คนในความลับ

เจ้าขา “อย่าทำแบบนี้ค่ะ เจ้าขาขอร้อง ฮึก” ฉันร้องบอกคนด้านบนออกไปด้วยความกลัว กลัวว่าเขาจะไม่หยุดมัน “เธอต้องการมันเองไม่ใช่หรือไง” เสียงเข้มคำรามออกมาอย่างไม่พอใจและสายตาที่แข็งกร้าวกว่าปกติ “เจ้าขาไม่เข้าใจ คุณเพทายปล่อยเข้าขาเถอะนะคะ” “ปล่อยแน่ แต่ต้องเป็นหลังจากที่ฉันพอใจ!” สวบบบบ!!! “อร้ายยยย!!!” ฉันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บ เจ็บจนเหมือนกับร่างจะฉีกขาดหลังจากถูกสอดใส่ส่วนนั้นเข้ามาอย่างแรง ความเจ็บปวดที่ฉันไม่เคยได้รับ ไม่เคยได้สัมผัส แต่วันนี้ มันกลับทำให้ฉันเจ็บ จนอยากจะตาย “หึ ไม่คิดว่าผู้หญิงร่านๆ อย่างเธอจะบริสุทธิ์” น้ำเสียงถากถางปนเหยียดหยามดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มร้ายๆของเขา “คุณเพทาย อึก ออกไป เจ้าขาเจ็บ” ฉันพูดและพยายามดันเขาออกจากตัว แต่เขากลับไม่แม้แต่จะขยับไปไหนเลย “อยากได้ฉันมาก ฉันก็จะทำให้เธอพอใจนี่ไง” เขาพูดขึ้นโดยที่ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเขาพูดอะไร ฉันไปบอกเขาตอนไหนว่าฉันอยากได้เขา ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นแฟนคลับของเขา แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกว่าเรื่องการติดตามผลงานของเขาเลย แล้วทำไม... พั่บ พั่บ พั่บ และเขาไม่รอช้า หลังจากพูดจบ เขาก็ขยับร่างกายทำให้ส่วนนั้นของเขา มันเคลื่อนตัวเขาออกจากร่างกายของฉัน “อึก คุณเพทาย อ๊ะ เจ็บค่ะ” ฉันร้องออกไปด้วยความเจ็บปวด เจ็บปวดจากการกระทำรุนแรงของเขาโดยที่เขาไม่ได้สนใจเลยว่าฉันกำลังจะตายแล้ว “เจ็บก็เรื่องของเธอ! ในเมื่ออยากทำอะไรสกปรกแบบนี้ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน” เขาพูดเสียงเหี้ยมออกมาอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นก่อนจะขยับตัวเองเข้าออกจากร่างกายของฉันอย่างเร็ว และรุนแรงกว่าเดิม พั่บ พั่บ พั่บ ปึก ปึก ปึก “โอ้ว สุดยอด ไม่คิดว่าร่องของเธอมันจะดีแบบนี้ อื้ม” เสียงที่บ่งบอกถึงความพอใจดังขึ้นพร้อมร่างกายที่ขยับไม่หยุด “อึก” ฉันได้แต่นอนกัดริมฝีปากตัวเองพร้อมกับมือที่จิกลงบนเตียงกว้างเพื่อระบายความเจ็บปวดครั้งนี้โดยไม่กล้าส่งเสียงออกมา ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณเพทายถึงได้เป็นแบบนี้ ทั้งที่ปกติเขาก็ไม่เคยแสดงออกว่าคิดอะไรเกินกว่าคนเคยรู้จักกัน แต่อยู่ๆ หลังจากฉันพาเขามาส่งที่ห้องพัก เขากลับทำในสิ่งที่ฉันคิดไม่ถึง และสิ่งที่ทำให้ฉันตกใจไปพร้อมกับการกระทำของเขา ก็คงจะเป็นคำพูดร้ายๆ พร้อมสายตาดูถูกของเขาที่มองฉันนั่นเอง ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมอยู่ๆ คนที่เคยรู้กจักกัน คนที่ไม่เคยเกลียดกัน คนที่เรามองเห็นว่าเขานั้นเป็นคนดี สุภาพบุรุษ ไม่มีเรื่องเสียหายให้เห็น แต่วันนี้เขากลับกลายเป็นเหมือนกับซาตานร้ายตัวหนึ่ง ฉันเจ้าขา อายุ 24 ปี ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งที่เรียกได้ว่าแทบไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อใคร หลายคนมักมองว่สฉันเรียบร้อย ใจเย็น อ่อนโยน เป็นดั่งสายน้ำที่สงบนิ่ง แต่ฉันไม่คิดแบบนั้น เพราะฉันคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนๆหนึ่งที่มีความอดทนเกินไปแค่นั้น ครอบครัวฉันมีสมาชิกสามคน นั่นคือแม่ พี่สาว และฉัน ส่วนพ่อได้เสียชีวิตไปแล้วด้วยโรคประจำตัวเมื่อสองปีก่อนฉันเรียนจบ