Untitled

Chapter 1: Ang Simula ng LahatMalamig ang simoy ng hangin nang lumabas si Mira sa gate ng kanilang eskwelahan. Hawak niya ang kanyang bag habang dahan-dahang naglalakad sa kahabaan ng sidewalk, iniisip kung paano niya tatapusin ang essay na kailangan nilang ipasa bukas."Hoy, Mira!" Isang pamilyar na tinig ang narinig niya mula sa likuran.Napangiti siya bago pa man lumingon. Ethan.Laging ganito. Palaging ganito. Si Ethan, ang matalik niyang kaibigan mula pagkabata, ang palaging humahabol sa kanya pagkatapos ng klase."Tapos mo na ba 'yung essay natin?" tanong ni Ethan, nakangiti habang inaayos ang backpack niya sa balikat."Halos kalahati pa lang," sagot niya, pinipilit na huwag magpakita ng pagkapahiya. "Ikaw?""Gabi ko pa gagawin," sagot ng binata sabay tawa. "Tutal, magaling naman akong magsulat kapag last minute."Napailing si Mira. "Ethan, darating ang araw na hindi na uubra 'yang last-minute habit mo.""Tutulungan mo naman ako, 'di ba?" Kumindat si Ethan.At oo, laging ganoon. Kahit kailan, hindi niya matitiis si Ethan.Habang naglalakad silang dalawa pauwi, hindi maiwasan ni Mira na pagmasdan ang kaibigan. Matangkad ito, may magulong buhok na tila hindi nasusuklay pero bumabagay sa kanya, at may ngiting kayang burahin ang lahat ng pagod niya sa isang araw.Pero ang hindi alam ni Ethan, may isang bagay na matagal nang ikinukubli ni Mira—isang damdamin na hindi niya kayang sabihin.Matagal na siyang may gusto kay Ethan.At kung kailan niya man balak sabihin, hindi pa niya alam.Pero may isang bagay siyang hindi alam…Malapit nang dumating ang araw na tuluyang magbabago ang mundo nilang dalawa.Pauwi na sina Mira at Ethan nang mapansin ni Mira ang kakaibang pananahimik ng binata. Sanay siyang maingay ito, palaging may bagong kwento o biro, pero ngayong araw, tila may bumabagabag dito."Ethan, okay ka lang ba?" tanong niya habang tinatapik ang braso nito.Nagulat si Ethan at napangiti ng pilit. "Ha? Oo naman! Iniisip ko lang... may gusto kasi akong sabihin sa’yo."Napahinto si Mira. Bumilis ang t***k ng kanyang puso. Ito na ba 'yun? Matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito—ang marinig mula mismo kay Ethan na may gusto rin ito sa kanya."Ano 'yun?" tanong niya, pilit na pinapanatili ang kanyang boses na kalmado.Huminga nang malalim si Ethan. "Mira... aalis na kami ni Mama papuntang Amerika sa isang buwan."Parang biglang tumigil ang mundo ni Mira."A-anong ibig mong sabihin?""May kailangan lang ayusin si Mama roon sa trabaho niya. Matagal na rin niyang gusto na doon na kami manirahan. Hindi ko pa alam kung kailan ako makakabalik."Gusto niyang magsalita. Gusto niyang sabihin kay Ethan na huwag siyang umalis. Na mahalaga siya sa kanya. Pero kahit anong pilit niya, walang lumalabas na salita mula sa kanyang bibig."Hey, Mira." Muling nagsalita si Ethan at marahang hinawakan ang kamay niya. "Ayos ka lang?"Napilitan siyang ngumiti. "Oo... syempre. Masaya ako para sa’yo."Kasinungalingan. Hindi siya masaya. Hindi niya kayang isipin ang buhay niya na wala si Ethan.Pero ano pa ba ang magagawa niya?Hindi siya umamin noon. At mukhang huli na ang lahat para gawin pa niya iyon ngayon.