Ben Gonca. Babasını kaybetmiş baba yarısı denecek insanların elinde ziyan olmamak için savaşan ve annesiyle bir ailenin yanına sığınan o kız. Şimdi bir hastane odasında yatarken kapının dışındaki adama çok şey borçluydum ve aynı zaman da mahcuptum. Çünkü hayatına zorla dahil olmuştum. Kendi sorunlarım için onun yanına sığınmış ve fikrini bile sormamıştım.
Vazgeçişim de ondandı ya. Hayatına zoraki girdiğim bir adama ufaktan tutulmaya başlamıştım ve bunun ağırlığını ona yüklemek istemiyordum. O beni sevmiyordu. Belki de hiç sevmeyecekti. Sadece halime üzülecek en acısı da acıyacak ve kendini sorumlu hissedecekti. Ben bunu istemiyordum.
Kapı tıklandığında içeri giren Demir’den başkası değildi. İçimden homurdanır gibi demir yığını desem de yüzüm sabitti. Babamın kaybı yaşadıklarım ve son
