“เมื่อคืนคลาสมันมาที่นี่ด้วยนะ” ปลายฟ้าบอกในขณะที่เรากำลังนั่งทานอาหารเช้ากันอยู่
“…..”
“มันไม่ได้มาโวยวายอะไรหรอก มันแค่มาตามหามึง แล้วก็ฝากขอโทษมึงด้วย”
“ขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย” ฉันพูดด้วยความรู้สึกผิดที่เป็นตัวต้นเหตุให้เรื่องราวมันบานปลายได้ถึงขนาดนี้
“ไม่ได้วุ่นวายอะไรหรอก มึงอย่าไปคิดแบบนั้น”
“…..” ฉันเลือกที่จะก้มหน้าก้มตาทานข้าวต่ออย่างเงียบๆ ตอนนี้เลือกที่จะปิดโทรศัพท์เพราะไม่พร้อมที่จะคุยกับเขาจริงๆ
“เมื่อคืนมันดูร้อนรนมากนะที่ไม่ได้เจอมึง กูว่ามันคงได้สติแล้วแหละ เมื่อคืนมันคงเมามากจริงๆ กลิ่นเหล้านี่หึ่งมาเลย”
“ได้สติแล้วไง มันทำลงไปแล้ว ถ้าคนมันเคยทำ ยังไงมันก็ต้องทำอีก” ฉันถามกลับ บาดแผลและร่องรอยที่เขาได้ทำไว้ยังคงไม่จางหาย
“สิ่งที่มึงพูดก็ถูก”
“…..”
“ลองให้โอกาสมันดูไหม ครั้งนี้มันคงสำนึกแล้วจริงๆ”
“กูยังไม่พร้อมที่จะคุยกับมันตอนนี้”
“มึงจะตัดสินใจยังไงก็แล้วแต่มึ
