Kinaumagahan ay tahimik silang kumain ng almusal, tinapay na dinala nila. Nasa isang building nila, mukhang opisina iyon. May mga papel sa paligid, mga portfolio, may upuan na may mga gulong. Pero sa sahig sila nakaupo.
Hindi nagsasalita si Amsel at namumula ng konti ang mga mata nito.
Bahagyang napangiti si Dorothea at hinaplos ang pisngi nito kaya’t napatigil ang binata sa pagnguya at bumaling sa kanya.
Pinagmasdan niya ang gwapong mukha nito at huminga ng malalim. “Gumaan ang pakiramdam mo, no?”
Nag-iwas ito ng tingin. “Medyo.”
Tumango-tango siya. “Hindi ko akalain na maririnig kitang ga—”
“Dorothea.”
Tumaas ang kilay niya. “Bakit? ‘Wag mong sabihin na nahihiya ka dahil doon?”
Hindi ito sumagot kaya’t sumimangot siya habang naiiling. “Walang masama sa umiyak, Amsel, nilabas mo l
