ทะเบียนหย่าจากนางร้าย

ทะเบียนหย่าจากนางร้าย หญิงสาววัย20ปี รูปร่างสมส่วนสวมชุดเดรสสีขาวกระโปรงยาวถือใบโบรชัวร์ยืนมองรั่วมหาวิทยาลัยสูงลิ่วอย่างเหนื่อยใจ ตัวเธอเกือบจะได้เข้าเรียนที่นี่แล้ว แต่เพราะความจนเลยทำให้ต้องสละสิทธิ์ แล้วมาทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อไถ่ตัวพี่ชายขี้คุกของตัวเอง "โอ๊ยยยยย ถ้าฉันได้เรียนที่นี่สักครั้งต่อให้ขายวิญญาณฉันก็ยอม" "เธออยากเข้าเรียนที่นี่เหรอ" "กรี๊ดดดด!!" จู่ ๆ เสียงทุ้มของใครสักคนก็ดังขึ้นใกล้ ๆ หูทำเอาคนที่ยืนเหม่อตกใจกรีดร้องออกมา ก่อนจะหันกลับไปมองเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่สวมแว่นตาดำ ใส่เสื้อฮู้ดหนังสวมหมวกปิดบังไปหน้าเอาไว้ แต่ถึงแบบนั้นออร่าความหล่อที่เธอสัมผัสได้มันก็ยังแผ่ออกมา "นายเป็นใครต้องการอะไร?" ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะอายุเยอะกว่าแต่เพราะเป็นคนที่น่าสงสัยเธอเลยไม่อยากจะพูดจาดี ๆ ด้วย "ไม่ต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร แต่ฉันมีข้อเสนอดี ๆ ให้เธออยากฟังไหม" "ข้อเสนออะไร?" "เธออายุเท่าไหร่" อีกฝ่ายไม่ได้สนใจจะตอบคำถามของเธอเลยสักนิด "20 ปี" "งั้นก็ผ่าน" "ถามอายุอย่าบอกนะว่านายจะซื้อบริการทางเพศ บอกไว้ตรงนี้เลยว่าฉันไม่ขายไปหาคนใหม่เถอะไป!" "ฮ่า ๆ ซื้อบริการ...เธอเนี่ยนะ แม่หนูน้อยไม่ต้องห่วงหรอกฉันยังชอบผู้หญิงสวย ๆ อยู่ เพราะงั้นเธอสบายใจได้" สิ่งที่อีกฝ่ายพูดมันไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกดีหรือสบายใจขึ้นเลยสักนิดเพราะรู้สึกเหมือนถูกว่ามากกว่า จะบอกว่าเธอไม่สวยงั้นเหรอรู้หรือเปล่าตอนเรียนมัธยมเธอนะตัวท้อปของโรงเรียนเลยนะ "ไอ้!!" "เอาล่ะจะฟังหรือเปล่าข้อเสนอนะ" "เฮ้อ~ พูดมา" "จดทะเบียนสมรสกับฉันสิ" "ทะเบียนสมรส! นายนี่ถ้าจะบ้าเหรอ ฉันไม่..." "คิดดูดี ๆ ก่อนจะปฏิเสธ แค่เธอเดินไปสำนักงานเขตเซ็นเอกสารกับฉัน เรื่องเรียนจนจบโดยไม่มีค่าใช้จ่ายก็จะกลายเป็นของเธอ อ่อ! ฉันจะให้เงินสดด้วยหนึ่งล้านถือว่าเป็นค่าจ้าง" "นะ...หนึ่งล้าน! บ้าไปแล้ว ถ้านายรวยขนาดที่จะเอาเงินมาจ้างคนไม่รู้จักเป็นล้าน ๆ คงจะมีผู้หญิงสนใจความรวยของนายอยู่แล้วจำเป็นต้องจ้างเหรอ" "เพราะคนพวกนั้นสนใจและรู้ฐานะของฉันไง ฉันเลยไม่ต้องการ" "แล้วฉันจะเชื่อนายได้ยังไง คนบ้าที่ไหนจะใช้เงินหลายล้านมาจ้างผู้หญิงที่ไม่รู้จัก" "เฮ้อ~ฉันไม่ได้มาขอร้องให้เธอเชื่อ สิ่งที่เธอทำได้มีแค่ตอบรับกลับปฏิเสธอย่าถามอะไรมาก แต่จะบอกอะไรให้นะต่อให้โง่แค่ไหนถ้ามีคนยื่นข้อเสนอดีขนาดนี้มันก็ต้องลองเสี่ยงแหละ เธอเองก็ไม่ได้มีอะไรจะเสียกับการแค่เซ็นเอกสารแผ่นเดียวแล้วเปลี่ยนชีวิตไม่อยากลองเหรอ" หญิงสาวได้เพียงแต่ถอนหายใจยาว ถึงจะไม่รู้หน้าตาแต่ตอนนี้ที่เธอรู้แน่ ๆ คืออีกฝ่ายมีวาทะศิลป์ในการพูดการเจรจาน้อมนำให้คนอื่นคล้อยตามมาก คงจะเป็นคนที่มีการศึกษาแน่ ๆ "แต่..." "ฉันนับ1-3 ถ้าเธอยังไม่ตอบอะไรจะถือว่าปฏิเสธ 1...2...สะ" "เดี๋ยว! ฉันตกลง" "ดีงั้นก็นั่งรถตามมาเจอกันสำนักงานเขตใกล้ที่สุด" ร่างสูงพอพูดจบก็เดินออกไปทันที "แล้วทำไมไม่ไปด้วยกันล่ะ จะเปลืองค่ารถทำไม" จะให้เธอเสียเงินค่ารถทำไมทั้งที่ก็ไปสถานที่เดียวกัน 'ไม่รู้จักคำว่าประหยัดพลังงานเพื่อโลกหรือไง' "ฉันจ่ายเอง" "อ่อ งั้นก็แล้ว" หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ขับมอเตอร์ไซต์คันใหญ่ออกไปทันที ส่วนคนที่ถูกว่าจ้างก็โบกแท็กซี่ตามไป สำนักงานเขตบางรัก "สวัสดีค่ะมาติดต่ออะไรคะ" เจ้าหน้าที่สาวที่นั่งด้านหน้าทางเข้าก็รีบสอบถาม "มาจดทะเบียนครับ" "งั้นรบกวนช่วยกรอกข้อมูลก่อนนะคะ เดี๋ยวเจ้าหน้าที่จะเรียกคิว" หลังจากดรอกข้อมูลเสร็จไม่นานทั้งสองคนก็มานั่งอยู่ตรงหน้าเจ้าที่ของเขต "เอกสารครบมีพยานมาหรือเปล่าครับ ถ้าจะจดทะเบียนกันต้องมีพยานมาสองคนครับ" "ต้องมีเหรอ? งั้นเดี๋ยวรอแป๊บ" พูดจบชายหนุ่มก็ลุกเดินออกไปทันที ผ่านไปไม่ถึง 5 นาทีก็กลับเข้ามาพร้อมกับชายหญิงวัยกลางคน "เอออ จะให้ทั้งคู่เป็นพยานจริง ๆ เหรอครับ" เจ้าหน้าที่เขตพอเห็นหน้าพยานก็ถึงกับยิ้มแห้ง "ทำไมใช่ไม่ได้เหรอ" "ได้ครับ...แต่ทั้งคู่เพิ่งจะมาหย่ากันไปครับ" "อ่อ เสียใจด้วยนะพี่" เขาหันไปบอกสองคนนั้นก่อนจะหันกลับมาหาเจ้าหน้าที่ "เซ็นได้ยัง" "อะ...อ่อครับ" หญิงสาวที่มาด้วยก็พอเข้าใจความรู้สึกเจ้าหน้าที่อยู่หรอกนะเพราะให้คนเพิ่งหย่าร้างมาเป็นพยานให้คนจดทะเบียนมันเป็นลางดีซะที่ไหน แต่ก็นั่นแหละเดี๋ยวพวกเธอก็คงหย่าแบบนี้เหมือนกัน "อันนี้เป็นใบทะเบียนสมรสของทั้งคู่นะครับ ยินดีด้วยพวกคุณเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว" เจ้าหน้าที่เขตยื่นแฟ้มกำมะหยี่ให้ทั้งสอง หญิงสาวที่ตั้งใจจะเอามาเปิดดูชื่อคู่สมรสตัวเองสักหน่อยกลับถูกเขาแย่งไปก่อน "ไปกันเถอะ!" เขาไม่รอช้าที่จะดึงมือเธอลุกออกจากตรงนี้ ก่อนจะมาหยุดที่มอเตอร์ไซต์คันใหญ่ "ฉันขอดูหน่อยได้หรือเปล่าเอกสาร" "ไม่จำเป็นต้องดูหรอก" ชายหนุ่มบอกปัดก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินออกมาแล้วยื่นบัตรเอทีเอ็มสีเทาให้เธอ "ในนี้มีอยู่ล้านหนึ่งกดได้เลยรหัสศูนย์หกตัว ส่วนเรื่องเรียนเมื่อกี้ฉันจดที่อยู่ของเธอตามบัตรประชาชนไว้อีกไม่เกิน 3 วันจะมีหนังสือเชิญจากทางมหาลัยให้เข้าเรียน หลังจากนี้เธอก็ใช้ชีวิตตามปกติไม่ต้องสนใจว่าตัวเองจะมีทะเบียนสมรสแล้ว จะมีแฟนหรืออะไรก็ได้ไม่ต้องสนใจเรื่องนี้...ฉันไปล่ะ" "เดี๋ยว!!" ยังไม่ทันได้พูดอะไรอีกฝ่ายก็ไม่รอขับรถออกไปทันที แต่ตอนที่เขาหยิบหมวกกันน็อกมาสวมเธอสังเกตเห็นรอยสักรูปเหยี่ยวตรงเอวฝั่งด้วย "บ้าเอ้ย! แล้วในบัตรมีเงินจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าไม่มีฉันก็จดฟรีนะสิ แล้วดันไม่รู้แม้กระทั่งชื่อจะไปทวงเงินที่ไหน โอ๊ยยย!! เอาว่ะลองเสี่ยงไปกดดู" พอคิดแบบนั้นเธอก็รีบเดินตรงไปหาตู้เอทีเอ็มที่อยู่ใกล้ ๆ พอถึงหน้าตู้ก็รีบเสียบบัตรเข้าไปก่อนจะกดรหัสแสนง่ายตามที่ชายคนนั้นบอกไว้และมันก็เข้าได้จริง ๆ แต่ถึงจะเข้าไปก็ต้องลุ้นว่ามียอดเงินเท่าไหร่ "หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน ล้าน กรี๊ดดดอุ๊บ!!" เพียงแค่นับตัวเลขที่อยู่บนหน้าจอหัวใจของเธอก็พองโตด้วยความตื่นเต้น จนต้องรีบเอามืออุดปากเอาไว้ ยังดีที่ไม่มีใครอยู่แถวนี้เธอเลยลองกดเงินออกจากตู้หนึ่งแสนบาท แล้วมันก็มีเงินออกมาจริง ๆ เธอมองเงินในมือของตัวเองพร้อมทั้งน้ำตา ตอนนี้เธอสามารถหาเงินไปประกันตัวพี่ชายได้แล้วและคิดว่าเงินที่มีจะช่วยให้ชีวิตของเธอกับพี่ดีขึ้น แต่จะว่าไป... 'เราจะได้เจอผู้ชายคนนั้นอีกไหมนะ...ผู้ชายที่เป็นสามีตามกฎหมาย แต่แม้กระทั่งชื่อก็ยังไม่รู้จัก'