เสพติดเธอ

วันนี้อากาศมืดครึ้มตั้งแต่ลืมตาตื่นนอน สายลมโหมกระหน่ำพัดผ่านอย่างรุนแรงพร้อมกับหยาดฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนัก เสียงฟ้าร้องคำรามลั่นอยู่หลายครั้ง ผลจากพายุทำให้ช่วงนี้อากาศค่อนข้างแปรปรวนจนคาดเดาไม่ถูกว่าจะตกอีกนานเท่าไร แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องปากท้องก็สำคัญเช่นกัน เมื่ออาบน้ำแต่งตัวในชุดสบายๆพร้อมกับหยิบยาที่กินเป็นประจำทุกวันมากินให้เรียบร้อย จากนั้นก็หยิบเอาร่มคันใหญ่สีดำสนิทเดินออกไปไว้เบาะรถด้านข้าง ส่วนตัวเองเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ ล้อทั้งสี่หมุนออกไปอย่างช้าๆค่อยๆเปลี่ยนเป็นความเร็วสม่ำเสมอ ตลอดทั้งเส้นทางการจราจรไม่ได้ติดขัดเหมือนอย่างที่คิด แต่กลับชุ่มฉ่ำไปด้วยสายน้ำที่รวมตัวไหลลงท่อระบาย เวลาผ่านไปยี่สิบนาทีที่โลดแล่นบนท้องถนนก็ถึงที่หมายสักที แวมไพร์อายุใกล้แตะสองร้อยปีหยิบร่มคันใหญ่กางออกแล้วเดินฝ่าสายฝนที่โปรยปรายเข้าไปในคาเฟ่ขนาดกลาง วันนี้คนธรรมดาไม่ค่อยเยอะทำให้ไม่ต้องฝืนตัวเองมากเกินไป อมนุษย์ก็ไม่เยอะเช่นกัน สองเท้าก้าวเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิมพร้อมทั้งส่งยิ้มหวานให้กับเด็กน้อยที่เดินมาหาเพื่อรับเมนูของวันนี้ "เอาเหมือนเดิม" "เสียดายจังที่วันนี้กรุ๊ปเอบีหมด" "งั้นเอาง่ายๆอย่างกรุ๊ปโอแล้วกัน" "สักครู่นะคะ" "เอากลับบ้านด้วยสองที่เผื่อหิวดึกๆ" "ได้ค่ะ" "ฮานะวันนี้เลิกงานกี่โมง?" "สี่โมงเย็นค่ะ แล้ววันนี้หนูก็มาทำงานวันสุดท้าย" "ห่ะ!?" "ตกใจอะไรคะ?" "แล้วฮานะจะไปอยู่ที่ไหน ทำงานอะไร แล้ว…เราจะได้เจอกันอีกไหม?" "หนูไม่ได้ไปไหนไกลสักหน่อยไม่เห็นต้องตกใจเลย หนูลาออกแต่ก็ยังอยู่ในเมืองนี้แหละค่ะ" "หางานได้รึยัง?" "ยังค่ะ" "งั้นมาทำงานให้ฉันไหม?" "หนูขอบคุณนะแต่ไม่ดีกว่าค่ะ ขอตัวนะคะ" นั่นคือฮานะเด็กสาวที่พูดคุยกันครั้งละไม่กี่คำและไม่เคยเห็นใบหน้าจริงๆเลยสักครั้ง เธอทำงานที่นี่มาปะมาณครึ่งปีโดยไม่กลัวอะไรเลยทั้งที่น่าจะรู้ว่าลูกค้าส่วนใหญ่ไม่ใช่คนธรรมดาแต่เป็นพวกอมนุษย์ทั้งนั้น น้ำเสียงที่ใช้พูดคุยค่อนข้างราบเรียบ ใบหน้ามีหน้ากากผ้าสีดำปิดเอาไว้ครึ่งหนึ่งทำให้เห็นเพียงนัยน์ตาสีฟ้าเปร่งประกายเท่านั้นเอง ผมสีบลอนด์ทองที่มัดรวบต่ำอย่างสุภาพเสมอเลยไม่รู้ว่ายาวประมาณไหนกันแน่ รูปร่างค่อนข้างบอบบางแม้อยู่ในชุดยูนิฟอร์มหลอมๆของคาเฟ่ก็พอจะดูออกในช่วงที่ขยับตัว ผิวขาวซีดเห็นจากมือเวลายกมาของเสิร์ฟและลำคอเล็กที่น่าฝังเขี้ยวลงสักครั้งจริงๆเพราะกลิ่นกายของเธอหอมเย้ายวนมากเกินไป "กรุ๊ปโอได้แล้วค่ะ" "เดี๋ยวฮานะ" "ต้องการอะไรเพิ่มรึเปล่าคะ?" "เลิกงานแล้วไปกินข้าวด้วยกันไหม ฉันเลี้ยงเอง" "ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ดีกว่า" "กลัวว่าฉันจะเผลอกัดหนูรึไง?" "เลือดของหนูไม่อร่อยหรอกค่ะ" ช่างต่อปากต่อคำดีจริงๆเลยนะเด็กคนนี้ แต่เขาจะรอกินข้าวกับเธอ จริงอยู่ที่แวมไพร์ใช้ชีวิตใต้แสงอาทิตย์ยากและเรื่องการอยู่ท่ามกลางผู้คนก็เป็นไปได้ยากเช่นกัน แต่นั่นมันคือเมื่อห้าสิบปีก่อนเท่านั้นแหละ พวกมนุษย์ที่เขาเคยคิดว่าโง่เขลาได้สร้างยาต้านสำเร็จนั่นทำให้แวมไพร์อย่างเราใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้นแม้ว่าบางอย่างจะทำให้หงุดหงิดหน่อยก็ตาม เรายังต้องการเลือดเพื่อลดความหิวกระหายอยู่ เพราะงั้นถึงมีบลัดดี้คาเฟ่ไงละ! ยาที่กินทุกวันจะออกฤทธิ์ให้ทนต่อแสงแดดยาวนานขึ้นประมาณสี่ถึงห้าชั่วโมงต่อหนึ่งเม็ด ทำให้รับรู้รสชาติของอาหารมนุษย์ทั่วไปได้เล็กน้อย ต้านอาการคลุ้มคลั่งเมื่อได้กลิ่นหอมจากเลือดที่ไหลเวียนทั่วทั้งร่างกายคน แต่นั่นก็ต้องยอมแลกกับความเจ็บปวดที่มากขึ้นเมื่อเกิดบาดแผล โดยปรกติแผลใหญ่ๆจะสมานตัวเองในเวลาเพียงไม่กี่นาที แต่เมื่อกินยาต้านไปแล้วอาจต้องใช้เวลารักษาตัวเองยาวนานถึงหนึ่งชั่วโมงเลยก็ได้ นั่นคือสิ่งที่ต้องจ่ายก่อนจะสิ้นเผ่าพันธุ์ แวมไพร์มีลูกค่อนข้างยากมาก ถ้าหากนับพวกสายเลือดปลอมๆที่มักจะเกิดขึ้นเพราะโดนกัดมาในระยะเวลาสั้นๆก็ค่อนข้างเยอะแต่กลับตายไวเสียจนน่าสมเพชในความอ่อนแอแบบนั้น แต่หากเป็นลูกที่เกิดจากการร่วมรักของแวมไพร์ที่มีอายุไม่ต่ำกว่าร้อยปีทำให้ไม่หลงเหลือสายเลือดของมนุษย์แล้วก็พวกเลือดบริสุทธิ์ด้วยกันเอง ลูกที่เกิดมามักจะมีความแข็งแกร่งมากเกินไปและความสามารถพิเศษ แต่น่าเสียดายที่การตายมากกว่าการเกิด แวมไพร์ร้อยคู่ มีลูกได้เพียงหนึ่งคนโดยประมาณ นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เราต้องปรับตัวต่อภาวะเสี่ยงสูญพันธุ์และใช้ชีวิตธรรมดาได้แบบคนทั่วไปเพื่อไม่ให้โดยกวาดล้างจากมนุษย์และอมนุษย์อื่นๆที่ร่วมมือกัน เพียงแต่ว่าแวมไพร์ส่วนใหญ่จะมีฐานะค่อนข้างร่ำรวย และนั่นก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจเลยสักนิดหากคิดดีๆ ในเมื่อมีชีวิตอยู่มาเป็นร้อยปีถ้าไม่มีทรัพย์สินเลยคงน่าสมเพชมากเกินไป "เลิกงานแล้วเหรอ?" "คุณ!" "ฉันชื่อควินน์ เมื่อไรหนูจะจำได้สักที?" "วันหนึ่งหนูมีลูกค้าตั้งเยอะแยะจะจำคุณได้ยังไงละคะ" "แต่ฉันเป็นลูกค้าประจำเลยนะ!" "ลูกค้าประจำก็เยอะค่ะ" "ฉันไม่มีอะไรพิเศษพอให้จำได้เลยรึไง?" "หนูกลับก่อนดีกว่า แล้วในคาเฟ่ตอนนี้คนไม่เยอะมากคุณน่าจะชอบ" "ฉันอยากเลี้ยงส่งให้" "หนู…ว๊าย!!! คุณควินน์ปล่อยหนูนะ!" "ฮานะอย่าดื้อน่า!" เขาจับเด็กน้อยตัวเบาหวิวอุ้มพาดบ่าแล้วเดินดุมๆไปที่รถ พอเปิดประตูแล้วโยนเธอเข้าไปได้ก็ใช้ความเร็วปรกติของแวมไพร์เข้าไปประจำที่คนขับเร็วเกินกว่าที่เธอจะลงจากรถทัน "คุณควินน์ปล่อยหนูลง!" "ฉันแค่จะเลี้ยงข้าวเฉยๆไม่ได้พาไปฆ่าซะหน่อย" "หนูจะแจ้งตำรวจ!" "ข้อหาลักพาตัวงั้นเหรอ?" "อื้ม!" "ก่อนจะจับฉันเข้าคุกช่วยถอดหน้ากากก่อนได้ไหม ฉันอยากเห็นหน้าหนูชัดๆก่อนเข้าไปอยู่ในห้องขัง" "อย่าเลย…ไม่มีใครอยากเห็นหน้าหนูหรอก" “ก็ฉันไงที่อยากเห็น” “แต่หนูไม่อยากให้ใครเห็นสักหน่อย!”