Chapter 1: Ang Simula ng LahatMalamig ang simoy ng hangin nang lumabas si Mira sa gate ng kanilang eskwelahan. Hawak niya ang kanyang bag habang dahan-dahang naglalakad sa kahabaan ng sidewalk, iniisip kung paano niya tatapusin ang essay na kailangan nilang ipasa bukas."Hoy, Mira!" Isang pamilyar na tinig ang narinig niya mula sa likuran.Napangiti siya bago pa man lumingon. Ethan.Laging ganito. Palaging ganito. Si Ethan, ang matalik niyang kaibigan mula pagkabata, ang palaging humahabol sa kanya pagkatapos ng klase."Tapos mo na ba 'yung essay natin?" tanong ni Ethan, nakangiti habang inaayos ang backpack niya sa balikat."Halos kalahati pa lang," sagot niya, pinipilit na huwag magpakita ng pagkapahiya. "Ikaw?""Gabi ko pa gagawin," sagot ng binata sabay tawa. "Tutal, magaling naman akong magsulat kapag last minute."Napailing si Mira. "Ethan, darating ang araw na hindi na uubra 'yang last-minute habit mo.""Tutulungan mo naman ako, 'di ba?" Kumindat si Ethan.At oo, laging ganoon. Kahit kailan, hindi niya matitiis si Ethan.Habang naglalakad silang dalawa pauwi, hindi maiwasan ni Mira na pagmasdan ang kaibigan. Matangkad ito, may magulong buhok na tila hindi nasusuklay pero bumabagay sa kanya, at may ngiting kayang burahin ang lahat ng pagod niya sa isang araw.Pero ang hindi alam ni Ethan, may isang bagay na matagal nang ikinukubli ni Mira—isang damdamin na hindi niya kayang sabihin.Matagal na siyang may gusto kay Ethan.At kung kailan niya man balak sabihin, hindi pa niya alam.Pero may isang bagay siyang hindi alam…Malapit nang dumating ang araw na tuluyang magbabago ang mundo nilang dalawa.Pauwi na sina Mira at Ethan nang mapansin ni Mira ang kakaibang pananahimik ng binata. Sanay siyang maingay ito, palaging may bagong kwento o biro, pero ngayong araw, tila may bumabagabag dito."Ethan, okay ka lang ba?" tanong niya habang tinatapik ang braso nito.Nagulat si Ethan at napangiti ng pilit. "Ha? Oo naman! Iniisip ko lang... may gusto kasi akong sabihin sa’yo."Napahinto si Mira. Bumilis ang tibok ng kanyang puso. Ito na ba 'yun? Matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito—ang marinig mula mismo kay Ethan na may gusto rin ito sa kanya."Ano 'yun?" tanong niya, pilit na pinapanatili ang kanyang boses na kalmado.Huminga nang malalim si Ethan. "Mira... aalis na kami ni Mama papuntang Amerika sa isang buwan."Parang biglang tumigil ang mundo ni Mira."A-anong ibig mong sabihin?""May kailangan lang ayusin si Mama roon sa trabaho niya. Matagal na rin niyang gusto na doon na kami manirahan. Hindi ko pa alam kung kailan ako makakabalik."Gusto niyang magsalita. Gusto niyang sabihin kay Ethan na huwag siyang umalis. Na mahalaga siya sa kanya. Pero kahit anong pilit niya, walang lumalabas na salita mula sa kanyang bibig."Hey, Mira." Muling nagsalita si Ethan at marahang hinawakan ang kamay niya. "Ayos ka lang?"Napilitan siyang ngumiti. "Oo... syempre. Masaya ako para sa’yo."Kasinungalingan. Hindi siya masaya. Hindi niya kayang isipin ang buhay niya na wala si Ethan.Pero ano pa ba ang magagawa niya?Hindi siya umamin noon. At mukhang huli na ang lahat para gawin pa niya iyon ngayon.

EPISODE-1Sa isang mataong classroom kung saan maingay ang mga estudyante, tahimik na nakaupo si Liam sa kanyang pwesto malapit sa bintana. Maraming babaeng kaklase ang sumisilip sa kanya, kinikilig habang nagbubulungan. Sanay na siya sa atensyon, pero wala siyang pakialam sa kanila.Dahil ang tunay na dahilan ng kanyang pag-upo sa pwesto na ‘yon ay para makita ang isang tao—Si Elise.Nakaupo ito sa pinakaharap, malapit sa teacher’s table, abala sa pagbabasa ng libro habang walang pakialam sa mga nangyayari sa paligid. Laging ganito si Elise—tahimik, seryoso, at parang may sariling mundo.At si Liam? Matagal na niyang hinahangaan ito.Pero paano ba siya magpapansin kung halos hindi siya tinitingnan ni Elise?Dahil sa isang iglap, nagbago ang lahat.Habang abala sa pagbabasa, biglang nalaglag ang ballpen ni Elise sa sahig, gumulong ito palapit sa kinauupuan ni Liam. Walang sabi-sabing yumuko siya para damputin ito, pero sa parehong sandali, yumuko rin si Elise.Nagpang-abot ang kanilang mga kamay.Nagkatinginan sila.At sa unang pagkakataon, nasilayan ni Liam ang malalalim na mata ni Elise—ang babaeng matagal na niyang tinititigan mula sa malayo Nagtagal ang tinginan nila ni Elise. Hindi sigurado si Liam kung ilang segundo ang lumipas, pero pakiramdam niya, bumagal ang oras.Agad na iniwas ni Elise ang tingin at mabilis na kinuha ang ballpen. "Salamat," mahinang sabi nito bago bumalik sa pagbabasa.Napangiti si Liam. Kahit saglit lang iyon, iyon na ang pinakaunang beses na kinausap siya ni Elise."Uy, bro, anong ngiti ‘yan?" tanong ng kaibigan niyang si Jake, na nakaupo sa tabi niya."Ha? Wala, wala.""Sinungaling. Kanina pa kita nakikitang nakatingin kay Elise ah," tukso ni Jake.Siniko niya ito nang mahina. "Tumigil ka nga."Pero kahit itanggi niya, hindi niya kayang alisin ang kilig na nararamdaman niya.---Simula nang araw na iyon, nagkaroon ng bagong mission si Liam—ang mapansin siya ni Elise.Kaya naman tuwing break time, sinasadya niyang dumaan sa harap ng upuan nito. Kapag nasa library ito, nag-kukunwaring naghahanap din siya ng libro. Sa tuwing naglalakad si Elise sa hallway, sinisigurado niyang nandun din siya, kunwari’y may kausap.Sa bawat pagkakataong iyon, walang palyang napapatingin si Elise sa kanya.Pero hindi dahil interesado ito—kundi dahil nagtataka."Parang lagi kang nasa paligid," isang araw ay diretsong sinabi ni Elise nang magkasalubong sila sa library.Nagulat si Liam. Hindi niya akalaing mapapansin siya nito agad."Ah… baka naman tadhana?" pabirong sagot niya.Napakunot-noo si Elise. "Ang corny."At saka siya iniwan.Napakamot na lang sa ulo si Liam. Mukhang kailangan pa niyang pagbutihin ang plano niya.--Isang tanghali, habang nasa canteen si Liam kasama ang mga kaibigan, bigla siyang nakarinig ng sigawan.Pagtingin niya, nakita niyang may estudyanteng nabunggo at natapunan ng juice—si Elise.Agad siyang tumayo at lumapit. "Okay ka lang?"Tumango si Elise habang pinupunasan ang uniform niya. "Ayos lang, aksidente lang naman."Pero halata sa mukha nito ang inis."Bakit kasi hindi nag-iingat ‘yung iba?" bulong niya.Nag-init ang dugo ni Liam nang makita kung sino ang nakabangga kay Elise—si Trina, isa sa mga babaeng palaging nagpapansin sa kanya."Sorry naman," sabi ni Trina, pero halata sa tono na hindi ito sincere.Hindi nagdalawang-isip si Liam. Hinubad niya ang kanyang varsity jacket at inabot kay Elise. "Suotin mo muna ‘to habang hindi pa natutuyo ‘yang uniform mo."Nagulat si Elise, pati na rin ang lahat ng nasa paligid nila.Pero ang mas nakakagulat? Kinuha ni Elise ang jacket at isinuot ito.At ‘yon ang unang beses na nakita ni Liam ang bahagyang pamumula ng pisngi ni Elise.---Chapter 5 - Ang Hindi Malilimutang JacketKinabukasan, suot pa rin ni Elise ang varsity jacket ni Liam."Uy, bro, ‘di mo pa binabawi?" tanong ni Jake.Ngumiti lang si Liam. "Hayaan mo lang. Bagay naman sa kanya, ‘di ba?"Pero sa totoo lang, may gusto siyang gawin.Nang mag-uwian na, sinabayan niya si Elise."Ah, Elise, gusto mo ba akong samahan saglit sa sports complex?" tanong niya.Nagtaas ito ng kilay. "Bakit naman?""Hmm… basta. Surprise," sagot ni Liam.Dahil wala naman itong gagawin, sumama si Elise.Pagdating nila roon, nagpunta sila sa locker room ng team ni Liam. Binuksan niya ang locker niya at may kinuha—isang bagong varsity jacket."Para sa’yo na ‘yung suot mo," sabi niya.Nagulat si Elise. "Ha? Bakit?""Para maalala mo ‘ko tuwing susuotin mo ‘yan."Hindi nakaimik si Elise. Pero sa sumunod na araw, suot niya pa rin ang jacket.At doon nagsimulang mapansin ni Liam—unti-unting nagbabago ang tingin ni Elise sa kanya. SEE YOU ON EPISODE 2