มาเฟียร้ายไร้หัวใจ [ คาเดน ]

"ฉันไม่เคยคิดอะไรกับใคร แม้กระทั่งตอนที่อยู่บนเตียง" "เอ่อคือหนู...." เสียงใสจะเริ่มพูดออกไปก็ยากลำบาก เมื่อลูกพีชต้องมาพบผู้ให้ทุนการศึกษาเป็นครั้งแรก แม้เธอจะได้รับมาตลอดถึงสี่ปีเต็ม จนกระทั่งวันนี้ได้เจอกับ 'คาเดน' มาเฟียหนุ่มผู้ที่มีใบหน้าหล่อเหลาดุจฟ้าประทาน ในวัยสามสิบต้นๆ แต่ทว่านิสัยและคำพูดจาที่ช่างร้ายทิ่มแทงใจคนฟัง "พร้อมหรือยัง?" เสียงเข้มเอ่ยถาม ระหว่างที่ร่างสูงโปร่งกำลังนั่งอยู่ตรงทำงานตำแหน่งประธานของสนามบินดัง ตวัดสายตาแค่มองร่างอรชรลำตัวบอบบาง ซึ่งเธอมีข้อตกลงกับเขาไว้ว่าจะยอมสนองเรื่องบนเตียงต่อเมื่อขึ้นชั้นปีสี่ "หนูยังไม่พร้อมเลยค่ะ ถ้าตอนนี้มันแปลกๆ ไว้วันอื่นกันดีไหม" เสียงใสรีบตอบรวดเร็ว ไม่รู้อะไรตอนนั้นถึงดลใจให้รับข้อเสนอของเขา รู้แค่ว่าที่บ้านสถานะยากจนมากๆ ถ้าเธอไม่ตกลงล่ะก็คงไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยชื่อดังค่าเทอมแสนแพง "งั้นก็ไสหัวกลับไปซะ" "ได้เหรอคะ หนูกลับได้เลยใช่ไหม" คนบอกรีบลุกขึ้นมาท่าทางดีใจ "ตามข้อตกลง" เสี้ยวหน้าหล่อเหลาเหลือบมอง พยักหน้าให้วาฟิกลูกน้องคนสนิทของเขาโยนเอกสารสัญญาให้ทางลูกพีชอ่าน "จะยึดบ้าน! ยึดที่ดิน! ยึดใบประกาศ!" ดวงตาคู่กลมโตเบิกโพลงแทบจะถล่นออกมา ตอนนั้นจะเซ็นต์เอกสารทั้งทีทำไมไม่อ่านให้ดีเสียก่อน "นายไม่ใช่คนใจดี" วาฟิกเตือนมาทางหญิงสาวในชุดนักศึกษา "งั้นขอเวลาหนูก่อนได้ไหมในสัญญาก็ไม่ได้ระบุวันนี่ แค่บอกว่าขึ้นปีสี่ค่อยมาให้คุณใช้งานไม่ใช่เหรอ" ฝ่ายคนบอกรีบเดินดุ่มมายังโต๊ะทำงาน มายืนข้างๆ ร่างสูงแล้ววางใบสัญญาลง ใช้นิ้วชี้เรียวยาวจิ้มข้อมูลต่างๆ "แล้วตอนนี้?" หัวคิ้วหนาดกเลิกขึ้นมอง เขาไม่ได้รู้สึกพิษสวาทอะไรในตัวเธอเลยสักนิด ก็เหมือนกับการที่ส่งเสียแค่เรื่องอย่างว่าทั่วไป ดีไม่ดีอาจจะแค่รอบเดียวแล้วก็ปล่อยทิ้ง เพราะเขาไม่ชอบยลโฉมร่างกายใครซ้ำซาก "ตอนนี้หนูก็ขึ้นปีสี่ไง" "ก็รู้นิ" "ใช่ตอนนี้ปีสี่ แต่ในสัญญาไม่ได้ระบุวัน เท่ากับว่าลูกหนี้มีสิทธิเลือกวันตามใจ" "เสียเวลา!" ลำคอหนาเปล่งเสียงกดดัน คว้าเอาข้อมือเล็กจับร่างอรชรเหวี่ยงไปไกลๆ ตัว "เอ้าคุณ! หนูเป็นผู้หญิงนะช่วยเบาๆ หน่อยสิ เจ็บก้นไปหมดแล้ว" เธอแทบจะหกล้มรอมร่อถ้าสะโพกมนไม่ไปชนชั้นวางหนังสือเสียก่อน คงได้กลิ้งต่อหน้าหล่อเหลาน่าหมั่นไส้ไปแล้ว "ปิดปากเลยดีไหมครับ" วาฟิกรีบออกความคิดเห็น นับว่าครั้งนี้เจ้านายใจดีให้ถึงที่สุดแล้ว ลูกพีชถึงได้ต่อปากต่อคำไปหลายประโยค "ได้" "ดะเดี๋ยวก่อน...จะรีบอะไรขนาดนั้นคะ ให้หนูได้ช่วยงานคุณอย่างอื่นก็ได้นี่ ไม่ว่าจะเป็นตรงนั้นหรือตรงนี้ก็ได้หมดเลยนะ" ฝ่ายคนบอกรีบพรวดมาต่อตัวลงข้างร่างสูงโปร่งน่าเกรงขาม เธอจะโดนปลิดชีพเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้ ในเมื่อความฝันยังมีมากมายแล้วจะครอบครัวเบื้องหลังอีก "ลากตัวออกไป" น้ำเสียงเข้มบิดราบเรียบ ตวัดสายตามองใบหน้าหล่อเฉี่ยวแต่กิริยาไร้สาระสิ้นดี "ไม่ค่ะ หนูช่วยงานคุณได้ทุกอย่างเลยไม่ว่าจะเป็นตรงนี้หรือตรงนั้นก็ได้" มือบางเล็กรีบบีบนวดต้นขาแกร่ง ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ทำก้อนใจดวงน้อยเต้นวูบไหว เกิดมาก็ยังไม่เจอผู้ชายคนไหนจะแข็งแรงเท่าร่างกำยำเลย "แน่ใจว่าจะลอง" "ละลองได้หมดเลย ใช้งานมาเลยค่ะลูกพีชคนนี้ทำให้ได้หมด" เสียงหวานแทบจะไม่สั่นคลอน ตอนที่รับรู้ความหมายบางอย่างของคาเดน "ออกไปก่อน" "ได้ครับ" เสี้ยวหน้าหล่อคมหันพยักส่งให้ลูกน้องคนสนิท จนเขาออกไปแล้วเหลือบรรยากาศแค่สองคนในห้องทำงาน "จะให้หนูทำอะไรเหรอคะ มีอะไรให้ทำเอ่ย?" หมับ! "ตรงนี้ไง" เขาคว้าเอาแขนเด็กอวดดีลงมาอยู่เบื้องล่างระหว่างสองขาใหญ่ แล้วกดศีรษะเล็กให้อยู่ระดับเป้าตุง "เอ่อ...หนูบอกแล้วไงว่ายังไม่พร้อม คุณต้องยอมรับผลการตัดสินใจของหนูด้วยสิ" ยิ่งเธอดิ้นจะลุกมากเท่าไหร่ มือหนายิ่งกดศรีษะลงกว่าเดิม จนใบหน้าสวยเฉี่ยวแนบลงตรงซิปกางเกงสแลคขายาวสีดำแล้ว รับรู้ความใหญ่โตมากๆ ที่ดีดเป้าออกมา "ยังไม่พร้อมเอาใส่ทางนั้น ก็มีตรงอื่นแทนจะรู้ดี" "รู้อะไรคะ หนูยังไม่เคยทำอะไรกับใครเลยจะรู้ได้ไง?" "อ้าปากของเธอแล้วก็อมมันให้แตกซะ" มือหนาข้างนั้นเปลี่ยนมาบีบสองแก้มเนียนป่อง จนทำเรียวปากนุ่มอ้าเผย่อเปิดออกอย่างไม่มีทางเลือก "ทะทำเลยเหรอ" เสียงหวานบอกตะกุกตะกัก เห็นสายตาคมที่บ่งบอกว่าเอาจริงทำเธอรู้สึกกลัว มือไม้สั่นระริกแต่ก็ยอมไปจับซิปกางเกงรูดลง จะเห็นส่วนปกปิดแก่นกายชายสีดำสนิท มีลอนขนาดใหญ่ของแท่งเอ็นดีดตุงกว่าเดิม ลูกพีชพยามข่มใจดีสู้ไว้ ไม่ว่าจะเงยหน้าไปขอความเห็นใจยังไงก็เจอเพียงความกดดันสั่งทำให้ต่อ เธอเลยต้องควักเอาลำเอ็นขนาดแข็งขึงออกมา พบส่วนดอกหัวเห็ดสีแดงก่ำมีเส้นเลือดปูดโปนความใหญ่โตเกินข้อมือเธอเสียอีก "ถ้าแตกได้ฉันจะปล่อยให้กลับบ้าน" เสียงแหบพร่าเอ่ย แล้วเอนพิงพนักเก้าอี้มองดูท่ามีเงอะงะ ที่หญิงสาวนักศึกษาพยามบอกให้เขารู้ว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่ แต่นั่นไม่ได้มีผลต่ออารมณ์เขาเลยสักนิด "ต้องใช้ปากเหรอ" "เร็วๆ !!!" "ก็ได้..อื้อออ!" แต่ยังไม่ทันที่เธอจะประมวลความคิดในเรื่องอย่างว่าเลยสักนิด สะโพกแกร่งดันแอ่นขึ้นมา ทำให้ส่วนหัวของความเป็นชายจ่อเรียวปากนุ่มอยู่อย่างนั้น "อย่าให้ฉันหมดความอดทนก่อน!" คาเดนเอ่ยเตือน รีบคว้าจับท้ายทอยเล็กบังคับให้หน้าสวยยิ่งก้มลงใส่ความเป็นชาย ส่งผลให้เรียวปากนุ่มต้องครอบครองแท่งเอ็นอย่างไม่มีทางเลือก รับรู้ได้ถึงสัมผัสความแปลกใหม่ของลิ้นเล็ก มันพยามขยับตามสัญชาตญาณรับสิ่งแปลกปลอมที่หลีกเลี่ยงไม่ไหว "อื้อออ!!!...อ็อก อ็อก" ขนาดใหญ่โตและแรงกดกระแทก มันกระทุ้งใส่ลำคอเล็กให้เกือบอาเจียนรอมร่อ แล้วยังเจ็บแสบในโพรงปากนุ่ม เพราะท่าทีดิบเถื่อนของคาเดนไม่ได้สนใจผู้รองรับเลย มาเฟียหนุ่มที่ดูเหมือนจะเสพติดความรุนแรง ยังคงสอบกระแทกใส่ในในปากเล็กรัวจังหวะ ยิ่งรั้งศรีษะเธอแนบต้นขาใหญ่ ถึงจะใช้มืออีกข้างล้วงลงมาบีบเต้าอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าเสื้อนักศึกษา "อ็อก...อื้อออ!!!" "อ่าส...ใช้ลิ้นของเธอหน่อย ดูดมันแรงๆ ..อึก!" ร่างสูงต้องสะดุ้งเพียงเสี้ยวนาที ยัยเด็กตัวแสบแกล้งลงคมเขี้ยวใส่หัวดอกเห็ดให้เขาเจ็บแสบ แต่เธอนั้นก็ไม่รู้ว่าเขามีรสนิยมแบบไหน "อื้ออย่า..เอ็บบบ!!" สะโพกสอบดันแอ่นมากขึ้นกว่าเดิม ทำเธอเจ็บแสบทั่วถึงปลายลิ้นอ่อน ระหว่างนั้นก็โดนกระชากเสื้อนักศึกษายิ่งล้วงเข้าข้างบีบขย้ำเต้าอก มันรุนแรงราวกับตัวเธอจะแตกสลายให้ได้จริงๆ "อื้อออ...พอแล้วไม่ให้ทำแล้ว!!!" ........................................