CHAPTER 26
Celestina's POV
Hanggang ngayon, si Leonardo pa rin ang nasa isip ko. Hindi ko alam kung paano siya mawala sa sistema ko kahit anong pilit kong ibaling ang atensyon ko sa ibang bagay. Hindi ko rin magawang intindihin ang mga magulang ko, lalo na si Adrian na pilit na nagpaparamdam ng presensya niya sa bawat pagkakataon.
Pagod ako. Pagod na pagod. Sa dami ng iniisip ko—ang sitwasyon ng kumpanya, ang anak ko sa sinapupunan, at ang patuloy na panggigipit ni Adrian—wala na akong lakas upang labanan pa. Ngunit sa kabila ng lahat, si Leonardo pa rin ang pumupuno sa isip ko.
Habang nasa opisina ako, binuksan ko ang mga email upang subukan ang tumuon sa trabaho. Pero kahit ano'ng gawin ko, ang mukha ni Leonardo ang nasa isip ko. Ang kanyang mga mata, ang kanyang ngiti, at ang huling
