"Pero mahal mo ako, Sabio!" ang nawawalang pag-asa na giit ni Senyorito Pancho. Makailang ulit ba niya ipaintindi kay Sabio na mahal nila ang isa't isa. Hindi sa ganoong paraan magwawakas ang pag-iibigan nilang iyon! "Ano?! Ganoon na lang ba kadaling talikuran mo ang lahat? Tatalikuran mo akong mag-isa sa kabila ng katotohanang mahal pa rin natin ang isa't isa? Pakiusap huwag mo namang hayaan na ganito na lang ang kahahantungan ng lahat ng pinagsamahan nating dalawa!"
Sinubukang hiklasin ni Sabio ang mga kamay ni Senyorito Pancho. Kailangan na niyang makalayo sa lugar na iyon dahil pakiramdam niya ay hinding hindi na niya kayang pigilan pa ang paglandas ng kaniyang mga luha. Nakakatawa mang isipin ngunit lubos ang kaniyang pagpipigil upang mapanindigan na aayawan na niya ang sinisinta sa
