Ang Kokak Ni Kikay

Unexpected Meet

CHAPTER 3

Third Person POV

Sa umagang iyon, maliwanag ang sikat ng araw sa bayan ng San Felipe. Walang kakaiba sa paligid—mga kalabaw sa gilid ng kalsada, mga batang naglalaro ng teks sa tabi, at ang amoy ng nilutong tuyo na pumupuno sa hangin. Pero para kay Kikay Constantino, nagsimula na ang isa na namang abalang araw.

Bitbit ang basket at patpat na ginagamit niyang panungkit, naglakad si Kikay sa makipot na daan papunta sa palayan. Sa likod niya, ang kariton na kanina pa niya tinutulak. Punô ito ng kanyang kagamitan sa panghuhuli ng palaka—isang kahong gawa sa kawayan, isang maliit na net, at isang sisidlan para sa tubig.

Habang umaawit ng lumang kantang narinig niya sa radyo, bigla niyang napansin ang isang bagay na hindi karaniwang makita sa lugar na iyon: isang itim na SUV na kasing kintab ng bagong biling sapatos.

Tinitigan ni Kikay ang sasakyan habang dahan-dahang naglalakad. Parang hindi ito bagay sa San Felipe. Ang mga sasakyan kasi rito, kadalasan ay luma at simpleng jeepney o tricycle lamang. Ang SUV na iyon ay parang galing sa ibang mundo—masyadong magara, masyadong mahal.

“Sinong nawawala at napadpad dito?” bulong ni Kikay sa sarili, kasabay ng pag-angat ng kilay.

Nilapitan niya ang SUV, pero nag-ingat na hindi magmukhang interesado. Isa siyang babae ng misteryo, sabi nga niya sa sarili. Tumigil siya sa gilid ng daan at kunwaring inayos ang kanyang kariton, pero panay ang sulyap niya sa sasakyan.

“Baka naman nagkamali lang ng liko,” sabi niya, tinatawanan ang ideya. “O baka hinahabol ng mga palaka!”

Bago pa siya magpatuloy, dumaan si Aling Cora, ang tindera ng kakanin sa bayan.

“Aba, Kikay! Ano’ng ginagawa mo riyan? Kanina pa kita tinitingnan, parang may binabantayan ka.”

Ngumisi si Kikay. “Wala, Aling Cora. Napansin ko lang itong sasakyan. Ang laki, ‘di ba? Parang hindi bagay dito sa atin.”

Sumilip si Aling Cora sa SUV at bahagyang tinakpan ang kanyang mga mata para hindi masilaw sa araw. “Oo nga, ang kinis pa! Baka may dayo o mayaman na bisita ang mayor.”

“Malay natin,” sagot ni Kikay habang pumipitik ang kamay niya sa hawakan ng kanyang basket. “Pero alam mo, kung sino man ang nasa loob niyan, sigurado akong hindi marunong magtanim ng palay. Saka wala rin namang palaka sa Manila, kaya anong gagawin nila rito?”

Tumawa si Aling Cora. “Ikaw talaga, Kikay! Sige na, mauna na ako. Mabenta ang puto ko ngayon.”

Pag-alis ni Aling Cora, binalingan ni Kikay ang SUV. Hindi siya mapakali. Pakiramdam niya, para itong magnet na humihila ng atensyon niya. Pero kailangan na niyang magpatuloy. May mga palaka pa siyang kailangang hulihin at dalhin sa palengke.

Habang naglalakad papunta sa palayan, hindi maalis sa isip niya ang sasakyan. Sino ang may-ari noon? Bakit nandito? At higit sa lahat, anong gagawin ng ganung klase ng sasakyan sa lugar na puro putik at damo?

Pagdating sa palayan, agad siyang nagtrabaho. Tumalon siya pababa sa isang mababaw na irigasyon at inihanda ang kanyang panungkit. Sa bawat galaw ng tubig, may sumisinghap siyang maririnig—ang mga palakang tila masyadong abala sa kanilang maliit na mundo.

“Kokak! Kokak!” tumunog ang isa, pero bago pa makalayo, mabilis itong nasungkit ni Kikay gamit ang net.

“Gotcha!” sabi niya, habang inilalagay ang palaka sa sisidlan. “Ay, ang lakas ng resistensya mo ha? Parang may pinaglalaban ka!”

Habang tuloy-tuloy ang paghuli niya, nag-umpisa na siyang kumanta ng sarili niyang bersyon ng mga sikat na kanta.

“Kapag tumalon ka, palaka, akin ka na…”

Napatawa siya sa sarili. Minsan, hindi niya maintindihan kung bakit ang saya-saya niya kahit simpleng bagay lang ang ginagawa niya. Pero para sa kanya, ganoon ang buhay—hindi kailangang komplikado para maging masaya.

Pero kahit gaano siya ka-focus sa panghuhuli ng palaka, hindi pa rin niya maiwasang isipin ang SUV na nakita niya kanina. Sa isip niya, baka nasa bayan na iyon at nakikipag-usap sa mayor, o kaya’y bumibili ng lupa.

“Eh kung bumili sila ng lupa dito?” bigla niyang sabi sa sarili. “Baka magpatayo sila ng mansion tapos gawing taniman ng ornamental plants ang palayan! Kawawa naman ang mga palaka, saan na sila titira?”

Napahinto siya at napaisip. Hindi siya eksperto sa lupa o sa negosyo, pero alam niyang maraming mayayaman ang kayang kunin ang kahit anong gusto nila.

“Hindi puwede ‘yon,” sabi niya, tinutok ang tingin sa net. “Hindi puwedeng mawala ang mga palayan. Saka paano na ako? Saan na ako manghuhuli ng palaka?!”

Habang patuloy siyang nanghuhuli, hindi niya napansin na may nagmamasid pala sa kanya mula sa malayo. Sa isang bahagi ng pilapil, nakatayo ang isang lalaking naka-dark shades at itim na polo. Mula sa kinatatayuan niya, kita niya si Kikay—ang mabilis na kilos nito habang hinahabol ang mga palaka, ang tawa nitong tumatagos kahit sa maingay na tunog ng hangin at tubig.

Hindi nagtagal, napuno ni Kikay ang kanyang sisidlan. Tumayo siya at inabot ang likod para i-stretch ito. Napabuntong-hininga siya at ngumiti.

“Ang dami kong huli ngayon,” sabi niya sa sarili. “Baka bukas makabili na ako ng bagong kariton.”

Tinulak niya ang kariton pabalik sa gilid ng daan. Sa bawat hakbang, nararamdaman niya ang bigat ng huli niya, pero para sa kanya, ang bigat na iyon ay katumbas ng tagumpay.

Nang makabalik siya sa pangunahing daan, muli niyang napansin ang SUV. Naroon pa rin ito, naka-park sa parehong lugar.

“Talaga bang nawawala ang mga ‘to?” tanong niya sa sarili. “O baka naman nagpapahinga lang ang driver?”

Sa likod ng SUV, naroon pa rin ang lalaking kanina pa nagmamasid. Hindi siya nagpakilala o gumawa ng ingay, pero halata sa mukha niya ang interes. Tinitigan niya si Kikay habang patuloy itong naglalakad papunta sa bayan.

Napansin niya ang ngiti ni Kikay, ang paraan ng paghawak nito sa kariton, at ang lakas ng loob nito kahit mukhang napakabigat ng dala nito.

“Interesting,” bulong ng lalaki sa sarili, bago muling tumalikod at sumakay sa SUV.

Habang papunta na si Kikay sa bayan, iniisip niya pa rin ang misteryosong sasakyan. Hindi niya alam, sa bawat hakbang na palayo niya, unti-unti nang umiikot ang kapalaran niya.

Sa kabilang banda ng palayan, bumukas ang pinto ng engrandeng SUV at lumabas ang isang lalaki na tila hindi tugma sa payak na paligid ng San Felipe. Si Emmanuel Betoldo, nakasuot ng custom-made suit na halatang hindi para sa maputik na kapaligiran, ay napangiwi habang iniwasan ang maliliit na alon ng tubig sa gilid ng pilapil.

Tangan niya ang isang makapal na dokumento habang tinitingnan ang kanyang mga trabahador na abala sa pagtatanim ng palay. Malamig ang ekspresyon ng kanyang mukha, tila nag-aalinlangan kung paano babagay ang buhay ng isang haciendero sa kanyang karerang nakasanayan sa corporate world.

“Ano bang ginagawa ng mga ‘to? Hindi pantay ang hilera ng palay,” mahina niyang sabi, halatang iritado. Bumaling siya sa isa sa mga tauhan. “Tell them to straighten it. This isn’t some amateur hobby farm. Kung may mali, tanggalin.”

“Po, sir?” tanong ng manggagawa, halatang hindi naintindihan ang mabilis na Ingles ni Emmanuel.

“Forget it,” malamig niyang tugon bago muling bumalik sa pagbabasa ng kanyang papeles.

Habang si Emmanuel ay abala sa pagrepaso ng dokumento, si Kikay naman ay pababa na sa pilapil, tulak-tulak ang kanyang kariton na puno ng mga palaka. Nasa mood siya—kumakanta ng “Ako’y Masaya” habang masiglang inaayos ang mga palaka sa kanyang sisidlan.

Ngunit dahil masyado siyang abala sa kanyang pag-awit, hindi niya napansin ang SUV na nakaparada sa gilid ng daan. Sa isang iglap, tumama ang harap ng kanyang kariton sa gilid ng mamahaling sasakyan.

BOG!

Halos nanlaki ang mata ni Kikay sa lakas ng tunog. Kasabay nito, tumilapon ang basket ng mga palaka mula sa kariton at nagsimula silang maglabasan.

“Kokak! Kokak!” nag-uunahang nagsitalunan ang mga palaka sa putikan at sa mismong SUV.

“Diyos ko! Ang mga kokak ko!” sigaw ni Kikay habang mabilis na nagtatatakbo para pulutin ang mga palaka.

Sa kabilang banda, napalingon si Emmanuel sa narinig na kalabog. Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat nang makita ang isang palaka na tumalon papunta sa kanyang sapatos.

“What the hell is this?!” galit na sigaw niya, pilit iniiwas ang sarili mula sa palaka na parang teroristang sumugod sa kanya.

“Hoy! Huwag kang masyadong maarte, tulungan mo na lang akong hulihin sila!” sagot ni Kikay, sabay hawak ng isang basang palaka na pilit niyang inilalagay sa basket.

Tumigil si Emmanuel, nanatiling nakatitig sa babaeng nasa harap niya. "Do you expect me to touch that… creature?" tanong niya, puno ng disgust habang pilit umaatras mula sa palaka na dumaan malapit sa kanyang mamahaling sapatos.

“Tulungan mo na lang ako kaysa mag-inarte ka diyan! Masisira ang araw ko!” balik ni Kikay, halos matawa sa takot na takot na ekspresyon ni Emmanuel.

Habang nagmamadali si Kikay sa paghabol sa kanyang mga palaka, isa pang mas malaking palaka ang tumalon papunta sa laylayan ng pantalon ni Emmanuel.

“OH MY GOD!” sigaw niya, nawalan ng balanse, at nadulas sa maputik na lupa.

“Susmaryosep!” sigaw ni Kikay, na naramdaman din ang bigat ng katawan ni Emmanuel na bumagsak sa kanya. Pareho silang napasubsob sa putikan, at ilang segundo pa bago nila napagtanto ang kanilang posisyon.

“Aray naman! Ano ba?! Hindi mo ba nakikita kung saan ka babagsak?” reklamo ni Kikay habang pilit itinutulak si Emmanuel na nasa ibabaw niya.

“Do you even know how much this suit costs?!” galit na sagot ni Emmanuel, habang pilit umaalis sa awkward na posisyon nila.

Napatingin si Kikay kay Emmanuel, na ngayon ay puno ng putik ang mamahaling suit. Ang makinis niyang buhok ay magulo na rin, at ang kanyang mukha ay hindi maipinta sa galit at frustration. Hindi napigilan ni Kikay ang tumawa nang malakas.

“Ay Diyos ko! Para kang batang natapunan ng ice cream!” natatawang sabi ni Kikay habang nagpupunas ng putik sa sarili.

Napatingin naman si Emmanuel kay Kikay, na kahit magulo ang buhok at puno ng putik ang mukha, tila may kakaibang ningning sa ngiti nito. Sandali siyang natigilan, pero agad din niyang naalala ang galit niya.

“You… ruined my day,” malamig niyang sabi, habang pilit pinapagpag ang putik mula sa kanyang pantalon.

“Pasensya ka na, pero baka dapat pasalamatan mo ako,” sarkastikong sagot ni Kikay habang pinupulot ang mga natirang palaka. “Ngayon alam mo na ang itsura ng tunay na buhay probinsya.”

Napanganga si Emmanuel. “What did you just say?” tanong niya, ang irritation ay kita sa kanyang mga mata.

“Wala. Salamat na lang sa ‘tulong’ ha?” sagot ni Kikay, pilit na pinipigilan ang natitirang tawa niya bago itinulak ang kanyang kariton papalayo.

Habang papalayo si Kikay, naiwan si Emmanuel na nakatayo sa gitna ng putikan. Napatingin siya sa paligid, sa mga palaka na parang inaasar pa siya sa kanilang ingay.

Kokak! Kokak!

Nagbuntong-hininga siya, tinanggal ang basang sapatos, at tumingin sa papalayong pigura ni Kikay.

“She’s insane,” bulong niya sa sarili. Pero sa kaibuturan niya, hindi niya maipaliwanag kung bakit hindi niya maalis sa isip ang ngiti ng babaeng iyon.

Habang si Emmanuel ay pabangis na naglalakad papasok sa mansion, hindi pa rin niya matanggal-tanggal sa isip ang nangyaring incident. Hindi lang basta na-damage ang mamahaling suit niya, kundi pati ang pride niya—at yun ang pinakamahirap tanggapin.

“Damn that girl!” napamura siya, habang naglalakad nang mabilis papunta sa malaking pintuan ng mansion. “Who the hell does she think she is?!”

Nagmadali siyang pumasok sa loob ng bahay, ang kanyang galit ay parang isang bagyong lumulundag sa bawat hakbang. Ang mga tumutulong na pawis mula sa kanyang noo at ang bigat ng katawan ay tila nakalampas na sa kanyang katawan. Lahat ng inis at frustrasyon ay sumabog na sa kanya, at ang mukha ng babaeng iyon—ang babaeng nagngangalang Kikay—ay patuloy niyang naiisip.

"How dare she?!" muling bumulong siya, ang kilay niya ay tila sumabog sa galit. Wala pa siyang nararanasang ganito—isang babae na hindi natatakot sa kanya, na hindi nandidiri sa kanyang pagiging mayaman, na hindi nagmamadaling sumipsip ng kanyang atensyon. Si Kikay—siya ang naging dahilan kung bakit siya ganito. Kung hindi lang siya nagmamadali at kung hindi lang dahil sa nakakainis na mga palaka, hindi siya magiging ganito.

Habang papasok siya sa loob ng mansion, hindi niya maiwasang magsalita nang malakas. “Ugh, can you imagine? Pati ang mga sapatos ko nasira! Gano’n ba ang mga tao dito? Para bang wala nang pakialam?”

Isa-isa niyang iniiwasan ang mga kasambahay na nakatingin sa kanya habang siya'y naglalakad, ang kanyang mga mata ay parang naglalabas ng apoy. Tumigil siya sandali sa harap ng malaki at magarang salamin sa pader. Nagtingin siya sa sarili—ang buhok na naka-ayos ng maayos sa isang mamahaling hair product, ang suit na hinaluan ng putik, at ang galit na nakikita sa kanyang mukha.

“She...” Itinuwa ni Emmanuel ang mga kamay at nagdikit ang mga labi ng mga salitang hindi pa natatapos. “It’s just a stupid farm. Why the hell am I even here?!”

Sa kabila ng galit na nararamdaman, isang malalim na hininga ang kanyang pinakawalan. “Focus, Emmanuel. You’re here for a reason. You’re not going to let a silly girl ruin your plans.”

Hinawakan niya ang kanyang ulo, tumingin sa malawak na living room ng mansion, at pagkatapos ay inisip ang dahilan ng kanyang pagpunta sa Pilipinas. Kung titingnan mo ang lahat ng ito, tila hindi rin bagay si Emmanuel sa buhay na mayroon siya ngayon. Walang koneksyon ang mamahaling suit, ang malaking mansion, at ang buhay ng isang haciendero. Ngunit hindi siya pwedeng magpatalo—lalo na sa isang babae na tila hindi maintindihan ang halaga ng isang suit, ng isang sapatos, ng mga pamumuhay ng mga tao sa tulad niyang mayaman.

Napansin ni Emmanuel na nagsimula na siyang kalmado. Kinuha ang isang baso ng tubig mula sa lamesa at pinanood ang reflection ng sarili sa salamin.

“Okay, Emmanuel. Settle down. You have work to do. And that girl? She’s nothing but a distraction.”

Naglakad siya patungo sa kanyang opisina sa mansion, ang mga mata ay kumikislap sa galit pero pilit inaayos ang sarili. Hindi pa siya tapos. Kung may isang bagay na alam ni Emmanuel, ito iyon—hindi siya basta-basta matatalo ng kahit sino, lalo na ng isang babaeng hindi maintindihan ang konsepto ng yaman at status.