Alas onse na ng gabi, ngunit tila tulalang nakatitig pa rin sa puting kisame si Sabio sa sandaling iyon. Hindi pa rin nagsink in sa kaniyang utak ang mga nangyayari. Biglaan ang pagkikita nilang muli ni Senyorito Pancho. Hindi niya ito napaghandaan. Hindi niya maintindihan kung bakit bigla na lang itong nagpapakita sa kaniya pagkatapos ng dalawang dekadang nawala ito sa buhay niya. Sa tingin niya ay hindi na dapat pang magtagpo muli ang kanilang mga landas. May kaniya kaniya na silang mga buhay. Matagal na niyang iwinaksi si Senyorito Pancho sa kaniyang sistema. Kahit kailan ay hindi niya malilimutan ang mga araw na nalugmok siya sa matinding kapighatian, habang pilit niyang tinatahahi ang bawat sugat sa puso niyang gawa nang pag-iwan at pagtalikod sa kaniya nang lalaking tinatangi niya ng
