“Ipapaalala ko sayo ulit, lagi ka lang didikit sa’kin. At ‘wag kang gagawa ng mga bagay na delikado.”
Nagbuntong-hininga si Dorothea at tumango ng maraming beses. Kanina pa inuulit ni Amsel ang sasabihin, dahil baka raw kung ano ang gawin niya.
“Oo na,” aniya.
Pinasingkit ni Amsel ang mata sa kanya. “At ipangako mo sa’kin na gagawin mo ang lahat ng sasabihin ko.”
Nanghaba ang nguso niya at tumango ulit. Ngayon na sila aalis sa bahay na iyon, kanina kasi ay may narinig silang mga ingay na malapit na sa kinaroroonan nila. Ang hinala ni Dorothea ay baka sa bahay nila nanggaling iyon, baka nagbabakasakali ang mga kalaban na magpunta siya ro’n.
“Saan tayo pupunta?” tanong niya.
Saglit siyang pinagmasdan ni Amsel. “Bahala na.”
Hindi siya nakasagot. Bahala na. Mukhang kailangan lang talaga
