Bilog na bilog ang buwan, dahilan para magmistulang araw ang naturang gabi sa sandali na iyon. Hinanda na ni Senyorito Pancho ang kaniyang sarili lalo pa at unti-unti na na niyang natatanaw ang likuran ni Sabio. Nakaharap ito sa mapayapang lawa habang nakaupo sa paborito nitong pwesto, doon sa malapad na bato.
Muli na namang nagbabadya sa pagtulo ang kaniyang mga luha, ngunit buo ang kaniyang pagpipigil sa sandaling iyon. Hindi man siya mapapatawad ng mahal, ngunit bahala na. Kailangan niyang pasakitan ito dahil iyon lang ang natatanging paraan para mailigtas niya si Sabio.
Mula doon sa malalagong damo at malalaking mga puno, bagamat nakakubli ngunit kanina pa napapansin ni Senyorito Pancho ang mga aninong gumagalaw sa kapaligiran. Talagang seryoso ang Senyor Flavio sa mga banta nito k
