อยากร้ายแต่ได้รัก

พิธีวิวาห์สุดอลังการถูกจัดขึ้นภายในโรงแรมหรูระดับห้าดาวในอำเภอเมืองจังหวัดทางภาคเหนือของประเทศ แขกเหรื่อนับร้อยต่างเดินทางมาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวที่ทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกันว่า เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก 'เหอะ!นางฟ้ากับซาตานน่ะสิไม่ว่า ความคิดนี้ไม่ใช่ของใครที่ไหน มันดังออกมาจากหัวของ 'โอปอ ธารพีภัทร' หญิงสาวที่กำลังยืนโปรยยิ้มหวานอย่างไม่เต็มใจในคราบเจ้าสาวจำยอม ณ งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสตอนนี้นี่ไง เฮ้ออ... "ยัยปอแกช่วยทำหน้าให้ดีกว่านี้หน่อยได้มั้ย รักษาหน้าพ่อบ้าง" ภานุ ธารพีภัทร กระซิบเสียงเบาบอกลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา แต่ก็ดังมากพอให้วดีได้ยิน "นั่นสิ เป็นลูกก็ควรรักพ่อให้มากๆนะคะลูกเลี้ยง ไม่ใช่วันๆคอยแต่จะสร้างเรื่องผานเงินอย่างเดียว" เสียงแหลมแสบหูของวดีเอ่ยกระแนะกระแหนแบบที่ชอบทำ พร้อมกับเบะปากให้เด็กสาวลูกติดสามี ใช่!หล่อนอยู่ในฐานะแม่เลี้ยงและต้องการเขี่ยยัยเด็กเมื่อวานซืนออกไปให้พ้นทาง "ถ้าไม่อยากโดนตบกลางงานก็หุบปาก อย่าคิดว่าอยู่ต่อหน้าพ่อ แล้วฉันจะไม่กล้า" โอปอพูดเสียงลอดไรฟันอย่างสะกัดกั้นอารมณ์ ไม่ให้ตัวเองกระโดดเข้าไปหยุมหัวเมียใหม่พ่อ ...ไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าพ่อหรือไง ฉันถึงต้องมายืนสวยใส่ชุดเจ้าสาวในงานแต่งอย่างนี้ ทั้งที่ความคิดนี้ไม่เคยมีอยู่ในหัวซักครั้ง "คุณภานุช่วยด้วยค่ะ" วดีถอยกรูหลบหลังคนเป็นสามีทันทีที่เห็นท่าทางเอาเรื่องของโอปอ หล่อนแค่ปากกล้าไม่ได้อยากปะทะ "เอาน่ายัยปอ ทำเพื่อพ่อซักครั้ง" ภานุพูดอย่างใจเย็น "หึ!ด้วยการแต่งงานกับคนที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกเนี่ยนะ" โอปอกรอกตามองบนอย่างไม่สบอารมณ์ หมอนี่น่าจะอายุสามสิบปลายๆ ฉันไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนี้มาก่อนด้วยซ้ำ ไม่รู้เลยว่านิสัยใจคอเป็นยังไง คิดมาถึงตรงนี้ยิ่งทำให้โอปอหงุดหงิดมากกว่าเดิม พลันตวัดสายตามองเจ้าบ่าวยืนข้างกันอย่างไม่เป็นมิตร แต่ก็เห็นว่าเขามองจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว ‘ไอ้เจ้าบ่าวนี่จะจ้องฉันทำไม ไอ้โรคจิต!’ ไม่วายต้องก้นด่าในใจ "แกก็รู้ว่าพ่อโดนโกงจนหมดตัว สินสอดที่ได้มา จะช่วยให้ผ่านวิกิจครั้งนี้ไปได้" “ไม่ใช่ว่าเมียพ่อหอบเงินไปเล่นการพนันจนหมดหรอกหรอ” สมบัติที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้ก่อนเสียชีวิตก็ไม่น้อย เรียกได้ว่าเธอกับพ่อมีกินมีใช้จนแก่ชราก็ไม่หมด แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะตั้งแต่ภานุพาเมียใหม่เข้ามาได้เพียงปีเดียว ทรัพย์สินที่มีก็เริ่มร่อยหรออย่างรวดเร็วบวกกับธุรกิจที่ภานุลงทุนร่วมกับเพื่อนถูกโกง ทำให้ตอนนี้ฐานะการเงินของครอบครัวเข้าขั้นวิกิจจนเกือบล้มละลาย “น้าวดีเขาไม่เคยทำแบบนั้น” เป็นอีกครั้งที่ภานุออกหน้าแก้ตัวแทนภรรยาทำเอาโอปอได้แต่ถอนหายใจ สองพ่อลูกกระซิบกระซาบกันไปมา กระทั่งโอปอเป็นฝ่ายเงียบไป... มาถึงขนาดนี้แล้วคงต้องปล่อยเลยตามเลยไปก่อน ยังดีที่ไม่ต้องจดทะเบียนสมรส แต่บอกไว้ก่อนเลยว่า ฉันจะทำทุกทางให้ผู้ชายคนนี้ทนกับพฤติกรรมไม่ได้ จนต้องขอร้องให้ฉันออกไปจากชีวิตภายในสามวันเจ็ดวัน คอยดูเถอะ! "โอปอ พี่จะไปเข้าห้องน้ำ อยากไปด้วยมั้ย" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มสวมใส่ชุดเจ้าบ่าวเอ่ยถามข้างใบหูเล็ก "ไม่ค่ะ" ร่างบางตอบกลับส่งๆ ไม่แม้แต่หันมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ‘อยากไปก็ไปคนเดียวสิ จะมาชวนฉันทำไม’ โอปอยู่หน้าด้วยความเบื่อหน่ายโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกตเห็น ก่อนปรับให้เป็นปกติปั้นหน้ายิ้มให้แขก ราวกับว่ามีความสุขเหลือล้นทั้งที่ความจริงนั้นเศร้าสลดใจสิ้นดี งานรื่นเริงผ่านพ้นไปในที่สุดก็ถึงเวลาส่งตัวบ่าวสาว ห้องสูทขนาดใหญ่ของโรงแรมแห่งนี้ถูกเนรมิตให้เป็นห้องหอสำหรับคู่รักข้าวใหม่ปลามัน ด้านในเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ตกแต่งด้วยแจกันดอกไม้ส่งกลิ่นหอมทั่วทุกมุม บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์โรยด้วยกลีบกุหลาบสีหวาน แต่ทว่าเมื่อญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายแยกย้ายกันกลับไป เจ้าบ่าวของฉันก็ออกจากห้องไปเช่นกัน ‘เดินออกไปแล้วไม่ต้องกลับมาเลยยิ่งดี’ แต่เหมือนพระเจ้าจะไม่ฟังคำขอของฉันซักนิด หรือฉันพูดเบาเกินไปท่านเลยไม่ได้ยิน เพราะขณะที่ฉันกำลังจมอยู่กับความคิดและขอพรข้อนั้น ประตูบานใหญ่หน้าห้องถูกเปิดออกอีกครั้ง ตามด้วยร่างสูงโปร่งในชุดเจ้าบ่าวก้าวเดินเข้ามาภายในห้อง ด้านหลังมีผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยตามมาติดๆ "โอปอ นี่..ลีน่า คืนนี้เธอจะมาร่วมแจมกับเรา" เสียงขรึมเอ่ยบอกด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ นี่คือสิ่งที่เขาชอบและต้องการให้โอปอรับรู้ตั้งแต่คืนแรก "ร่วมแจม?"โอปอเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตมองชายหญิงทั้งสองคนสลับกันไปมาอย่างไม่เข้าใจประโยคเมื่อครู่ "ใช่!เธอจะมามีเซ็กส์กับเราคืนนี้" "ห๊ะ!!" บ้าไปแล้ว! นี่มันเรื่องบ้าอะไร ฉันแต่งงานกับไอ้โรคจิตจริงๆหรอเนี่ย "เริ่มเลยมั้ย?" "ไม่!! ไอ้ทุเรศ ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ" ร่างบางดันตัวลุกจากโซฟาหนังตัวใหญ่ สองเท้าเล็กก้าวถอยหลังสามสี่ก้าว ให้ตายเถอะ! ฉันไม่มีทางยกความสาวให้กับคนพรรค์นี้เด็ดขาด "ทำไม?เธอแต่งงานกับฉันแล้วนะ" "แต่งได้ก็เลิกได้เหมือนกัน และถ้าฉันรู้ว่าคุณมีรสนิยมแบบนี้ ฉันคงไม่ยอมแต่งแต่แรก" "จะยกเลิกได้ไง ฉันจ่ายสินสอดให้พ่อเธอไปตั้งเท่าไหร่" "นั้นมันเรื่องของคุณ" จบคำ ร่างบางก้าวเท้าเล็กเตรียมวิ่งออกไปจากห้อง แต่ทว่ากลับถูกมือสากรั้งข้อมือเอาไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ "ปล่อยฉันนะไอ้บ้า!!" "คิดว่าได้เงินแล้วจะไปจากฉันง่ายๆงั้นหรอ ไม่มีทาง!!" เพี๊ยะ! มือสากหยาบกระด้างฟาดลงบนแก้มใสเต็มแรงด้วยความโกรธ ทำใบหน้าสวยของโอปอสะบัดไปตามแรงเกิดรอยแดงรูปฝ่ามืออย่างเห็นได้ชัด แต่มีหรือที่คนอย่างเธอจะยอมให้ใครมาทำร้ายฝ่ายเดียว ผลัวะ! กำปั้นเล็กของโอปอต่อยเข้าใบหน้าอีกฝ่ายอย่างจังจนใบหน้าคมคายหันไปตามแรงกระแทก ลิ้นหนาดุนดันกระพุ้งแก้ม ‘มือหนักชิบหาย!’ เท่านั้นยังไม่พอ ขาเรียวยกขึ้นเตะผ่ากลางเป้าโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ทำเอาชายหนุ่มถึงกับจุกจนหน้าดำหน้าแดงทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นเย็นเยียบ "โอ๊ย!มึงกล้าทำกูหรอ อีตัวดี!" เสียงขรึมตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด "กรี๊ด!เป็นยังไงบ้างคะ มาค่ะฉันช่วย" ลีน่ากรีดร้องด้วยความตกใจทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ก้มลงช่วยประคองชายหนุ่มทันที เพราะเขาคือผู้มีพระคุณทำให้ชีวิตสุขสบายขึ้นด้วยการโยนเงินก้อนโตให้หลังเสพสุขร่างกายหล่อน