เสน่หาซ่อนชู้

ร่างเพรียวบางของลำดวนกำลังโยกย้ายสะโพกบดคลึงลงไปกับสะโพกหนาของกล้า ผู้เป็นบ่าวหนุ่มรูปร่างกำยำที่เป็นที่หมายปองของบ่าวสาว “โยกแรงๆ อีกขอรับคุณลำดวน กระผมเจียนแล้ว ซี๊ด แน่นดีเหลือเกิน” กล้ากัดฟันพูดเสียงแหบพร่า สองมือกอบกุมสองเต้าอวบอิ่มนั้นอย่างหลงใหล “ของนายกล้าใหญ่ยาวดีเหลือเกิน ฉันไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อน” ภรรยาลำดับสามของหลวงองอาจครางเสียงสั่นพริ้วอย่างเอาใจ หากสามีดีกับตนมีหรือหญิงสาวจะเคียดแค้นจนนอกใจแบบนี้ ครั้งนี้เธอจะใช้ความสาวความสวยของตนให้เป็นประโยชน์เพื่อเอาคืนทุกคนบนเรือน หญิงสาวโยกร่างที่เปลือยเปล่าเข้าหาท่อนลำแกร่งนั้นอย่างต่อเนื่อง เบียดถูกลีบบัวลงไปอย่างเน้นๆ จนในที่สุดก็ทำให้ตนถึงแก่จุดหมายไปก่อน “อ๊า มีความสุขเหลือเกิน” กล้ายิ้มพอใจกับความร่านสวาทของนายหญิง ก่อนหน้านี้ลำดวนเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านที่ถูกตบแต่งเข้ามาเป็นภรรยาอีกคนของคุณหลวง แต่ก็เป็นเมียรักลำดับต้นๆ จนกระทั่งเกิดเหตุขึ้นอีกฝ่ายจึงมาขอความช่วยเหลือจากตนโดยแลกกับความงดงามของเรือนร่างนี้ เมื่อลำดวนถึงจุดหมายไปก่อน บ่าวรับใช้ร่างสูงใหญ่ก็จับเธอนอนลงไปแล้วเป็นฝ่ายโถมร่างลงไปหาใช้ท่อนเนื้อเบียดเข้าไปในรอยแยก กระแทกเข้าไปอย่างดุดันจนอีกฝ่ายครางลั่นด้วยความเสียวซ่าน “จวนแล้วขอรับ อดทนอีกนิด” “นายกล้าจวน แต่ฉันนี่สิมันเกิดความใคร่อีกแล้ว ซี๊ด กระแทกฉันอีกนายกล้า ซี๊ด อย่าหยุด” นายหญิงร่านสวาทครางกระเส่า ดวงตาคู่งามปรือฉ่ำอย่างคนที่เกิดความใคร่ มือเรียวเล็กขยำบีบเคล้นสองเต้าของตนเอง เป็นภาพที่สวยงามและเป็นบุญตาของบ่าวหนุ่มยิ่งนัก เขากัดฟันตอกกระแทกลงไปด้วยลีลาที่เร่าร้อน โน้มหน้าลงไปจูบเกี่ยวปลายลิ้นกับอีกฝ่ายอย่างจาบจ้วง มือหนาจับมือเธอกดลงที่ข้างศีรษะแล้วไล้ปลายลิ้นลากลงไปที่เนินอกขณะที่สะโพกยังกระแทกอย่างบ้าคลั่ง ลำดวนหวีดร้องเสียงหลงเมื่อเขาปรนเปรอสวาทแก่เธออย่างหนำใจ ตอนแรกคิดเพียงว่าใช้ร่างกายแลกกับความจงรักภักดีเพื่อให้ช่วยแก้แค้นเพียงเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะทำให้ตนมีความสุขจวนเจียนจะขาดใจเช่นนี้ “จวนแล้วนายกล้า อ๊า ฉันไม่ไหวแล้ว ซี๊ด เสียวเหลือเกิน” หญิงสาวครางเสียงหลง ความร้อนรุ่มพลันแล่นมารวมที่กึ่งกายสาวเตรียมระบายออกมาด้วยน้ำหวานที่อัดแน่น “อื้ม พร้อมกันนะขอรับ กระผมเองก็ไม่ไหว..อ๊ะ อ๊ะ อ๊า...” นายกล้ากดแก่นกายลงไปเน้นๆ จนตัวเองถึงจุดหมาย ภายในของเจ้าหล่อนบีบรัดเป็นจังหวะขณะที่สะโพกโล่งเบาด้วยการระบายน้ำหวานออกมาอาบกลีบบัว ในขณะที่เขาปล่อยพ่นน้ำเหนียวข้นเข้าไปอย่างเต็มรัก “ทีนี้คุณลำดวนจะให้กระผมช่วยเหลืออะไรก็บอกมาได้ กระผมยินดีช่วยเหลืออย่างเต็มที่” “นายกล้าไม่ต้องทำอะไรมาก ตอนนี้อยู่เงียบๆ ไปก่อน ฉันขอเวลาคิดแผนก่อนว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี” เธอบอกแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ หากมิใช่โดนทำร้ายจนบอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจมีหรือว่าจะแค้นถึงเพียงนี้ “ตอนนี้นายกล้ารีบหาทางไปก่อนที่ใครจะมาเห็น บ่าวไพร่ในเรือนนี้หูตาไวนัก” “ขอรับ” เขาโน้มหน้าไปจูบลาหญิงสาวด้วยความเสียดาย ได้เชยชมถึงบนเรือนแบบนี้เป็นการหยามหน้าหลวงองอาจยิ่งทำให้รู้สึกภูมิใจอย่างยิ่ง เพราะเขาเกลียดชังอีกฝ่ายเหลือเกิน เมื่อสองเดือนที่แล้ว หลวงองอาจกลับมาจากราชการต่างเมืองก็รีบตรงมายังเรือนของลำดวนด้วยความคิดถึง “คุณหลวงกลับมาแล้ว เหนื่อยหรือไม่คะ” หญิงสาวเดินเข้าไปสวมกอดด้วยความคิดถึงเช่นกัน “ฉันไม่เหนื่อย แต่คิดถึงแม่ลำดวนกับลูกมาก” หลวงองอาจประคองภรรยาคนที่สามไปนั่งยังเตียงตั่งแล้วเอามือวางที่หน้าท้องที่ยื่นนูนออกมา “แม่เนื้อทองกับแม่บงกชมีลูกสาวให้ฉันแล้ว ท้องนี้ฉันขอลูกชายเถิดหนา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความหวัง ทำให้ลำดวนได้แต่ยิ้มรับ “คุณหลวงรับประทานอะไรมาหรือยังคะ ให้ฉันไปทำอาหารดีหรือไม่” “ไม่เป็นไร ฉันแวะมาหาแม่ลำดวนกับลูกก่อน วันนี้ต้องกลับไปกินข้าวกับแม่เนื้อทอง หล่อนเข้าใจฉันหรือไม่” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใย หากไม่ไปกินข้าวที่เรือนใหญ่มีหวังภรรยาเอกอย่างเนื้อทองจะต้องไม่พอใจแน่ “เข้าใจค่ะ” เธอตอบเสียงนุ่ม พอหลวงองอาจกลับออกจากเรือนไปได้ไม่นาน บงกชก็มาหาเธอที่เรือนเพื่อที่จะระบายความโกรธ นางบ่าวที่ติดตามมาจับบ่าวของลำดวนเอาไว้ จากนั้นภรรยารองที่เป็นบุตรสาวของขุนวรรณที่เป็นครอบครัวทหารก็เข้ามาหาเรื่องเจ้าของเรือนอย่างไม่เกรงกลัว “คุณบงกช ปล่อยคนของฉันประเดี๋ยวนี้” “มึงใหญ่จากไหนมากล้าสั่งกูอีลำดวน” พูดจบฝ่ามือของผู้บุกรุกก็ฟาดที่ใบหน้าของอีกฝ่าย เธอโกรธที่สามีมาหาอีกฝ่ายก่อน จากนั้นก็รีบไปกินข้าวที่เรือนใหญ่ไม่เสียเวลาแวะหาตนจึงมาระบายใส่ลำดวนเพราะทำอะไรเนื้อทองไม่ได้ “อย่าทำคุณลำดวน คุณลำดวนตั้งครรภ์อยู่นะเจ้าคะ” บ่าวผู้ซื่อสัตย์พยายามห้ามแต่ถูกนางบ่าวอีกสองคนจับกดเอาไว้ไม่ให้เข้าไปช่วยเหลือ “หยุดนะคะคุณบงกช” หญิงสาวปัดป้องไม่ให้บงกชทำร้ายตนต่อ ภรรยารองผู้ริษยานั้นโกรธจนเลือดขึ้นหาผลักลำดวนเต็มแรงจนอีกฝ่ายล้มลงสะโพกกระแทกพื้นจนโลหิตสีแดงฉานไหลออกมาตามเรียวขาที่ขาวเนียน “เลือด...เลือด...” ลำดวนกุมท้องด้วยความเจ็บปวด บงกชเห็นดังนั้นก็ยิ้มด้วยความสะใจ เธอพยายามดันตัวลุกขึ้นมาด้วยความโกรธแค้นแล้วปรี่เข้าไปบีบคอบงกชจนอีกฝ่ายตกใจกับสายตาที่น่ากลัวของเธอ “ปล่อยแม่บงกชประเดี๋ยวนี้” เสียงของหลวงองอาจกล่าวขึ้นเมื่อย้อนกลับมาที่เรือนนี้อีกครั้ง “คุณพี่ช่วยฉันด้วยค่ะ แม่ลำดวนบ้าไปแล้ว” “คุณบงกชมาที่เรือนฉันแล้วทุบตีฉันจนแท้ง จะให้ฉันอยู่เฉยหรือคะ” เธอถามแล้วทรุดตัวลงกุมท้องเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด “ฉันมาเยี่ยมแต่แม่ลำดวนสะดุดล้ม อีบ่าวสองคนเป็นพยานให้แก่ฉันได้” บงกชบีบเสียงพูด รู้ว่าสามีไม่กล้าทำอะไรตนเพราะบิดาของตนเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้ “ลูกไม่อยู่แล้ว ต่างคนก็ต่างบอกว่าตัวเองถูก จะสืบสาวเอาความไปก็วุ่นวายเสียเปล่า แยกย้ายกันกลับเรือนเถิด แล้วแม่บงกชห้ามมาเหยียบเรือนนี้อีก” “ค่ะคุณพี่” บงกชรับคำแล้วยอมกลับไปแต่โดยดี ลำดวนเงยหน้ามองสามี เขามองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่าก่อนที่จะหันหลังกลับไปโดยไม่แม้แต่จะถามไถ่หรือให้บ่าวไปเรียกหมอมารักษา เขาปล่อยคนทำผิดไปแล้วปล่อยให้เธอเผชิญความเจ็บปวด พอไม่มีลูกหญิงสาวก็หมดความหมาย ลำดวนได้แต่แค้นใจและคิดจะเอาคืนอย่างสาสม ssssssssssssssssssss