Emma’s Point of View
Tahimik kaming naglalakad ngayon pabalik sa loob ng pasilidad, wala namang posas o tali ang aming mga kamay, pero sapat na ang mga baril na nakatutok sa aming ulo para mapigilan ang mga intensyon namin sa pagtakas. Para bang lagusan patungo sa impyerno ang puting hallway na ito at sa bawat hakbang ko ay lalong bumibigat ang aking pakiramdam. Nilingon ko si Juna wala itong ekspresyon at nakahawak siya sa brasong may tama. Mukhang wala na ngayon sila Mom and Dad sa lugar na ito, we can plan to escape later. Muhang hindi pa naman ako nakikilala ng mga taong ito dahil kung alam nilang anak ako ng kanilang boss ay hindi nila ako hahawakan o tututokan ng baril, kung ayaw nilang mawalan ng trabaho. Hindi ko naman pwede sabihin sa kanila ang totoo kong pagkakakilanlan dahil k
