ปฏิบัติการรักเมียมาเฟีย

ในวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดชุมพร ที่ปกติบรรยากาศควรจะดูขมุกขมัวตามประสาวัดในแถบชนบท แต่วันนี้กลับแตกต่างไปจากทุกครั้ง เพราะทั่วบริเวณสว่างไปด้วยแสงไฟ และมีผู้คนมากมาย ทุกคนแต่งกายด้วยชุดสีดำ มีสีขาวแทรกบ้างประปราย ที่บอกให้รู้ว่าต่างก็มาร่วมในงานศพ ภายในศาลาที่ทำจากไม้ มีผนังเพียงสามด้าน ด้านหน้าเปิดโล่ง ที่มุมด้านหนึ่งของศาลามีโลงศพทำไม้จันทน์แกะสลักลายก้านขดดูสวยงามตั้งอยู่คู่กับรูปหญิงสาววัยกลางคน รอยยิ้มของคนที่อยู่ในรูปดูอบอุ่นและใจดี คนที่อยู่ภายในศาลาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก เพราะเธอเป็นคนที่มีน้ำใจ ช่วยเหลือคนอื่นอยู่เสมอ ทุกคนต่างก็เสียดายที่เธอต้องมาด่วนจากไปทั้งที่อายุยังไม่ถึงห้าสิบด้วยซ้ำ ในขณะที่พระกำลังสวดอภิธรรมบทสุดท้าย แต่กลับไม่ค่อยมีใครสนใจจะฟังบทสวดอภิธรรมสักเท่าไหร่นัก ต่างก็จับจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่กับ ‘นายหัวยิ่งยศ’ เจ้าของสวนยางและสวนปาล์มที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดชุมพร “ใครกัน ดาราหรือเปล่าถึงได้สวยขนาดนั้น” “แฟนใหม่ของนายหัวละมั้ง” แม้หญิงสาวจะได้ยินเสียงซุบซิบที่ดังมาเข้าหูเป็นระยะ ๆ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเสียงซุบซิบเหล่านั้น เพราะผู้หญิงที่อยู่ในกรอบรูปที่เหมือนกำลังยิ้มให้กับเธออยู่นั้น ก็คือ ‘ประไพ’ แม่ของเธอ ทำให้หัวสมองของเธอว่างเปล่าไปหมด ‘จอมขวัญ วุฒิเกียรติกำจร’ สาวสวยหุ่นเย้ายวนบนส่วนสูงร้อยห้าสิบห้าดูกะทัดรัด ดูน่าทะนุถนอม เพราะเป็นคนที่ดูแลตัวเองดีผิวหน้าจึงดูเรียบเนียนโดยไม่ต้องพึ่งเครื่องสำอาง ปกติเธอเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบแต่งหน้านัก หากไม่ได้ออกนอกบ้านใบหน้าของเธอจะไร้เมคอัพ แต่หารู้ไม่ว่าใบหน้าสวยหวานนั้นยามที่เธอแต่งหน้าจะดูแตกต่างราวกับเป็นคนละคน จอมขวัญในวัยยี่สิบห้า เธอเป็นสาวสังคมหัวสูง จบปริญญาโทสาขาบริหารจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดของห้างสรรพสินค้าที่กรุงเทพ ทันทีที่ได้ข่าวว่ารถของผู้เป็นแม่ประสบอุบัติเหตุตกเหว เธอก็รีบขับรถกลับบ้านของผู้เป็นพ่อทันทีหลังจากที่ไม่ได้กลับมาเกือบสิบปี แต่เมื่อมาถึงก็ได้รับข่าวร้ายว่าแม่ของเธอเสียชีวิตแล้ว สีหน้าเศร้า ๆ ของจอมขวัญทำให้นายหัววัยห้าสิบต้น ๆ อดสงสารไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้จะปลอบคนเป็นลูกสาวอย่างไรดี เพราะตัวเองก็อยู่ในห้วงอารมณ์ที่ไม่สามารถจะปลอบใครได้เช่นกัน ที่ทำได้ในเวลานี้คือกุมมือเพื่อให้กำลังใจ หญิงสาวที่กำลังเศร้าโศกหลุบสายตาลงมองมือของผู้เป็นพ่อก็ยิ่งรู้สึกเศร้ามากขึ้นอีก เมื่อเห็นมือที่เคยแข็งแกร่งและปกป้องเธอเสมอมากำลังสั่นอยู่ เธอรู้ได้ทันทีว่าภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยปราศจากความรู้สึกที่ใคร ๆ เห็นนั้น ตอนนี้พ่อของเธอคงกำลังร้องไห้อยู่ในใจ หญิงสาวกระชับมือของผู้เป็นพ่อแน่นมากขึ้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา ด้วยหวังส่งพลังใจกลับคืนไปเช่นกัน สองพ่อลูกส่งรอยยิ้มบาง ๆ ให้แก่กัน ปลอบโยนด้วยสายตาโดยปราศจากคำพูดใด ๆ ภายในรถเบนซ์เอสคลาสสีดำ จอมขวัญนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ บนตักของเธอประคองโกศกระเบื้องเคลือบสีฟ้าเอาไว้อย่างทะนุถนอม พลางแอบชำเลืองมองยิ่งยศเป็นระยะ ๆ ด้วยความสงสัย อยากจะถามแต่ก็ไม่กล้า เธอรู้ว่าพ่อของเธอรักแม่มาก แต่กลับสวดศพเพียงแค่คืนเดียว แล้วเผาในวันรุ่งขึ้นทันที แต่ไม่ว่าจะคาดคั้นถามเท่าไหร่ พ่อของเธอก็ไม่ให้คำตอบอะไรเลย บอกเพียงแค่สั้น ๆ ว่า ทำตามคำสั่งเสียที่แม่บอกไว้ก่อนตาย ว้าย! จอมขวัญส่งเสียงร้องออกมาอย่างลืมตัวเมื่ออยู่ ๆ ยิ่งยศก็เหยียบเบรกกะทันหันพร้อม ๆ กับหมุนพวงมาลัยพารถเข้าข้างทางอย่างเร็ว เมื่อรถจอดนิ่งสนิท เธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่โกศในมือยังไม่หล่นลงไปที่พื้น “เกิดอะไรขึ้นคะ อยู่ ๆ ถึงได้เบรกกะทันหันแบบนี้” เธอถามทันทีที่ตั้งสติได้ แต่ผู้เป็นพ่อไม่ได้ตอบอะไรกลับมา พร้อมกับสร้างความสงสัยให้เธอมากขึ้นอีกด้วยการหยิบปืนพกออกจากใต้เบาะรถมาขึ้นลำกล้อง “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพ่อ ห้ามขวัญลงจากรถเด็ดขาด แล้วถ้าพ่อไม่กลับมาขึ้นรถภายในสิบนาที ขวัญขับรถกลับกรุงเทพไปเลยนะลูก แล้วอย่ากลับมาจนกว่าพ่อจะติดต่อไป” ยิ่งยศกดหัวของลูกสาวจนต่ำกว่าคอนโซลหน้ารถพร้อมกำชับหนักแน่นแล้วลงจากรถไป หญิงสาวกลอกตาไปมาอย่างสับสน เพราะอยากรู้เหลือเกินว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของเธอกันแน่ แม้คนเป็นพ่อจะกำชับไปหนักหนา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแง้มประตูรถเพื่อลอบฟังเสียง “ว่ายังไงจะยอมขายที่ได้หรือยัง หรือว่าอยากจะไปอยู่กับเมียมึง” จอมขวัญเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทันทีที่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของยิ่งยศดังขึ้น ร่างเล็ก ๆ ของเธอก็พุ่งพรวดลงจากรถในทันที ภาพที่เห็นผู้เป็นพ่อนอนคว่ำหน้ากับพื้น โดยที่รอบ ๆ ตัวมีชายฉกรรจ์ยืนล้อมอยู่ห้าคน สี่คนสวมกางเกงยีนสีดำ เสื้อยืดสีดำสวมแจ็กเกตยีนสีฟ้าซีด ๆ หน้าตาดูเหี้ยมจนน่ากลัว ส่วนอีกคนแต่งตัวต่างไปจากคนอื่น กางเกงสแล็คสีครีมเสื้อเชิ้ตสีฟ้า ผิวขาว ผมสกินเฮด สวมแว่นตากันแดดที่เลนส์ฉาบด้วยปรอทสีส้มสะท้อนแสงวาววับ มือข้างหนึ่งถือปืนทิ้งลงแนบลำตัว ที่ด้ามปืนยังมือเลือดสด ๆ ติดอยู่ กำลังก้มมองยิ่งยศที่มีเลือดไหลออกจากขมับขวาด้วยรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกขนพอง แววตาเหมือนจะพึงพอใจกับสิ่งที่เห็น แต่ภาพเดียวกันนั้นทำเอาจอมขวัญแทบสิ้นสติ “พ่อคะ พ่อ” หญิงสาวร้องเสียงหลงพร้อม ๆ กับที่ถลาเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ