Bir insanın bedeninden çok ruhu ve beyni yorgun olunca uyanmak zor oluyormuş. Gonca sabah cam kıyısında öten horozun sesine rağmen gözlerini açmak istemiyordu. Uyku onun için kaçış yolu olmuş gibiydi. Burnundan soluk aldığında genzine dolan koku ile tam ayılamasa da uykusunun içinde yutkundu.
Soluduğu hava Demir’in tıraş losyonu kokuyordu. Onunla ilk ve tek koyun koyuna yattıklarında soluyup koku hafızasına hapsettiği şeydi. Babasının tütün kolonyası kokusu gibi Demir’in kokusu da bilmeden güven duyduğu sıcaklık oluşturmuştu ruhunda. Bir an hemen arka tarafında onun bedenini hisseder gibi oldu. Sıcaklığı ne ara zihnine ve bedenine yansımıştı bilmiyordu ama nefesini tuttu. Bir kez daha sertçe yutkunup arkasını usul usul döndü.
Boştu. Kimse yoktu ama oda buram buram Demir kokuyordu. Yü
