Kabanata 72.2
Isang taon at walang araw na hindi ko siya inisip. Sa bawat gabi ay lagi akong lumuluha sa pag-aalala sa kaniya. Sobrang tagal na naming hindi nagkikita at miski sulat ay hindi siya nagpapadala. Sobrang nag-aalala na ako.
Sinubukan kong magpaalam kay Prinsesa Zemira, ang aking idinahilan ay pupunta ako sa Desife. Inaasahan ko nang hindi siya papayag ngunit laking gulat ko noong binigyan niya lang ako ng kundisyon.
Papayagan niya akong umalis upang pumuntang Desife ngunit inutusan niya muna akong maging malambing kay Prinsipe Aleric. Ayoko man ngunit wala akong nagawa kundi ang gawin ito.
Niyakap ko si Prinsipe Aleric at pagkatapos ay hinalikan ko siya sa pisngi. “Maraming salamat po sa pagbibigay mo ng mga damit,” pagpapasalamat ko sa kaniya.
Pansin ko na natuwa siya sa
