ฟ้าใส

จังหวัดอุบลราชธานี/บ้านฟ้าใส "อีฟ้ามึงนึ่งข้าวยัง" เสียงแม่ที่อยู่หน้าบ้านตะโกนบอกฉัน ที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้านักเรียนอยู่ "เดี๋ยวข่อยเฮ็ดให้" (เดียวหนูทำให้) ฉันบอกแม่ออกไปเสียงเรียบ ทั้งเหนื่อยจากการเรียน กลับบ้านมาก็ต้องมาหุงข้าวทำอาหารอีก ทั้งๆที่บ้านก็มีกันตั้งหลายคน หรือเพราะฉันเป็นพี่คนโตและเป็นลูกสาวคนเดียว ฉันมีน้องชายอีกสามคน ไอ้เมฆอายุ11ปี ไอ้อาทิตย์อายุ9ปี ไอ้พายุอายุ7ปี ส่วนฉันฟ้าใสอายุ13ปี ฉันก็ไม่เข้าใจว่าแม่จะมีลูกเยอะทำไม ทั้งๆที่ครอบครัวของเราก็จนมาก ชนิดที่เรียกว่าหาเช้ากินค่ำไปวันๆ พอเปลี่ยนชุดเสร็จ ฉันก็ไปนึ่งข้าวเหนียว กับทำอาหารตั้งแต่หัวค่ำ ตามที่แม่บอก ถ้าทำไม่เสร็จ คงโดนพ่อที่กลับมาจากทำงานว่าแน่ เมากลับมาทุกวัน ชีวิตไม่มีอะไร เช้าไปทำงาน ตกเย็นมาก็เมากับบ้าน มาด่าลูกด่าเมีย ตั้งแต่ฉันจำความได้ก็มีแค่นี้ครอบครัวฉันพ่อเป็นใหญ่ ใครเถียงไม่ได้ ทำไงได้ต้นทุนคนเรามันต่างกัน เกิดมาจนก็ต้องดิ้นรนต่อไป 18.35น. "อีฟ้า เสาร์นี้มึงไปซอยป้าปลูกหอมแดงอยู่นา" (อีฟ้า วันเสาร์มึงไปช่วยป้าปลูกหอมแดงที่นา" พ่อบอกฉัน ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปด้วยสภาพที่เมา "ให้ข่อยไปคนเดียวบ่ แล้วบักเมฆล่ะ" (ให้หนูไปคนเดียวหรอ แล้วไอ้เมฆล่ะ" "ไปนำกัน" (ไปด้วยกัน) (โอเค) ฉันตอบตกลงพ่อไป แล้วเดินเข้าครัว ไปจัดอาหารออกมาให้ทุกคนกิน วันต่อมา/05.30 ฉันตื่นนอนแต่เช้ามานึ่งข้าว และทำอาหารเตรียมตัวไปโรงเรียน "แม่มื้อนี้มีหยังกิน" (แม่วันนี้มีอะไรกิน) ฉันถามแม่ที่พึ่งตื่น "ไปซื้อไข่มาทอดเอา" ฉันรับฉันจากแม่มา20บาท แล้วเดินไปซื้อไข่ไก่ที่ร้านค้าป้าจันทร์ หลังจากทอดไข่เสร็จ ฉันก็ไปล้างหน้าแปรงฟัน ใส่ชุดนักเรียนเตรียมตัวไปโรงเรียน "บักเมฆ บักอาทิตย์ บักพายุ ยามได๋มึงสิตื่น" (ไอ้เมฆ ไอ้อาทิตย์ ไอ้พายุ ตอนไหนมึงจะตื่น) ฉันปลุกน้องชายทั้งสามที่ยังไม่ตื่น "บ่ตื่นก็แล้วแต่มึง กูกินข้าวก่อนแล้วเด้อ" (ไม่ตื่นก็แล้วแต่มึง กูกินก่อนนะ) หลังจากนั้นไม่นานพวกมันก็พากันตื่น ฉันที่โรงเรียนอยู่ไกลเลยต้องนั่งกินข้าวก่อน ส่วนน้องๆ โรงเรียนอยู่ในหมู่บ้าน เลยไปสายได้ โรงเรียนที่หมู่บ้านฉันมีถึงแค่ป.6 ฉันพึ่งขึ้นม.1ก็เลยได้เรียนต่างหมู่บ้านเอา ปั่นจักรยานไปทุกวัน เพราะไม่มีเงินจ่ายค่ารถรับส่ง เหมือนคนอื่นเขา โรงเรียน/12.25น. "ฟ้าใสมีคนมาหา ตามครูมา" หลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จ คุณครูฝ่ายปกครองก็มาตาม ฉันเดินตามครูไป ในใจก็สงสัยใครมาหา "เด็กหญิงพรนับพันมาแล้วค่ะ"คุณครูบอก ผอ.กับผู้ชายอีกสอง ที่มองยังไงฉันก็ไม่รู้จัก "สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้ผอ และมองหน้าผู้ชายทั้งสองคนอย่างสงสัย ว่ามาหาฉันทำไม "เรียกหนูมาทำไมคะครู" "คุณทั้งสองเขามาหา พรนับพันไม่รู้จักหรอ" ผอ.ถามฉันที่ยืนงงอยู่ "ไม่รู้จักค่ะ" "ฉันมารับหนูกับบ้าน ถ้าถึงบ้านแล้ว หนูจะรู้ว่าฉันเป็นใคร" ผู้ชายที่ดูเหมือนกระเทยพูดขึ้น พร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ฉัน "คุณครูขา หนูบ่ไปนำเพิ่นเด้อ หนูย่าน" (คุณครูขา หนูไม่ไปกับเขานะ หนูกลัว) ฉันหันไปพูดกับคุณครู อยู่ๆจะให้ไปกับคนแปลกหน้าได้ยังไง "เอาอย่างนี้ เดียวครูไปส่งเธอกลับบ้าน ส่วนพวกคุณก็ตามพวกเรามาก็แล้วกันนะคะ" ครูบอกฉันอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปบอกกับสองคนที่ฉันไม่รู้จัก "แต่หนูมีเรียนตอนบ่าย" "ตอนบ่ายก็หยุดไปก่อน คุณทั้งสองเขามีธุระสำคัญ" คุณครูหันมาบอกฉัน "มาสิพรนับพัน ไปรถครู" คุณครูหันมาเรียกฉัน ที่ยืนเอ๋ออยู่ บ้านฟ้าใส "อ้าวคุณครู อีฟ้ามันเป็นหยังคือมาส่งมันไวแท้" (อ้าวคุณครู อีฟ้ามันเป็นอะไร ทำไมมาส่งมันเร็วจัง) แม่ฉันที่นั่งอยู่หน้าบ้านถามคุณครู "มีคนมาหาน้องที่โรงเรียนค่ะคุณแม่ พรนับพันไม่กล้ามากับเขา ครูเลยต้องมาส่ง" คุณครูบอกกับแม่ฉันที่นั่งตัดหัวหอมอยู่ "งั้นครูกลับก่อนนะพรนับพัน" "ค่ะ" ฉันไหว้ลาครูก่อนจะเดินมานั่งกับแม่ "มาซอยกูตัดหัวหอม มื้ออื่นป้ามึงจะพาไปปลูก" (มาช่วยกูตัดหัวหอม พรุ่งนี้ป้ามึงจะพาไปปลูก) "เดี๋ยวข่อยไปเปลี่ยนชุดก่อน" (เดียวหนูไปเปลี่ยนชุดก่อน) พูดจบก็เดินเข้าบ้านไปเปลี่ยนชุด กลับออกมาอีกที ก็เห็นแม่กำลังคุยกับผู้ชาย ที่มาหาฉันที่โรงเรียนแล้ว ด้วยสีหน้าจริงจัง ฉันเดินเข้ามาช่วยแม่ตัดหัวหอม แต่หูก็แอบฟังผู้ใหญ่คุยกัน "ว่าไงคุณขวัญข้าว" ชายที่เหมือนกระเทยพูดขึ้น และผู้ชายอีกคนก็ส่งเอกสารอะไรสักอย่างให้แม่ แม่อ่านเอกสารด้วยสีหน้ากังวลอยากเห็นได้ชัด ฉันที่เห็นแบบนั้นก็กลัว กลัวว่าจะเป็นเจ้าหนี้แม่ มายึดบ้าน "ผลตรวจDNAชัดขนาดนี้แล้ว คุณคงไม่มีทางไปแล้วนะครับ" ตาลุงกระเทยพูดขึ้นอีกครั้ง "แล้วพวกคุณจะเอาแบบไหน" แม่ฉันพูดไทยกับพวกเขา "ผมมารับหลาน เธอเป็นทายาทคนเดียวของวงค์วรจักร" ตาลุงกระเทยพูดขึ้น พร้อมกับหันมามองหน้าฉัน แม่เองก็หันมามองฉันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า มันทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ "คุณไม่ต้องห่วง เรามีค่าตอบแทนให้คุณ" ลุงกะเทยที่เห็นแม่ฉันยังเงียบอยู่พูดขึ้น "เท่าไร เงินจากผู้ชาย ที่บอกว่ามีแค่ตัว และบอกจะมาขอฉัน แต่หายหัวไปเลย" แม่พูดขึ้นอย่างโมโห "10ล้าน" ลุงกระเทยพูดจบก็หยิบกระดาษเล็กๆ ออกมาเซ็น และส่งให้แม่ แม่ทำหน้าตกใจกับจำนวนเงิน ใครเป็นหลานลุงกระเทยกันนะ ฉันได้แต่สงสัย แต่มือก็ยังตัดหัวหอมช่วยแม่ แม่รับใบกระดาษมาจากลุง และหันมามองฉัน ก่อนจะถอนหายใจออกมา "อีฟ้า" ฉันมองหน้าแม่ที่เรียกฉัน เรียกแล้วไม่พูด หมายความว่าไง "มึงไปอยู่กับพวกเขาเด้อ" หลังจากที่เงียบไปนาน แม่ก็พูดขึ้น "จะให้ข่อยไปอยู่กับพวกเขาได้จังได๋ ข่อยบ่ฮู้จักเขา" (จะให้หนูไปอยู่กับพวกเขาได้ไง หนูไม่รู้จักพวกเขา) ฉันบอกแม่ไปตรงๆ "เขาเป็นลุงมึง เขาจะพามึงไปหาพ่อ พวกเขารวย มึงจะได้สบาย บ่ต้องลำบากอยู่นี้" แม่บอกฉัน ฉันก็ยังเงียบ ฉันเป็นลูกพ่อ แล้วอยู่ๆมีลุงกับพ่อมาจากไหน อีก "แม่ พ่อทางได๋อีก พ่อก็อยู่บ้านนี้เด้" (แม่ พ่อทางไหนอีก พ่อก็อยู่บ้านนี้ไง) "มันบ่แมนพ่อมึง พ่อแท้ๆมึงอยู่กรุงเทพ" (มันไม่ใช่พ่อมึง พ่อแท้ๆมึงอยู่กรุงเทพ) แม่หันมาพูดเสียงดังใส่ฉัน ทำเอาฉันตัวชาไปชั่วขณะ "พวกคุณเอามันไปได้แล้ว" แม่หันไปบอกลุงกระเทย "บ่ไป" (ไม่ไป) ฉันบอกแม่และกำลังจะลุกหนี "มึงหยุดเดี๋ยวนี้เลยอีฟ้า" "แม่ข่อยบ่แมนลูกเจ้าเลยติ เป็นหยังคือให้ข่อยไปนำเขา" (แม่หนูไม่ใช่ลูกแม่หรอ ทำไมแม่ถึงให้หนูไปกับเขา) ฉันพูดกับแม่ทั้งน้ำตา แม่ไม่ได้พูดอะไร แต่แม่เดินมาหาฉันและดึงฉันให้พวกคุณๆเขา "แม่ฮืออออ" ฉันร้องไห้ออกมา และมองหน้าแม่ที่หน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ "คุณทนายมาช่วยผมจับเธอหน่อยสิครับ" ลุงกระเทยที่เริ่มจับฉันไม่อยู่ เรียกลุงอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลให้มาช่วยจับฉัน ฉันดิ้นจนหมดแรงแต่ก็ไม่หลุด ทั้งสองจับฉันขึ้นรถ แม่ยืนดูฉันที่ร้องไห้ใจแทบขาด แต่ก็ไม่ได้เข้ามาช่วยอะไรเลย รถหรูค่อยๆขับออกไปจากบ้าน ฉันมองดูแม่กับบ้านหลังเก่าๆที่อยู่มา13ปี จนลับสายตา 'เงียบได้แล้ว เกรงใจคนอื่นเขาบ้างสิ" ลุงกระเทยพูดขึ้น "ฮืออ ลุงกระเทยจะพาหนูไปไหน" ด้วยความที่ฉันยังเด็ก เลยเรียกลุงกระเทยออกไปซื่อๆ "เรียกแบบนั้นมันเสียมารยาทนะ ต่อไปเรียกฉันว่า ลุงปัญญาก็แล้วกัน" "เราจะไปไหนหรอ ลุงปัญญา" "เราจะกับบ้าน ไปหาคุณหญิงย่าเพชรแก้วกัน" "คุณหญิงย่าเพชรแก้ว" ฉันพูดขึ้นพร้อมกับเช็ดน้ำตาออก ร้องไห้จนเหนื่อย ไม่รู้เวลาผ่านมาเท่าไร ตอนนี้เริ่มค่ำแล้ว เวลานี้ทุกคนที่บ้านจะเป็นยังไงนะ แค่คิดน้ำตาก็จะไหลอีกแล้ว ตั้งแต่เกิดฉันไม่เคยห่างกับครอบครัวเลย นี้เป็นครั้งแรกในรอบ13ปี แม่บอกว่าพ่อ ไม่ใช่พ่อของฉัน ตอนนี้ฉันกำลังไปหาพ่อที่แท้จริงอย่างนั้นหรอ เขาเป็นคนยังไงนะ จะด่าและตีฉันเหมือนพ่อที่เลี้ยงฉันมาหรือเปล่า......