CHAPTER 3
982 Words
Three years sa loob ng tatlong taong nakalipas ngayon na lang uli siya nakapasok sa bahay na ito.
" Nothing change " mahinang sambit niya. Nasa likod niya ang mommy niya habang tinutulak nito ang wheelchair niya.
" Walang binago sa bahay natin, kinausap ko na ang tita Matilda mo she agreed in your wish " malungkit na bulong nito sa kanya.
" Did you tell her?"
" I did not "
" Thank you mom "
" I will do everything for you my darling "
Hinalikan siya nito sa pisngi bago nito tinulak muli ang wheelchair na sinasakayan niya.
She have a great parents that's the great gift that he give to me. Dispite of this illness binigyan naman siya nito ng mga magulang na aalagaan at mamahalin siya.
Alam niyang nagtalo pa ang mga ito bago sinunod ang gusto niya. Naghintay pa rin siya ng dalawang linggo hanggang sa masigurong stable na ang kalagayan niya bago siya hinayaang makauwi.
" Mom I want to rest " mahinang sambit nya rito. She feel tired. Tired for everything.
" Let's go "
Tinulak na nitong muli ang wheelchair niya. Simple lang ang bahay nila kahit na may kaya ang mga magulang nila. They just choose to live in a simple house.
Huminto sila sa pinto ng kwarto niya hanggang ngayon ay nandoon pa rin ang karatulang nakasabit sa pinto niya.
" Francheska's palace " mahinang basa niya sa nakasulat sa karatula at hindi niya mapigilang mapangiti ng may maliit na mga letrang isiningit sa tabi ng pangalan niya.
"Fanceska and Dave palace " basa nya ulit sa nakaukit sa karatula kasama na ang maliliit na letrang nakadikit sa pangalan niya.
Naalala nya pa nuon kung gaano kakulit si Dave na pilit isiningit ang pangalan nito sa pangalan niya. Grade six sila nuon at mahilig pa siyang asarin nito.
Binuksan ng mommy niya ang pinto at tinulak papasok ang inuupuan niyang wheelchair. Sumalubong sa kanya at silid na pamilyar na pamilyar sa kanya. Sa loob ng tatlong taon walang pinagbago ang silid niya.
Dumako ang tingin niya sa mga frame na nasa bedside table niya. Nandun ang picture nilang dalawa ni Dave nuong bata sila hanggang sa grumaduate sila ng elementary hanggang highschool pati college graduation photo ay meron din silang dalawa. Kasama niya si Dave sa lahat ng mahahalagang step sa buhay niya.
Tinulak ng mommy niya ang wheelchair papunta sa tinitignan niya. Pagkalapit niya roon ay kinuha niya ang frame na kung saan ay may picture sila ni Dave nuong college graduation nila. They took up the same course.
Dave always telling her that they are soulmates and they are meant to be together kahit na madalas na sinasabi ng mga kaybigan nila na soulmates never end up together, madalas lang nilang tinatawanan nuon iyon ni Dave and now I can tell that they are right. I'm just Dave soulmates and soulmates meant to be a long time friend and companion.
" Do you miss him?" Malungkot na tanong sa kanya ng mommy nya.
" I do mom always "
" Then why you didn't tell him kung sinabi mo lang sa kanya anak baka iba ang sitwasyon nyo ngayon "
" I don't want him to suffer and I'm happy for him, I just want to see him mom and stay with him until the end of.. "
" Shhhh Darling stop saying that please " naramdaman nalang niya ang pagyakap sa kanya ng mommy niya mula sa likuran niya and she know she's crying again.
" But that's the truth mom "
" Please Darling stop mentioning it, it's killing me please I can't imagine it, I can't imagine the world without you kinundisyon ko na ang sarili kong mauuna ako sayo, tatanda kami ng Daddy mo at makikita namin ang mga apo namin sayo and I'm not dreaming for this moment, ni sa isip ko hindi sumagi sa akin ang ganitong bagay, I'm hurting deeply inside so please stop, Darling please stop "
Pagkatapos nitong sabihin ang mga katagang iyon ay tanging hagulgol na lamang ang narinig niya mula rito.
" I know mom your hurting but we need to accept it "
" I can't and I will never can, I can't imagine that I will never hold you like this again hindi ko kaya Francheska hindi ko kaya at habang buhay kong hindi kakayanin "
Humigpit ang yakap nito sa kanya. Patuloy pa rin itong umiiyak sa likuran niya.
" Mom "
" Please Darling stop talking like that I'm hurting so please stop " pagmamakaawa pa nito sa kanya.
" I will mom I promise " sa huling sambit na lamang niya rito.
Nakalimutan niyang nasasaktan rin pala niya ang mga magulang niya. They are here but she just focusing her self to Dave. Nakalimutan na niyang may magulang pa pala siyang nagmamahal sa kanya ng wagas.
" I love you mom "
" I love you so much Facheska so please fight for me sweetie, fight for us please " mahinang hiling nito sa kanya.
" I will mom I will "
Nanatili lang itong nakayakap sa kanya habang umiiyak pa rin. Alam niyang malaki na ang atraso niya sa mga magulang niya. Alam niyang kung nasasaktan siya ngayon ay mas doble ang sakit na nararamdaman ng mga ito. They are fighting for my life and I should also fight for it hindi ko kaylangang mapagod dahil wala akong karapatan. Wala akong karapatang makaramdam ng pagod dahil sa mga taong nagmamahal sa akin na hindi man lang napapagod na alagaan siya. That's why she don't have the rights to feel tired. She just have one decision to make and that is to fight for her life until everything ends. She need to fight because everyone is fighting for her.. because they are fighting for her life and she need to fight for her life..
- Writer
