Nanlalabo na ang mga mata ni Amber sanhi ng magkakahalong luha at tubig-ulan na tumatama sa mukha niya. Subalit patuloy pa rin siya sa pagtakbo para isalba ang sarili sa Nanlalabo na ang mga mata ni Amber sanhi ng magkakahalong luha at tubig-ulan na tumatama sa mukha niya. Subalit patuloy pa rin siya sa pagtakbo para isalba ang sarili sa lalaking humahabol sa kanya. Hindi siya lumilingon sa likuran upang tiyakin kung nakalayo na siya sa humahabol. Halos kapusin na siya ng hininga sa matulin na pagtakbo. Ang isip niya ay nagsasabing nais niyang tumakbo nang mas matulin pa. Subalit dinaig na ng matinding pagod ang katawan niya kung kaya't nawalan na siya ng lakas upang kumilos pa. Kusa nang sumuko ang mga paa niya sa paghakbang. Hanggang sa mapaluhod siya at tuluyang mapasalampak sa daan. Bago pa siya muling makakilos ay naramdaman niya ang isang kamao na mariing dumaklot sa balikat niya. Malakas na napasinghap siya nang maramdaman ang pagbaon ng patalim sa kanang tagiliran niya. Mabilis na tumalilis ang lalaking humahabol kay Amber. Iniwan siyang sapo ang tagiliran at pinangangapusan ng hininga. Malala ang tinamong pinsala ng internal organ ni Amber dulot ng saksak. Subalit ligtas na siya sa bingit ng kamatayan. Pagkagising niya sa halos apat na araw na pagka-comatose ay may ilang parte ng mga alaala niya ang hindi niya matandaan. Isa na roon ang dahilan kung bakit siya ng nag-aalalang mukha ng best friend niyang si Estella ang nabungaran niya. At ikinuwento nito kung paano siya napunta sa ospital. Blangko pa ang kanyang isipan at kahit anong isip niya sa nakasisindak na pangyayari ay walang maapuhap ni kaunting alaala ang kanyang isip. Batid niyang hindi siya masamang tao at wala siyang matinding kaaway para pagtangkaan ang kanyang buhay. Maaaring isang holdaper ang nakursunadahan siyang gawan ng masama, iyon ang ipinagpalagay niya sa isip. Hindi makakatulong ang labis na pag-iisip sa kalagayan niya ngayon dahil nagdudulot lamang iyon ng labis na pagsakit ng kanyang ulo. May ilang raw pa siyang nanatili sa ospital. May bahagyang kirot pa ring nararamdaman sa kanyang tagiliran si Amber sanhi ng sugat. Gayunmam ay nakatitiyak na sinabi ng doktor na wala na siyang dapat na ipag-alala ng labis sa kanyang kalagayan. Kailangan lamang niyang magpalakas upang muli nang bumalik sa normal ang kanyang buhay. Ipinagpapasalamat niya kay Stella ang lahat ng pag-aasikaso nito sa kanya. Mang makalabas na siya ng ospital, sa bahay ay agad na sumalubong sa kanya ang nakababatang kapatid na lalaki na si Leonard. Sakay ito ng wheelchair at nang makalapit sa kanya ay maingat siya nitong niyakap. Bakas din sa mukha nito ang labis na pag-aalala sa kanya. Leonard was only 14 years old. One year ago ay nabangga ito ng isang humaharurot na kotse dahilan para hindi na ito makalakad. Hindi napanagot ang iresponsableng driver dahil kalaunan ay pumanaw ito.

Isang "Babaeng Bakla" kung tuksuhin si Kelly. Sa halip na ikapikon ay pinagtatawanan na lamang niya iyon. Pawang mga beki ang dalawa niyang close friends. Minsan siyang napagkamalang bading ng isang lalaking pumukaw ng kanyang pansin, si Andrew. Na hindi naiwasang isipin ni Kelly na may hindi yata naging magandang karanasan sa mga bading. Nang maging nobyo niya ito ay ipinaiwas siya nito sa dalawa niyang 'gumamelang friends.' Bakit tila ganoon na lang kung makaiwas si Andrew sa mga beki? Hindi kaya napagsamantalahan ito noon ng bakla? O imbyerna ito sa mga kaibigan niya dahil isa pala itong paminta?

Janine's brother died because of mistaken identity. Simula noon ay naging salat na sa kulay ang mundong ginagalawan ng dalaga. Napunta siya sa kalinga ng isang taong may obsesyon sa pangongolekta ng mga putol na daliri ng tao. Doon ay nakilala ni Angeline ang isang lalaki na nagpabalik ng mga damdaming muling bumuhay sa kanyang sistema. At nang tuluyang mahulog ang loob ng dalaga sa binatang nagngangalang Drake, ay lingid sa kanya ang nakaambang dagok na maaari niyang muling maranasan.  Sa dahilang posibleng may kinalaman si Drake sa pagkamatay ng pinakamamahal na kapatid ni Janine.

Isang anghel ang natutong magmahal sa ginagabayan nitong kaluluwang-mortal. At ang anghel ay nagkatawang-tao upang iligtas sa masamang plano ng kalaban na kampon ni Satanas. At sa lahat ng kahahantungan, mabuti man o masama, ang isang anghel at isang mortal na nilalang ay maari kayang magkaroon ng pagkakataon na magsama at magmahalan ng pang habang-buhay?

Nasa plano ni Jedric ang paghihiganti para sa taong siyang dahilan kung bakit nasa bingit ng kamatayan ang kondisyon ng kanyang ama. But he felt frustrated nang mapag-alaman that Veronica Celeste was already dead. Paano pa niya ito pagbabayarin? Gumawa siya ng paraan para makilala ang anak nitong si Monica. Dito niya ipapataw ang paghihiganti. Subalit batid niyang kaagad nahulog ang loob niya nang una niyang masilayan ang kagandahan ng dalaga. Nangyari ay malayo sa poot na bumabalot sa puso niya para sa ina nito ang naramdaman niya para kay Monica. Nasumpungan na lamang ni Jedric na gumagawa ng sariling mga hakbang para makatulong sa paglutas sa kaso ng pagkamatay ng mama nito. Kung kailan nahulog na rin ang loob sa kanya ni Monica ay saka nito natuklasan ang unang hangarin niya noon sa planong paghihiganti. Paano niya mapapaniwala ang dalaga na walang bahid ng pagpapanggap at pagkukunwari ang pagmamahal niya para dito.

Masidhi ang pagnanais kong ibaon ang pangil sa makinis niyang leeg at lasapin ang sarap ng sariwang dugo na tiyak na papawi sa labis kong pagkauhaw. Ngunit may malakas na puwersang nagpipigil sa akin sa pagnanais na huwag ko siyang masaktan ng labis. At ang realisasyon ay nagpasindak sa 'kin sa tunay na dahilan niyon: Iniibig ko ang babaeng ito. Higit na nakakatakot iyon kasya harapin ang pinakamalakas na bambira sa aming angkan na nais siyang paslangin.

Ako si Devine Clemente. Kung tatanungin mo kung maganda ako, ang isasagot ko, hindi... Hindi ka nagkakamali. Maihahanay ang mukha ko sa mga may titulo na ng prestigious beauty pageant - joke lang, bago pa may mag-react. Ang totoo, sakto lang ang ganda ko. Tipikal na Pilipina. Medyo mataray pero nasa lugar. Lahat ng klase ng tao ay kaya kong pakisamahan. Ako ang may hawak ng 'Miss Friendship' sa aming barangay. Kahit kung tutuusin ay taklesa ako. Dahil madalas ay sadyang hindi ko marendahan ang bibig ko lalo na't may mga bagay akong napapansin na hindi kanais-nais sa paligid. Prangka ako at medyo mapanglait. Sanay na lahat ng mga kalugar ko sa akin. Tipong kahit harapan kong sinasabi sa isang kakilala na may hawig ang boyfriend niya sa logo ng Lacoste ay babalikan lamang niya ako ng ngiti. Totoong tao lang ako. At sa pagiging totoo ko ay alam ko kung sino ang mga taong nagmamahal din sa akin ng totoo.