้า!! นี่กูห่วงมึงนะเว้ย! ผัวมึงแม่งตัวดีเลยเหอะ” พีทว่า ใบหน้าเริ่มบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจที่โดนเพื่อนว่า เขาก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นแหละ กลัวว่าเพื่อนจะโดนหลอก โดนสวมเขาแบบไม่รู้ตัว ยิ่งโง่ๆ ซื่อๆ อยู่ “กูว่ามึงควรเลิกดูละครหลังข่าวสักพักนะ” เลิฟถอนหายใจอีกครั้งด้วยความระอา “ดูเยอะแล้วเพ้อเจ้อ” โดมได้ทีก็เหน็บบ้าง ได้ยินจากพี่อาร์ตมาว่าตอนนี้ไอ้พีทมันกำลังติดละครหลังข่าวช่องมากสี น้อยสีหนักมาก แถมแต่ละเรื่องน้ำเน่าสุดๆ ไม่คิดว่ามันจะติดจนเอามาเพ้อเจ้อเป็นเรื่องเป็นราวได้ขนาดนี้ “ละครแม่งก็สร้างจากชีวิตจริงอ่ะ ไม่เคยได้ยินหรือไง ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร” พีทเถียงกลับหน้ามึนๆ ก่อนจะหันไปถามเลิฟต่อ “ว่าแต่...ทำไมเมื่อคืนผัวมึงไม่กลับ” “นี่มึงยังไม่ลืม” โดมถามด้วยความอึ้ง ไม่คิดว่าพีทจะยังไม่ลืมทั้งๆ ที่คุยเรื่องอื่นไปแล้วตั้งเยอะตั้งแยะ บางทีเขาก็ประเมินความสอดรู้สอดเห็นของพีทไม่ค่อยจะถูกเหมือนกัน “ก็กูอยากรู้” “เรื่องเสือกนี่ไม่มีใครเกิน” โดมว่าเข้าให้ด้วยความหมั่นไส้ แต่คนโดนด่าอย่างพีทก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร ทำเพียงแค่ไหวไหล่เล็กๆ ให้รู้ว่าไม่แคร์ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าเลิฟเพื่อเอาคำตอบอย่างเอาเป็นเอาตาย “เคลียร์งานที่ผับ” เลิฟเองก็ตอบแบบไม่อิดออด ตาและมือกำลังสาละวนกับการดูสมุดการบ้านที่ต้องส่งวันนี้ “อ่อ...แล้ว...” “พอแล้วค่ะอีพีท...มึงจะสงสัยอะไรหนักหนา นั่นผัวมันหรือผัวมึงคะ เอาเวลาไปสนใจผัวมึงดีกว่าไหม” แต่ก่อนที่พีทจะได้เอ่ยซักอะไรเลิฟต่อ โดมก็ขัดขึ้นเสียงแหลม ทำเอาพีทหุบปากลงทันควันก่อนจะเบ้หน้าใส่โดม ยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองไปมาด้วยความขนลุก ส่วนเลิฟที่ได้ยินและเห็นแบบนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ “กูบอกแล้วไงว่าอย่าทำเสียงนี้คุยกับกู” พีทตวาดแว้ดใส่โดมอย่างเอาเรื่อง “ก็ถ้ามึงยังไม่หยุดเสือก กูจะคุยกับมึงแบบนี้ทั้งวัน เอาให้มึงขัดใจตาย เอาให้คนอื่นได้ยินเลยดีไหมคะ” โดมว่าพร้อมกับฉีกยิ้มหวานส่งให้ “กูเกลียดมึ้ง!!” พีทตวาดใส่หน้าโดมด้วยความขัดใจ ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกแล้วสะบัดหน้าหนีไปอีกด้าน เขาโคตรเกลียดเสียงสองของไอ้โดมเลย ให้ตายเหอะ มันคิดว่าทำแล้วดูน่ารักไพเราะเสนาะหูมากหรือไง เสียงทุ้มๆ ต่ำๆ ในลำคอแล้วพยายามจะดัดให้เล็กแหลม คิดดูเอาเองแล้วกันว่ามันจะทุเรศรูหูคนฟังขนาดไหน โดมเห็นท่าทางกระฟัดกระเฟียดของพีทก็ยกมือขึ้นปิดปากแล้วแสร้งหัวเราะอย่างมีจริต ทำเอาพีทสั่นเป็นเจ้าเข้า อ้าปากพะงาบๆ ชี้นิ้วใส่หน้าอย่างขัดใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ส่วนเลิฟก็หัวเราะจนตัวโยนไปหมด “กูเกลียดมึงอีกะเทยควาย” พีทกระซิบด่าโดมเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินหนีเพราะไม่อยากจะอยู่ให้โมโหมากไปกว่านี้ แต่ก่อนที่จะเดินผ่านเลยไปก็ยังไม่วายหยุดมองหน้าโดมเล็กน้อย และเอ่ยปากทิ้งท้ายตามนิสัยไม่ยอมคนของตัวเอง “กูแช่งให้ชาตินี้ยังไงมึงก็หาผัวไม่ได้ และสาธุ! ให้มึงได้เมียภายใน 3 วัน 7 วัน” ว่าแล้วก็สะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าปึงปังขึ้นตึกเรียนไปทันที โดมที่ได้รับคำแช่งชักจากพีทปล่อยเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นด้วยความสะใจ มันจะเถียงใครชนะก็ให้ชนะไป แต่มันไม่มีทางที่จะเถียงชนะคนแบบเขาอยู่แล้ว และไอ้คำที่มันให้พรมาน่ะเขาเองก็คิดว่าโคตรจะไร้สาระ ในเมื่อจิตใจและความต้องการของเขามันคือการมีสามีเป็นตัวเป็นตน มันจะไปมีทางได้เมียไปได้ยังไง ถ้าคำแช่งของมันเป็นจริง เรียกเขาว่าไอ้ควายได้เลย!

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more