ไม่รักดี

ครอบครัวที่มีเพียงแค่ยายคนเดียวก็มีความสุขดีสำหรับเธอ แต่การเกิดมาในชุมชนที่วุ่นวายแล้วความยากจนก็ทำให้เธอมีความลำบากที่ต่างจากคนอื่น เธอจึงพยายามดิ้นรนเพื่อหาเงินและพายายออกไปจากสังคมที่วุ่นวายแบบนี้ “หวานสัญญานะยาย หวานจะทำงานเก็บเงินเยอะๆ แล้วหวานจะซื้อบ้านให้ยายอยู่ ยายต้องแข็งแรงแล้วก็อยู่รอวันที่เราจะได้ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่ด้วยกันนะ...” น้ำหวานพูดกับยายวัย 86 ที่นอนป่วยอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลด้วยร่างกายที่แก่ชรา และโรคมากมายที่รุมเร้า น้ำหวานจึงต้องทำงานหนักมากขึ้นเพื่อหาเงินมารักษายายให้หายเป็นปกติ “ยายไม่เป็นอะไรหรอก เอ็งไปทำงานเถอะยายอยู่คนเดียวได้...” “หวานจะรีบไปรีบกลับมาหายายนะ ยายนอนพักผ่อนนะจ๊ะ พรุ่งนี้ยายจะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วยายดีใจไหม...?” “ยายอยากจะกลับบ้านของเราเต็มที เบื่อนอนโรงพยาบาลแล้ว...” น้ำหวานมองใบหน้าของยายก็เข้าใจดีว่ายายคงเบื่อ เพราะต้องนอนนิ่งๆแบบนี้มาหลายคืนไปไหนก็ไม่ได้ น้ำหวานจึงได้แต่ปลอบและพยายามเล่าเรื่องตลก ที่เธอไปเจอมาในแต่ละวันให้ยายฟังเพื่อจะได้หายเครียด Line พี่เรนนี่ พี่เรนนี่ : หวานวันนี้พี่นัดลูกค้าไว้ให้ เป็นงานเอ็นเตอร์เทนนะ งานเริ่ม 6 โมงเย็น เลิก 4 ทุ่ม น้ำหวานก้มอ่านข้อความในไลน์จากเรนนี่เอเจ้นที่หางานมาให้ เธอขอตัวยายออกไปทำงานตามที่อยู่ที่เรนนี่ส่งมาให้ ...... โรงแรมแกรนด์แอท ไทยแลนด์ ภายในห้องจัดเลี้ยงแขก VIP หลายท่าน น้ำหวานก็เป็นหนึ่งในหญิงสาวที่ต้องมาดูแลแขกที่มาในวันนี้ งานที่เธอทำคนอื่นอาจจะมองว่ามันไม่ดีแต่งานนี้ให้เงินที่เยอะมากกับเธอ และทำให้เธอมีเงินไปรักษายาย Line เรนนี่ พี่เรนนี่ : หวานวันนี้พี่คงไปรับหวานที่โรงแรมไม่ได้นะ พอดีพ่อพี่ไม่สบายหนักพี่ต้องอยู่ดูพ่อ แต่พี่บอกลูกค้าให้แล้วว่า 4 ทุ่มต้องให้หวานกลับทันที น้ำหวาน : ไม่เป็นไรค่ะพี่เรนนี่ หวานกลับเองได้ค่ะ พี่เรนนี่ : พยายามหลีกเลี่ยงไม่ดื่มนะ พี่ไม่ได้อยู่ด้วยดูแลตัวเองดีๆ น้ำหวาน : ค่ะพี่เรนนี่ เธอเดินเข้าไปโรงแรมคนเดียวโดยมีลูกค้าที่ติดต่อผ่านเรนนี่มาต้อนรับ เธอก็ไม่ได้กังวลอะไรเพราะจริงๆแล้วงานแบบนี้เธอก็ทำมาเป็นปีแล้ว และลูกค้าคนนี้ก็รู้ดีว่าเธอรับงานแค่ดูแลแขก แต่ถ้าจบงานคือจบไม่มีนอกเหนือจากนี้ “นี่น้องน้ำหวาน จะมาให้บริการคุณอมรศักดิ์ครับ...ส่วนสาวๆท่านอื่นก็ดูแลแขกๆในงานกันให้ดีๆนะ....” อมรศักดิ์แขกวีไอพีในค่ำคืนนี้ เขาจ้องหน้าเธออย่างรู้สึกสนใจเธอ แต่พอรู้ว่าเธอไม่รับงานนอกเขาก็ดูขัดใจ แต่ตั้งใจจะลองเชิงเธอไปก่อน เขาคิดว่าไม่มีใครไม่ชอบเงิน ..... เวลา 4 ทุ่ม “น้ำหวาน...กลับยังไง ให้ผมไปส่งที่บ้านไหม?” อมรศักดิ์ถามเธอขึ้นหลังจากเห็นเธอกำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน “เอ่อ...หวานมีแฟนมารับนะคะ” “แฟน...นี่มีแฟนแล้วหรอ...?” “ค่ะ หวานพักอยู่กับแฟนนะคะ...แล้วแฟนหวานก็คงรออยู่แล้วมั้งคะ” “แล้วคบกันมานานหรือยัง...?” “เอ่อ...2 ปีแล้วค่ะ” “ไม่เบื่อหรอ...? แต่ถ้าเบื่อกันเมื่อไหร่บอกฉันนะ นี่นามบัตรฉัน...” “.....” เธอมองหน้าเขาอย่างไม่ค่อยพอใจมากนัก “ฉันรู้มาว่าเธอไม่เคยรับงานนอกรอบกับลูกค้า แต่ถ้าฉันให้เธอหนึ่งล้าน แลกกับการที่เธอยอมนอนกับฉัน 1 คืน ถ้าเธอโอเคติดต่อฉันมาได้ตลอด....” น้ำหวานมองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ต้องยื่นมือไปรับนามบัตรเขาเพื่อไม่ให้เสียไปถึงพี่เรนนี่ ถึงว่าเธอจะไม่พอใจก็ตาม เธอเดินออกมาจากห้องจัดเลี้ยงก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง “คุณพีรพล....” เธอตกใจมากที่เจอเขาที่นี่ แต่พอคิดขึ้นได้ก็ลืมนึกไปว่านี่มันโรงแรมของพีรพล พีรพลเป็นเจ้าของโรงแรมระดับ 5 ดาว ที่ดังที่สุดในประเทศกว่า 10 ที่ และโรงแรมนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาเป็นคู่หมั้นของมินนาราเพื่อนสนิทเธอ แต่เขาไม่ค่อยถูกกับเธอเท่าไหร่ และเวลาเจอหน้ากันก็จะทะเลาะกันทุกครั้ง และครั้งนี้ก็ด้วย “ใครใช้ให้เธอมารับงานแบบนี้ที่โรมแรมฉัน..ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งที่โรงแรมฉันอีก ถ้าจะทำให้ไปทำที่อื่น นี่ไม่รู้ว่าน้องมินทนคบกับเธอเป็นเพื่อนไปได้ยังไง..” “คุณไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่า...” “ฉันไม่รู้หรอ...? ฉันรู้เรื่องเธอทุกอย่างนั่นแหละ รู้ว่างานที่เธอทำเป็นงานอะไร แล้วงานที่เธอทำด้วยการแต่งตัวโป๊ๆยั่วยวนแบบนี้จะไปจบลงที่ไหนฉันดูก็รู้แล้ว...” “อย่ามาตัดสินว่าหวานจะเป็นแบบที่คุณคิดเพราะหวานไม่ใช่ งานที่หวานทำเป็นงานสุจริต หวานไม่ได้ไปลักกินหรือขโมยกินใคร อย่ามาดูถูกกันให้มากถ้าคุณไม่รู้จักหวานดีพอ” “หรอ...ฉันคิดว่าฉันดูไม่ผิด คนอย่างเธอนะ” เขาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาดูถูก เธอไม่อยากเถียงกับเขาไปมากกว่านี้จึงเดินหนีไป “เถียงไม่ได้ก็เดินหนี เธอเป็นอย่างที่ฉันพูดนั่นแหละ ฉันดูคนไม่ผิดหรอก...” ป้ายรถเมล์ เธอยืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์คนเดียวในเวลา เกือบ 5 ทุ่ม เธอไม่อยากนั่งแท็กซี่เพราะมันเปลือง และพีรพลก็ขับรถผ่านมาเห็นว่าเธอยืนรอรถอยู่จึงจอดที่ป้ายและลดกระจกรถลง “นี่...” เขาเรียกเธอแต่พอเธอหันมาเห็นว่าเป็นเขาก็หันหนีไปไม่สนใจ เขาเปิดประตูรถลงมาหาเธอ “แต่งตัวแบบนี้ไม่กลัวคนมาฉุดหรือไง...ขึ้นรถสิเดี๋ยวฉันไปส่ง...” “ไม่ค่ะ ขอบคุณ” “แล้วจะรอรถมารับด้วยสภาพนี้เนี้ยนะ แล้วคิดว่ารถจะมากี่โมง” เธอก้มดูชุดตัวเองแล้วก็หันไปคิดสักพักตัดสินใจได้ “จะไปไม่ไป...?” “ไปค่ะ...”