Chapter Twenty- Five
Klaire's POV
“Let me go! Ano ba!” pagpupumiglas ko pa, nakuha nila ang tatlong bag na dala ko na may lamang sampung bilyones.
“Anong akala mo sa amin tanga?” sabi 'nong lalaking nagpakilalang boss. Hinatak ako nito papalapit sa kaniya at inamoy-amoy pa nito ang aking buhok.
“Ano ba! tumupad naman kayo sa usapan!”
Tumawa ang mga 'to. “Kami? Tutupad sa usapan? We never do that, Miss!” pinagtatawan nila ako.
Mas lalong umusok ang ilong ko sa galit. Nababahala ako sa mga anak ko, nagsisisi na ako na sinolo ko ang pagpunta dito, sana humingi na lang ako ng tulong sa mga pulis lalo na kay Dixon..
Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may mangyaring masama sa mga anak ko. “Mommy!” Sigaw ng mga anak ko.
“Please, pakawalan nyo ang mga anak ko. Kahit sila na lang, han
