TAHIMIK kaming nagbyahe papuntang hospital. Walang gustong magsalita sa pinagtapusan namin kanina. S'ya lang naman itong gustong balikan ang nakaraan. Bago kami umalis kanina ay katakot takot na paalaman ang ginawa namin kay Ross. And you know what, hindi dahil aalis ako -- kung hindi dahil aalis ang Daddy n'ya. Iilang oras pa lang na magkasama ay ayaw ng humiwalay.
Pinauna ako ni Russel sa sasakyan at ibinigay ang susi. May ibibilin lang daw s'ya kay Gia and Ross was all smiles before I went outside. May ibinulong dito si Russel at parang gusto ko tuloy itanong kung anong sinabi n'ya dito.
Sa wakas ay nakarating din kami sa hospital. Hindi na bago sa akin ang amoy nito at nagmamadaling yabag ng mga staff maging ng pamilya. Ang tunog ng stretcher, call bells at pati na ang paging ng cod
