Engineer วิศวะ(พันธะ)รัก

ตึกตึก เสียงสองเท้าหนักของโซ่สาวเท้าเดินมาหยุดอยู่ที่หลังตึกเรียนของโรงเรียนอินเตอร์ชื่อดัง เขาใช้สายตาคมของตัวเองมองไปที่ร่างเล็กของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับหนังสือเล่มหนาตรงหน้า พอ.ดวงตาคมของเขาเห็นเธอ มุมปากหนาก็ยกยิ้มขึ้นมาเบา ๆ พร้อมด้วยสายตาที่ใช้มองเธอนั้นมันเต็มไปด้วยความรักใคร่และเอ็นดู จากนั้นเขาไม่รอช้าที่จะรีบสาวเท้าตรงเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้นทันที “ทำอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามเพลงขวัญดังขึ้นทำให้คนที่กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา “มาแล้วเหรอ ทำไมนานจัง ไหนบอกว่า…” “…นี่! ทำไมหน้าโซ่ถึงเป็นแบบนั้น” เพลงขวัญที่เงยหน้าขึ้นมาอย่างตั้งใจจะเอ่ยตอบโซ่ ทว่าเธอยังไม่ทันได้เอ่ยจบประโยค ดวงตากลมของหญิงสาวก็ต้องเบิกกว้างก่อนจะรีบดีดตัวขึ้นด้วยท่าทางตกใจเมื่อเห็นรอยฟกช้ำที่มุมปากของโซ่ พอเห็นแบบนั้นมือไม้ของเพลงขวัญก็สั่นทำตัวไม่ถูก เพราะเธอทั้งเป็นห่วงทั้งตกใจ “ไม่ได้เป็นอะไร” โซ่รีบเบือนหน้าหล่อ ๆ ของตัวเองหนีเพลงขวัญพร้อมกับยกมือมาปิดบังรอยช้ำนั้นเล็กน้อยถึงแม้เขาจะรู้ว่ามันไม่ทันแล้วก็ตาม เพลงขวัญยกขาเรียว ๆ ก้าวออกจากโต๊ะนั่งก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ ๆ โซ่และใช้มือเรียวจับใบหน้าหล่อของเขาให้หันหน้ามาเผชิญกับตัวเอง ทันทีที่อุณหภูมิมืออุ่น ๆ และความนุ่มนิ่มของมือหญิงสาวแตะเข้าที่ใบหน้าของเขา โซ่ก็ยอมหันหน้ามามองคนรักของตัวเองอย่างง่ายดาย “มันเกิดอะไรขึ้นโซ่ อย่าบอกนะว่าโซ่ไปมีเรื่องชกต่อยกับพวกเด็กห้องสามอีกแล้ว” “…” “เพลงบอกกี่รอบทำไมถึงไม่จำเลยว่าให้โซ่เลิกนิสัยนักเลงพวกนี้ได้แล้ว โซ่จะเรียนจบมัธยมอยู่แล้วนะ อยากโตไปเป็นนักเลงรึไง” “เพลงค้าบ โซ่หูชาหมดแล้ว เพลงเลิกบ่นก่อนได้ไหม ไม่เป็นห่วงกันบ้างเลยรึไง…ดูดิ โซ่ได้แผลมาด้วยนะ” “เพราะเป็นห่วงถึงได้บ่นนี่ไง ทำไมถึงชอบทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย รู้ว่าคนเขาเป็นห่วงก็ยังทำนิสัยแบบนี้ไม่เลิก…ไปมีเรื่องกับคนอื่นแบบนี้โซ่ไม่เจ็บบ้างเลยรึไงกัน” “ก็พวกมันชอบมายุ่งกับเพลง โซ่ต้องจัดการมัน โซ่ไม่ชอบ…โซ่หวงเพลง” “ไม่ต้องมาทำท่าทางออดอ้อนใส่เพลงเลยนะ เป็นแบบนี้ทุกทีเลย ทำผิดแล้วชอบมาพูดจาออดอ้อนใส่เพลง” “โซ่ไม่ได้อ้อน โซ่พูดความจริง…พวกมันชอบมาชวนเพลงคุยด้วย ชอบมาหยอกล้อเพลง ทั้งที่รู้ว่าเพลงเป็นแฟนโซ่ ถ้าโซ่ไม่จัดการจริง ๆ จัง ๆ มันก็จะมายุ่งกับเพลงของโซ่ไม่เลิก” “…” ใบหน้าสวยเพลงขวัญชะงักไปกับน้ำเสียงจริงจังของโซ่…เธอรู้ว่าเขาหวงเธอมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่พออยู่ในสถานะแฟนแบบนี้เหมือนความหึงหวงของโซ่ที่มีต่อเธอมันจะทวีคูณมากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว “โซ่ไม่ยอมให้ใครมายุ่งกับเพลงของโซ่หรอก ถ้าพวกมันยังไม่จำ…เดี๋ยวรู้เรื่อง” “เฮ้อ…จะโกรธก็โกรธไม่ลงเลย” เพลงขวัญถอนหายใจออกมายาว ๆ ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยสีหน้าที่คิดไม่ตก เพราะเธอไม่ได้อยากให้ท้ายเขาแต่อดยอมรับไม่ได้เลยว่าเธอดุเขาต่อไม่ลงจริง ๆ “แล้วเพลงจะไม่ทำแผลให้โซ่หน่อยเหรอ โซ่เจ็บมากเลยนะครับ ทำแผลให้โซ่หน่อยได้ไหมครับ” โซ่โน้มใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองเข้าไปหาเพลงขวัญใก้ล ๆ ก่อนจะยกมือของตัวเองมาจับมือเพลงขวัญที่กำลังจับหน้าเขาอยู่อีกทีด้วยสายตาที่ออดอ้อน สายตาและท่าทางพวกนั้นมันมีเพียงเพลงขวัญคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับและได้เห็นมัน “ถ้าเจ็บก็อย่าไปมีเรื่องกับคนอื่นบ่อยแบบนี้สิ เพลงบอกแล้วไงว่าไม่ชอบเห็นแผลบนร่างกายของโซ่ ไม่เจ็บบ้างรึไง…คนเห็นยังรู้สึกเจ็บแทนเลย” “เจ็บแต่คุ้ม ถ้าทำให้ไอ้พวกเวรนั่นไม่มายุ่งกับเพลงอีก” “เพลงคือของโซ่ ของโซ่คนเดียวเท่านั้น” “…” เพลงขวัญไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรตอบกลับไปนอกจากเบือนใบหน้าสวยที่แก้มกำลังแดงระเรื่อหนีเขาพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นอย่างผิดจังหวะ “เขินเหรอ” โซ่ใช้มือจับใบหน้าสวยของเพลงขวัญให้หันหน้ามามองตัวเองอีกครั้ง “ไม่ต้องมาแซวเพลงเลยนะ” เพลงขวัญเอ่ยพลางยกมือเรียวของเธอมาปิดใบหน้าแดง ๆ ของตัวเอง เพราะใช่แล้ว เธอกำลังเขิน “หึ…งั้นเลิกเรียนเพลงไปกินข้าวกับโซ่ไหมครับ” “แต่ว่าเพลงต้องกลับไปอ่านหนังสือ” “งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวโซ่รอกินข้าวกับเพลงที่โรงเรียนพรุ่งนี้ก็ได้” เจ้าของใบหน้าหล่อยิ้มตอบด้วยสีหน้าที่ใจดีและอบอุ่น “ขอโทษนะโซ่ ที่เพลงมีเวลาให้โซ่แค่ในโรงเรียน ไม่ได้ออกไปเดินเล่นแบบคนอื่นเขาเลย” “เพลงจะขอโทษโซ่ทำไมครับ แค่เพลงอยู่กับโซ่แบบนี้โซ่ก็มีความสุขมากแล้วนะ อย่าคิดมาก ตั้งใจอ่านหนังสือเถอะเพราะโซ่ก็คงกลับไปอ่านหนังสือเหมือนกัน ใกล้สอบเข้ามหาลัยแล้วนี่เนอะ” เจ้าของใบหน้าหล่อยิ้มตอบหญิงสาวด้วยสายตาที่อ่อนโยน ทำให้เพลงขวัญที่นั่งทำหน้าซึมอยู่ค่อย ๆ ฉีกยิ้มออกมา จนกระทั่งภาพตัดไปยังเหตุการณ์ที่ฝังใจของชายหนุ่ม เหตุการณ์ที่ทำให้เขาไม่มีวันลืมผู้หญิงที่ชื่อเพลงขวัญ “เพลง…มหาลัยเริ่มประกาศผลแล้วนะ ผลสอบของเพลงเป็นยังไงบ้าง” โซ่ยิ้มเอ่ยพูดกับเพลงขวัญที่สาวเท้าเดินมาหาตัวเอง ทว่าเขาก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าเรียวสวยของหญิงสาวมันนิ่งเรียบจนแปลกตา “เราเลิกกันเถอะ” “เพลง…พูดว่าอะไรนะ” โซ่ชะงักก่อนจะเอ่ยถามย้ำคนรักของตัวเองไปอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงง “เพลงบอกว่าเราเลิกกันเถอะ…เพลงไม่อยากคบกับโซ่อีกต่อไปแล้ว” “ทำไมถึง…” “เพราะโซ่มันน่าเบื่อ เพลงไม่อยากมีแฟนเป็นแบบโซ่…จืดชืด น่าเบื่อ การที่เพลงคบกับโซ่เพลงไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน” เรียวปากสวยเอ่ยพูดใบหน้าของเธอมันนิ่งเรียบจนเขารับรู้ได้ว่าเธอไม่ได้พูดเพื่อต้องการแกล้งเล่น…เธอกำลังขอเลิกกับเขาจริง ๆ “เพลง” “อย่ามาเรียกชื่อเพลงได้ไหม มันน่ารำคาญ” “เพลง…” “…โซ่ไม่เอาอะ โซ่ไม่เลิก ยังไงโซ่ก็จะไม่เลิกกับเพลง โซ่รักเพลงมากเพลงก็รู้ โซ่จะไม่มีทางเลิกกับเพลงหรอก” โซ่ใช้มือแกร่งของตัวเองเอื้อมไปจับมือของเพลงขวัญไว้พร้อมกับแววตาที่สั่นวูบราวกับคนกำลังจะร้องไห้ออกมา พรึบ! “โซ่…บอกว่าอย่ามาทำตัวน่ารำคาญไง!” เพลงขวัญสะบัดมือของตัวเองออกอย่างแรง ก่อนจะเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า “ทำไมวะเพลง ทำไมอยู่ ๆ ถึงเป็นแบบนี้ทั้งที่ผ่านมามันก็ดีมาตลอดไม่ใช่เหรอวะ…มีอะไรรึเปล่าเพลงบอกโซ่มาได้นะ” “ดีงั้นเหรอ เพลงไม่เคยมีความสุขเลยสักวันต่างหาก เพลงไม่เคยรักโซ่เลย…เพลงอยากเลิกกับโซ่เต็มทนแล้ว” “เพลงไม่เคยรักโซ่เลย โซ่ได้ยินไหม” “เพราะฉะนั้นต่อจากนี้เราอย่ามายุ่งกันอีก” ว่าจบเพลงขวัญก็สาวเท้าเดินออกไปและหลังจากวันนั้นเพลงขวัญก็ไม่ได้มาโรงเรียนอีกเลย เหมือนกับว่าเธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเหลือไว้เพียงความเจ็บปวดที่เธอทิ้งไว้ให้กับเขา ความเจ็บปวดที่มันตอกย้ำเขามาตลอด…เธอคนนั้น เธอที่ชื่อเพลงขวัญ และหลังจากวันนั้นทั้งสองคนก็ใช้ชีวิตเหมือนเส้นขนาน ได้เคยได้พบเจอกับอีกเลย พรึบ! “เชี่ย แม่ง! เรื่องแม่งผ่านจะสามสี่ปีแล้ว เมื่อไหร่กูจะเลิกฝันถึงเธอวะ…สัสเอ๊ย! ฝันถึงทีไรกูตื่นมาปวดหัวทุกที” เสียงโซ่ที่สะดุ้งตัวตื่นจากฝันที่ฉายถึงความทรงจำในวันวานดังขึ้น เขาดันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนหรูก่อนจะใช้มือเสยผมตัวเองลวก ๆ “แม่ง!” ปากหนาบ่นออกมาเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองฝันถึงแต่เพลงขวัญคนรักเก่า เธอที่เป็นผู้หญิงคนแรกและเพียงคนเดียวที่เขานั้นเคยรักสุดหัวใจ…แต่กลับมาสร้างบาดแผลขนาดใหญ่ให้กับเขา จากคนที่รักสุดใจเลยกลายเป็นคนที่แค้นสุดใจ คนที่เขาทั้งรักทั้งแค้น