คุณหมอร้ายคลั่งรัก

ภายในเมืองหลวงที่แสนวุ่นวายแม้แต่ในเวลากลางคืนอย่างเช่นค่ำคืนนี้ มีเหล่าพนักงานของบริษัทผลิตเครื่องมือการแพทย์ได้พากันเข้ามายังไนต์คลับของโรงแรมแห่งหนึ่งเพื่อร่วมฉลองงานวันเกิดให้กับผู้จัดการของบริษัท “น้ำชาแล้วพระพายล่ะทำไมยังไม่มา” เจ้าของงานวันเกิดเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทของตัวเอง เมื่อตอนนี้เธอยังไม่เห็นเพื่อนสนิทของอีกฝ่าย “น่าจะกำลังมาค่ะ” น้ำชาเอ่ยออกมาอย่างเกร็ง ๆ พร้อมมองออกไปทางประตูของไนต์คลับเพื่อมองหาเจ้าของร่างระหง “ไม่ใช่เบี้ยวนัดอีกแล้วนะ” หนึ่งในเพื่อนร่วมงานเอ่ยอย่างไม่ชอบใจ “ไม่มีทาง พระพายบอกว่าจะมาก็ต้องมา” “ให้มันจริง” อีกฝ่ายไม่เพียงแต่เอ่ย แต่ยังกลอกตาไปมาอย่างไม่ชอบใจ “พระพายทางนี้” เสียงของน้ำชาที่ดังออกมาทำให้ทุกคนต่างพากันมองตรงไปยังเจ้าของร่างระหงที่เดินเข้ามาภายในไนต์คลับด้วยความรีบร้อน เจ้าของร่างระหงหันไปตามเสียงเรียกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เธอรีบเดินเข้ามาหาเพื่อนสนิทของตัวเองในทันที โดยตอนนี้ในมือของเธอยังคงมีกล่องของขวัญอยู่ในมือ “ขอโทษทุกคนที่มาช้าด้วยนะคะ” พรพระพายก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอโทษ ซึ่งเหตุผลที่เธอมาช้ามันเป็นเพราะก่อนหน้านี้เธอไปหาของขวัญให้กับเจ้าของวันเกิดอยู่ “ไม่เป็นไร เรามาพี่ก็ดีใจแล้ว” ผู้จัดการสาวอย่างมีนเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “งั้นมาเป่าเค้กกันเถอะค่ะ” น้ำชาเอ่ยออกมาก่อนจะเริ่มจุดเทียนวันเกิดให้กับมีน เสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดได้ดังขึ้นในทันที หลังจากเค้กถูกยกขึ้นมาตรงหน้าของมีน ใบหน้าของมีนตอนนี้เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข ไม่ต่างจากคนอื่น ๆ เลยสักนิด “ขอให้พี่มีนมีความสุขมาก ๆ นะคะ นี่เป็นของขวัญที่พายเอามาให้ค่ะ” “ขอบใจนะ” มีนรับของขวัญจากพรพระพายด้วยความดีใจ ซึ่งทำให้เพื่อนร่วมงานอย่างริสายิ่งไม่ชอบพรพระพายเข้าไปอีก เพราะงานวันเกิดวันนี้มีนไม่ได้ตั้งใจจัดขึ้นให้กับตัวเองเท่านั้น แต่ตั้งใจจะฉลองที่พรพระพายทำยอดขายทะลุเป้าให้กับเธอได้ “ที่จริงไม่ต้องก็ได้นะ แค่ยอดขายที่เราทำให้พี่ก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว” “หมายความว่ายังไงคะ” พรพระพายถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ “ก็หมายความว่าแกทำให้ทีมเราได้ยอดขายอันดับหนึ่งไง” “จริงเหรอคะ” พรพระพายเอ่ยออกมาอย่างตกใจอีกครั้งกับสิ่งที่ได้ยิน “จริงสิ มา ๆ ฉลองกันดีกว่า” สิ้นเสียงของมีนการเฉลิมฉลองก็ดังออกมาอีกครั้ง “ดื่มเลยอย่าไปคิดมา” น้ำชาส่งแชมเปญให้เพื่อนสนิทก่อนเอ่ยออกมา ทำให้คนที่ทำสีหน้าลังเลในตอนแรก ยอมหยิบแก้วจากเพื่อนขึ้นมาดื่ม แต่ด้วยเพราะพรพระพายเป็นคนคออ่อนไม่ค่อยได้ดื่มเหล้า เธอจึงเมาจนแทบไม่หลงเหลือสติ ทั้ง ๆ ที่ดื่มเข้าไปได้เพียงไม่กี่แก้วเท่านั้น “ไหวไหม” น้ำชาเอ่ยถามคนที่เมาอยู่ข้าง ๆ ตัวเองด้วยความเป็นห่วง “ไหว แต่ฉันอยากกลับแล้ว” พรพระพายเอ่ยออกมาด้วยเสียงยืดยาว ทำให้คนที่ได้ยินแบบนั้นต่างพากันส่ายหัวออกมาอย่างนึกขำเธอ “พี่ว่านะน้ำชาให้พระพายไปนอนพักที่ห้องก็ได้ พี่เปิดเอาไว้แล้ว” “ได้ค่ะ ไปกันพระพาย” น้ำชารับคีย์การ์ดมาจากมีนก่อนจะเตรียมพาเพื่อนสนิทไปส่ง “ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวเราไปเอง” พรพระพายพูดก่อนหยิบคีย์การ์ดจากเพื่อนสนิท “ไหวไหมเนี่ย” น้ำชาพูดอย่างกังวลใจ “ขึ้นไปแค่ไม่กี่ชั้นเอง ยังไงก็ไหว สนุกต่อเถอะ” พรพระพายพูดจบก็พาตัวเองออกมาจากไนต์คลับทันที 1141 พรพระพายพูดทวนเลขห้องก่อนจะพาตัวเองเดินออกจากลิฟต์ ท่าทีที่เซไปเซมาของเธอในเวลานี้เหมือนคนที่เมามาก แต่ทว่าใบหน้าของพรพระพายดูแดงจนผิดปกติ ตามกรอบหน้าก็มีเหงื่อไหลออกมาราวกับเธอกำลังร้อนมาก ๆ ทำไมร้อนขนาดนี้เนี่ย ดวงตาที่พร่ามัวได้พาหญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องพัก เธอแตะคีย์การ์ดลงตรงประตู แต่กลับไม่มีสัญญาเตือนดังออกมา อะไรเนี่ย คนเมามองประตูบานใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนส่งมือไปจับที่ลูกบิดประตู ซึ่งทันทีที่เธอหมุนมันประตูห้องก็เปิดออกทันที แม้ว่าพรพระพายจะรู้สึกผิดปกติ แต่เธอก็เลือกที่จะเดินเข้าไปภายในห้องทันที พรพระพายโยนกระเป๋าของตัวเองไปที่โซฟา ก่อนจะถอนเสื้อผ้าเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ตอนนี้ร่างกายเธอร้อนรุ่มจนอยากจะระบายความร้อนเหล่านั้นออกจากตัว แต่ทว่าทันทีที่เดินเข้ามาภายในห้องน้ำได้เพียงไม่กี่ก้าวหญิงสาวกลับต้องตกใจ สายตาของเธอจับจ้องมองไปยังเรือนร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใต้ฝักบัวด้วยความรู้สึกต่าง ๆ “นี่เธอเข้ามาได้ยังไง” เจ้าของร่างกำยำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อมัดเอ่ยถามออกมาด้วยความตกใจเมื่ออยู่ ๆ ก็มีคนเข้ามาภายในห้องของเขา แถมตอนนี้อีกฝ่ายก็เปล่าเปลือยไม่ต่างจากตัวเอง “สุดหล่อ…ช่วยฉันหน่อยสิ ฉันร้อนมากเลย” พรพระพายไม่เพียงแต่ไม่สนใจคำพูดของชายตรงหน้า แต่เธอกลับเดินเข้าไปหาพร้อมเอ่ยออกมาอย่างอ้อน ๆ “นี่เธอจะทำอะไร ถอยออกไปเลยนะ” หมอหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างตกใจพร้อมพยายามผลักให้หญิงสาวตรงหน้าออกห่างจากตัวเอง “ไม่…พายร้อนช่วยพายหน่อยนะ” พรพระพายใช้มือโอบคอของอีกฝ่ายเอาไว้พร้อมเอ่ยออกมา “โดยยามาเหรอเนี่ย…อืม” ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ ๆ เรียวปากสวยของหญิงสาวตรงหน้าก็ประกบลงบนเรียวปากหนาของเขา อีกทั้งตอนนี้เธอพยายามขบเม้มเรียวปากของชายหนุ่มอย่างเร่าร้อน แต่ทว่าการกระทำของเธอกลับไม่ประสีประสาเลยสักนิด ทำให้จากคนที่พยายามรุกกลายเป็นรับในทันที เมื่อเรียวปากหนาของสายฟ้าได้ขบเม้มเรียวปากของหญิงสาวอย่างเร่าร้อนและดุเดือด ลิ้นร้อนของชายหนุ่มได้สอดส่งเข้าไปภายในโพรงปากของอีกฝ่ายอย่างอดใจไม่ได้ที่จะฉกชิมความหวานภายใน รสขมผสมความหวานจากแชมเปญในเวลานี้ทำให้คนที่ได้รับสัมผัสรับรู้ทันทีว่าหญิงสาวไม่ได้โดนวางยาเพียงแต่เธอเมาเท่านั้นเอง “จูบไม่เป็นยังจะมาจูบคนอื่นเขาอีก” สายฟ้าเอ่ยอย่างขัดใจ แต่ทว่าเขากลับไม่รู้สึกอยากผลักไส้หญิงสาวเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่อยากเข้าหาเขา “ใครบอก” “ก็ฉันบอกอยู่นี่ไง” “งั้นก็พิสูจน์เลยไหมว่าฉันจูบไม่เป็นจริง ๆ เหรอ” “เมาแล้วก็กลับไปนอน ไม่ใช่มาลวนลามคนอื่นแบบนี้” ซึ่งเหมือนพรพระพายจะไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่ายเลยในตอนนี้ เพราะเธอได้โน้มใบหน้าไปจูบลงบนเรียวปากของชายหนุ่มอีกครั้ง “นี่หยุดเดี๋ยวนี่เลย ถ้ายังไม่หยุดอย่ามาโทษฉันที่หลังแล้วกัน”