“แบมแบม! แกโอเคไหม?” มิกิรีบวิ่งเข้ามาหาฉันเป็นคนแรก หลังจากที่ฉันเดินกลับเข้ามาในงานด้วยสภาพที่ไม่ค่อยดีนัก
“…..” ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะอย่างหมดแรง
อันนาและปลายฟ้าต่างพากันมองมาทางฉันแต่ไม่พูดอะไร ต่อให้ไม่พูดอะไร พวกมันก็คงรู้ว่าฉันต้องเจออะไรมา
“เรากลับบ้านกันเถอะ อีแบมจะได้กลับไปพักด้วย” ปลายฟ้าเอ่ย พร้อมกับลูบหลังฉันเบาๆ ตอนนี้ฉันไม่พร้อมที่จะเล่าหรือพูดอะไรทั้งนั้น
“ดีๆ งั้นรีบกลับบ้านกัน” มิกิพูดสมทบ
“มึงลุกไหวไหม เดี๋ยวกูขับรถไปส่ง”
“ช่วยไปส่งกูที่ไหนก็ได้ ตอนนี้กูไม่อยากกลับไปเจอหน้ามัน”
“เอางี้ไหม ถ้าคืนนี้มึงไม่อยากกลับ ไปนอนกับกูที่บ้านก็ได้ จะอยู่นานแค่ไหนก็ตามใจ” อันนาบอก
“หรือจะไปอยู่กับกูก็ได้”
บ้านปลายฟ้า
“มึงนั่งรอตรงนี้ เดี๋ยวไปหาอะไรร้อนๆ มาให้กิน”
“ขอบใจนะ”
ฉันแหงนหน้ามองนาฬิกาข้อมือ บ่งบอกว่าตอนนี้ตีหนึ่งกว่าๆ แล้ว พร้อมกับกดปิดโทรศัพท์ไ
