Because of you

CHAPTER 18

ISANG BUWAN na mula nang dumating si Ivy sa kanilang bahay. Ngunit kahit kailan hindi niya ito nakikita na nag-o-online class, na pinagtataka niya. Hindi kaya tumigil na itong pumasok para lang sa kasunduan nila. Nagugulohan na lumabas siya ng library kailangan niyang kausapin si Ivy.

Pumasok siya sa kuwarto ng anak at naabotan niya ang dalawa na naglalaro sa ibabaw ng kama. Kinikiliti ng kaniyang anak si Ivy.

“Baby, tama na. Hindi na ako makahinga.” halakhak na tawa ni Ivy.

Nanatili siyang nakatayo sa may pintuan, pinapanood ang dalawang naglalaro. Napapangiti siya sapagkat ang tagpong nasa harapan niya ngayon ay tagpo noong nabubuhay pa ang asawa niya. At ngayon lang niya nakita ang anak na sobrang saya. Mula kasi nang mamatay si Arrah ay lagi na lang itong malungkot. Pero ngayon lagi na itong nakatawa at masaya dahil iyon kay Ivy. Dahil siguro kamukha nito ang asawa niya, o, dahil nangungulila ang anak niya sa kanyang ina kaya ganito na lang kasaya ang anak. Nakakatuwa na makita ang kanyang anak na masaya sa pagmamahal na ibinibigay ni Ivy rito. Sana lang hindi matapos ang tagpong ito dahil ayaw na niyang makita muli ang anak na malungkot. Ngunit alam niyang ang lahat ng ito ay may kataposan. Alam niyang darating ang araw na matatapos ang kasunduan nila ni Ivy.

At iyon ang kinakatakutan niya ang araw na iiwan sila nito. Paano na ang anak niya, paano na ang sayang nadarama nito sa tuwing kasama nito ni Ivy? Paano na siya?

“Daddy ko,” pukaw na wika sa kaniya ni Amarah.

Lumapit siya sa mga ito, si Ivy ay umayos nang pagkakaupo at ngumiti sa kaniya. Bakit ba sa tuwing ngingitian siya nito ang bilis nang t***k ng puso niya? Kahit sa opisina siya, ito pa rin ang naiisip niya.

“Daddy, gusto kong magpunta roon sa park. Isama natin si Mommy Ivy, Please?” pakiusap na wika ni Amarah sa kaniya sabay pacute.

Ginulo niya ang buhok nito. “Okay, pero sa isang Sunday na, ha, kasi may pupuntahan tayo ngayong weekend.”

“Yeheyy!” sigaw nito sabay tumalon-talon sa kama.

“Amarah, tama na. Baka mahulog ka” saway na wika ni Ivy sa anak niya.

Tumigil ito sa katatalon at umupo sa tabi ni Ivy. “Daddy, isasama ba natin si Mommy Ivy at si Nanay Caring?”

“Yes, baby. Isasama natin sila.”

“Yeheyy, I love you, Daddy ko.” wika nito sabay na lumapit sa kanya at nagpakarga.

Tumingin siya kay Ivy, nakangiti itong nakatingin sa kanila. Ang ganda talaga nito. Maya-maya bumaba na si Amarah at tumabi muli kay Ivy.

“Mommy Ivy, kailan po ako magkakaroon ng kapatid?”

Masamid ito sa sinabi ng kaniyang anak at ganoon din siya. Tumingin ito sa kanya na tila ba humihingi ng tulong upang magpaliwanag. Umupo siya sa kama at hinawakan ang kamay ng anak.

“Baby, bakit mo naman na tanong 'yan?”

“Kasi Daddy, gusto ko ng kapatid. Kasi ' yong mga kaklase ko sa school may mga kapatid sila, ako wala.” may lungkot sa mata nitong wika sa kaniya.

“Baby, makinig ka kay Daddy. Ikaw lang prinsesa ng daddy kaya mag-isa ka lang. Wala na si Mommy para mabigyan ka ng kapatid.”

“Eh, si Mommy Ivy ko. Siya ang magbibigay sa akin ng kapatid.” wika nito sa kaniya sabay bumaling ng tingin kay Ivy. “Di ba Mommy Ivy, bibigyan mo ako ng kapatid.”

Tumingin muna ito sa kanya bago nagsalita. “Amarah, kasi ganito iyon. Hindi ko asawa ng daddy mo kasi nga may mommy ka na. Hindi ko maibibigay sa iyo ang kapatid na hinihingi mo.” paliwanag nito na saad sa anak.

Sumimangot ito na tumingin sa kaniya. “Kung hindi mo asawa ang daddy ko, bakit doon ka po natutulog sa kuwarto ni Daddy?”

Nagkatinginan sila ni Ivy. Matalino talaga ang anak niya walang maililihim rito.

“Baby, bakit ayaw mo na bang ikaw ang prinsesa ko?” kunwaring nagtatampo niyang wika sa anak.

“Gusto daddy, pero gusto ko ng kapatid.” malungkot pa rin nitong wika.

“Okay, ibibigay namin sa iyo ni Mommy Ivy ang hinihingi mong kapatid. Pero hindi pa ngayon kasi busy si Daddy.” wika niya habang ang mga mata ay nakatingin kay Ivy. Nilakihan siya nito ng mata pero kinintadan niya lamang ito.

“Talaga daddy, bibigyan ninyo ako ni Mommy Ivy ng kapatid?” may ngiti sa labi nitong tanong sa kaniya.

“Si Mommy Ivy ang tanungin mo kasi siya ang magdadala kay baby.”

Bumaling ng tingin ang kaniyang anak kay Ivy na ngayon ay masama ang tingin sa kanya.

“Mommy Ivy, totoo po ba ang sabi ni Daddy, bibigyan ninyo ako ng kapatid.” nakangiti nitong tanong kay Ivy.

Napakamot naman ito sa kaniyang buhok. “Kasi baby, ganito 'yon. Hindi ko maibibigay sa' yo ang hinihingi mong kapatid kasi yaya mo lang ako, hindi ako ang tunay mong mommy.” paliwanag na wika nito sa kaniyang anak.

Pero nataranta ito nang biglang umiiyak nang malakas ang kaniyang anak. “Bakit sabi ni Daddy, bibigyan ninyo ako ng kapatid?” umiiyak nitong wika sabay tumakbo palabas ng kuwarto.

“Amarah!” tawag niya sa kaniyang anak pero tuloy-tuloy itong tumakbo.

Galit na tumingin siya kay Ivy. “Mahirap ba sa 'yong magsinungaling sa harap ng anak ko? Kahit kunwari lang, mahirap ba iyon? Kahit man lang 'yon hindi mo pinagbigyan kahit hindi totoo. Sabi mo hindi mo sasaktan ang anak ko, pero ano ito?” mataas ang boses niyang wika.

“Matthew, puro kasinungalingan na nga ang ginagawa ko simula ng araw na binigay mo ang kasunduan. Hindi mo alam kung ano'ng kuwento ang ginawa ko para lang payagan ako ng magulang ko. Para lang pagbayaran ang kasalanan ko sa iyo. Pero magsinungaling sa anak mo hindi ko magawa dahil hindi ko kayang ibigay 'yon.” may luha sa mata nitong wika.

“Puwes gagawa tayo ng kapatid ni Amarah.” wika niya sabay halik sa labi nito.

Nagpupumiglas ito pero hindi niya hinayaan na makawala ito sa mga bisig niya. Tinulak niya ito sa kama at pinunit ang damit nito.

“Matthew, ano ba? Please. Huwag mo naman itong gawin.” nagmamakaawa na saad nito sa kaniya.

Pero tila bingi siya hindi niya pinansin ang sinabi nito. Pilit siyang tinutulak nito pero lalo niyang pinagdiinan ang sarili. Mapagparusa ang bawat halik na binibigay niya kay Ivy, hanggang bumaba ang halik niya sa bundok nito. Bahagya niya iyong kinagat at pinaglaruan ng munti niyang dila. Bumaba pa sa dako doon ang halik niya at pinagsawaan din niyang halikan iyon.

Inangkin niya si Ivy ng paulit-ulit sa kuwarto ng anak. Wala siyang pakialam kung nasasaktan ito sa paraan ng pag-angkin niya. Ang alam niya kapwa nila gusto ang ginagawa. Isa lang ang gusto niya ang mabuntis ito para may dahilan na siyang manatili ito sa piling nilang mag-ama.

Alam niyang aalis ito pagkatapos ng anim na buwan. Hindi niya hahayaan na umalis pa ito lalo na ngayon at may puwang na ito sa puso niya. Hindi niya hahayaan na masaktan na naman ang anak. Kaya gagawin niya ang lahat manatili lamang ito sa buhay nila.